1 post
  • images/deelname/Cursiefje.jpg
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
    530 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 07-11-2020

Hits: 317

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Te laat

Aangepast: 11-11-2020

De camera kon hem niet uit het lood slaan. Hij zat op een stoel, midden in zijn woonkamer, en vertelde rustig over zijn artsenloopbaan die hij jaren tevoren had afgesloten. Hoewel hij toen letterlijk om de hoek woonde, had ik hem in mijn kindertijd nooit gezien. Wel had ik vaak als loopjongetje bij hem thuis aangebeld om de waar te leveren die zijn echtgenote in de kruidenierswinkel van mijn moeder besteld had. Ik zag hem dus nu voor de eerste keer, nog wel in een televisieprogramma over oude huisartsen die terugblikten op hun loopbaan. Hij vertelde gezapig, ik hoorde hem graag bezig. De gedachte dat ik hem kende, of toch een beetje kende, scherpte mijn nieuwsgierigheid naar zijn belevenissen nog méér aan. En belevenissen, die waren er genoeg geweest.

Als stagiaire reeds had hij in een sanatorium voor vrouwen geregeld mensen zien sterven aan tuberculose. Na ieder zulk overlijden nam een non hem ´s nachts mee naar het mortuarium in het bos achter het ziekenhuis, waar ze hem opdroeg om onder het licht van een lantaarn – er was nog geen elektriciteit in het dodenhuisje - de longen uit het lichaam te snijden voor microscopisch onderzoek. Toen hij de eerste keer dat hem die eer te beurt viel, zei dat hij dat niet kon, was ze bereid, het hem één keer voor te doen, “maar dan moet je het alléén kunnen”. Weer dichtgenaaid, werd het lijk dan verse kledij aangetrokken. De operatie was snel voorbij, en ´s morgens was er geen haan die er naar kraaide. Overigens was het niet zonder risico om in dat sanatorium te werken, de hoest van tbc-patiënten kon men maar beter ontwijken: “Wat ze ophoestten, leek op plattekaas. Hele stukken van de longen werden uitgespuwd.”

Of hij vertelde hoe hij opschrikte toen hij in zijn praktijk geconfronteerd werd met de Softenon-affaire, die in de zestiger jaren de medische wereld beroerde. Het meisje, dat hij hielp ter wereld komen, werd geboren met één been.

Maar het meest nog was ik aangegrepen toen hij vertelde hoe één van zijn patiënten op zijn sterfbed een merkwaardig geheim had opgebiecht. De man had méér dan een halve eeuw voordien een moord begaan, maar in zijn plaats was iemand anders voor die moord tot twintig jaar gevangenisstraf veroordeeld geweest. Een gerechtelijke dwaling van formaat. Zijn hele leven had de stervende die smet op zijn ziel als een zware last meegezeuld, en nu, aan de rand van het graf, probeerde hij die alsnog van zich af te werpen. Doch daarmee belastte hij weer een andere ziel: de dokter wist immers langs geen kanten wat hij met deze bekentenis moest aanvangen. Maanden lang bleef hij met dit probleem in zijn maag zitten. Hij sprak er met niemand over, zelfs niet met zijn eigen vrouw. Ten einde raad wendde hij zich tot een pater in het nabije redemptoristenklooster. Wat moest hij doen? Naar het gerecht stappen? De veroordeelde opzoeken? Hij wist wie het was, hij kende alle details. Maar de pater suste zijn geweten, en overtuigde hem dat het beter was, deze zaak te laten rusten, vermits de veroordeelde ondertussen toch was vrijgekomen, en zijn straf dus niet meer ongedaan gemaakt kon worden: “We kunnen er niets aan doen. We zullen er niet aan beginnen.”

Ik zat er verbijsterd bij toen ik dat hoorde, en ik nam me voor om bij de eerste de beste gelegenheid de dokter op te zoeken en samen met hem die oude koe nog eens uit de gracht te halen. De Heilige Geest, dacht ik, zal wel geslapen hebben op het moment dat hij beter zijn wereldse dienaar geïnspireerd had. Ik mijmerde over het gezag dat de clerici toen hadden, en over de volgzaamheid van de elite. Maar de dokter was gerustgesteld, en geruststelling was wat hij bij de eerwaarde pater gezocht had.

Ik probeerde mij het verwoeste leven van de veroordeelde voor te stellen. Wat had hij nog kunnen aanvangen als hij uit de bajes ontslagen was? Wie had hij nog in de ogen durven kijken? Wie had nog zijn gezelschap willen delen? En, hou je vast, met welke herinnering moesten de kinderen verder? Vader, een moordenaar.

Ach, wie moet ik met de vinger wijzen? Ik heb zelf de weg naar de hel helpen plaveien, want ik heb mijn goede voornemen nooit waargemaakt. Gisteren schoot me zonder enige aanleiding de herinnering aan die uitzending te binnen. Nu of nooit, dacht ik. Ik zocht het telefoonnummer van de arts op, en belde. Een vrouwenstem aan de lijn, zijn weduwe.

“Hij heeft aan de universiteit leren roken, meneer. Zijn vader had hem gezegd dat een student die niet rookt, geen student is. Vier jaar geleden kwam hij van een routineonderzoek thuis, en zei: ik ben een vogel voor de kat.”

Tja. Ik had het moeten weten: op álles staat een vervaldatum.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

22.11.20
Feedback:
Bijzonder stukje, en ontroerend. Mooi geschreven, Lieven.
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
21.11.20
Feedback:
Als des-dochter die met de gevolgen moet leven, is dit uiteraard een stukje dat bij mij binnenkomt. Maar ik heb dit intussen afgesloten en ga ervan uit dat de dokters destijds ook alleen maar goed wilden doen. Zij konden tenslotte niet van alle gevolgen van alle geneesmiddelen op de hoogte zijn. Ik herinner mij nog een ongemakkelijk gesprek met mijn moeders gynaecoloog vlak voor zijn pensioen. Alleen de Minister van Volksgezondheid heeft een verpletterende verantwoordelijkheid wat mij betreft, want de gevolgen van Softenon en andere vormen van Des waren vanaf de jaren 50 al lang bekend uit Amerikaanse studies.
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 23.11.20
    Akkoord, Petra. Ik kan me niet voostellen dat een arts bereid zou zijn om een geneesmiddel toe te dienen waarvan de effecten desastreus zijn. Maar dat de artsen dat niet wisten, is andere koek. Daar is de overheid inderdaad met zware gevolgen tekortgeschoten. Goed, dat je het in jouw persoonlijk leven een plaats hebt kunnen geven.
11.11.20
Feedback:
Wat triest, Lieven, maar wel weer mooi geschreven.
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Column
Cursiefjes
1560
Lezen?
'Dag van...'
1350
Lezen?
Harris Mopulu
1042
Lezen?