Cursiefjes

Cursiefjes op Schrijverspunt
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. Wil je ook een cursiefje publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen.
Waardeer je een cursiefje? Breng dan s.v.p. een stem uit van 1-5 (5 is de hoogste waardering)

Tafelen

Mino is een uitstekend restaurateur, hij rekent mij nooit het supplementaire glaasje wijn aan, en trakteert steevast na de maaltijd met een grappa of een limoncello. En als hij door het doorgeefluik aan zijn vader laat weten dat het osso buco wordt voor mij, laat hij er extra een paar mergpijpen bijleggen. Hij weet immers dat ik die pijpen spaar tot het laatst, het merg op een stukje stokbrood met een snuifje peper bestrooi, en hem dan telkens signaleer dat ik aan het best denkbare dessert begin, eentje dat wel niét op de spijskaart staat.

Een klein, maar gemoedelijk eethuisje, vader in de keuken, zoon in de zaal. Ik ben er stamgast geworden, en heb er mijn vaste plaats, vlak naast het buffet, waarachter Mino de glazen spoelt als hij even niet van de ene tafel naar de andere moet rennen. Als het heel druk is, stapelen de afgeruimde glazen en borden zich daar op, want om personeel in te huren voor het opruimwerk is de tent net te klein. Mij stoort het niet, dat janboeltje verhoogt alleen maar de zuiderse charme. ´s Zomers verhuis ik naar een tafeltje tegen de zijmuur, omdat de koffiemachine op het buffet een warmte afgeeft, die ik alleen ´s winters apprecieer. Maar als hem wat rust gegund wordt, staat Mino ook dan weleens naast mijn tafeltje voor een discrete babbel terwijl hij de tafels vanop afstand in de gaten houdt.

Het restaurant was nog maar dunnetjes bevolkt, toen een koppel van middelbare leeftijd binnenkwam, en aan Mino vroeg waar ze konden aanschuiven. Een overbodige vraag, ze konden gelijk wáár gaan zitten. Een blik in het rond, een lichte aarzeling, en dan opteerden ze voor de tafel naast die van mij. De dame knikte me vriendelijk toe, als gaf ze mij te kennen dat we er best een gezellige avond konden van maken. Ik knikte instemmend terug, want ik was het daar volkomen mee eens. Ze namen plaats, en meteen inspecteerde de dame de glazen, die ze met een kritische blik tegen het licht hield. Maar Mino had zijn best gedaan, er viel niets op aan te merken. Zeker oordeelde ze daarna dat een belangrijk deel van het bestek ontbrak. Uit haar handtas diste ze dan maar haar eigen smartphone op, en legde hem rechts van haar bord, keurig tegen de soeplepel aan.

Mino zette het entreetje, dat ongevraagd deel uitmaakt van elke maaltijd die hij serveert, vóór me neer: twee schijfjes parmaham, met daarop een paar lepels zwarte olijven, en een mandje stokbrood. Terwijl ik de parmaham in kleine reepjes genoot, overschouwde het echtpaar stilzwijgend het gedrukte aanbod. De man had het vlug bekeken, het werd – zoals altijd, zei hij – een pizza maison voor hem. De vrouw was wat kieskeuriger, nam voor haar keuze wat méér tijd, en belandde na een omzwerving over de vleesgerechten uiteindelijk bij een visgerecht.

Ik wachtte tot Mino hun bestelling genoteerd had, en wees toen naar het lege glas naast mijn bord. Hij knikte, en ging me een karafje huiswijn inschenken. Een voortreffelijk sapje, dat il padre betrekt van een klein wijnhuis in zijn geboortestreek, diep in Italië. Niet zo fraai van kleur, want heel donker, zwaar, en met een licht bittere toets. Zou Bacchus mij uitlachen als ik van kruidnagel durf spreken? Ik zou er nooit zelf opgekomen zijn, maar ooit heb ik die originele omschrijving eens gehoord, en heb die goed in mijn oren geknoopt. En toen ik de huiswijn van Mino voor het eerst proefde, dacht ik: dat zal nu zeker wel kruidnagel zijn. Méér dan dat bevat mijn wijnlexicon niet. Ik laat het aan wijnkenners over om er ‘een pallet’ bij te sleuren, waarop dan ‘rijp fruit’ ligt (zou dat ook een rijpe banaan kunnen zijn?), of zwarte bessen, of al eens een stukje hout; zelfs vanille wil al eens de kop opsteken. Nu ja, ik bén geen wijnkenner. Toch ben Ik weleens op een proeverij geweest. Ik dacht dat ik daarna zou kunnen meepraten als er wijn geschonken werd, maar ik heb er weinig opgestoken. Dat ik bovendien elke slok, die ik daar nam, weer moest uitspuwen, vond ik het toppunt van verkwisting. Ik deed dus maar alsof, en stiekem slikte ik alles binnen wat de revue passeerde alvorens mij, ostentatief spuwend, formeel aan de regels van het spel te conformeren. Ik had tenslotte voor die wijn betaald, en zulke scholing laat je diep in de beugel tasten. Enfin, om kort te gaan, de huiswijn van Mino zal wel geen Grote Burger zijn, maar op zijn minst is hij een vriendelijk kaboutertje, dat diep uit de laars van Italie is gekropen.

Blijkbaar had mijn buurman het ook voor kruidnagel, want voor zichzelf bestelde hij een karafje van de rode, voor zijn vrouw een karafje van de witte huiswijn. Hij nam een slok, rolde een tijdje de wijn in de mond, slikte door, hief het hoofd flink achterover, als stond hij op het punt de hemel te aanroepen, en peroreerde dan plechtstatig voor zich uit: “Oooooh, precies een engeltje dat op mijn tong pist”. Het kan hier inderdaad nog gezellig uitdraaien, dacht ik. De dame keek eens naar mij, en glimlachte vergoelijkend om de decente omschrijving. Als hij dat kaboutertje al zo hemels vindt, dacht ik, wie laat hij dan zijn tong besprenkelen als hij eens een serieuze Burger kraakt?

Terwijl hij op zijn pizza, en zij op haar visgerecht wachtte, nam ze haar speeltje op, en tikte haar code in. Haar nagels waren puntig, en bloedrood gelakt. Ze hield de vingers van haar rechterhand wijd opengesperd, als had ze zich ter plaatse gemanicuurd, en wachtte ze nog even tot de lak was opgedroogd. Het verhinderde haar evenwel niet om alles bij elkaar nog snel te sms’en. Met gestrekte vingers wipte de hele hand op en neer, terwijl ze met de top van de wijsvinger het alfabet afliep op het schermpje.

Eens had Mino me vertrouwelijk in het oor gefluisterd dat ik bij hem geen vis moest komen eten. Ik heb er het raden naar waarom hij dat gezegd had. Kon il padre in de keuken dan niet overweg met vis? “Naar de Italiaan gaat men niet om vis te eten”, had hij er eigenzinnig aan toegevoegd. Waarom niet, eigenlijk? Lusten de Italianen dan geen vis? Italië ligt bijna helemaal in het water, er zal daar toch wel wat af gehengeld worden, neem ik aan. Ik had zijn advies tot dan toe steeds gevolgd, maar toen ik hem het bord zag neerzetten op het tafeltje naast mij, had ik er meteen spijt van dat ik zelf de pastatoer was opgegaan. Dwars over dat bord lag op een kussentje van groen een heerlijk gegrild dikkertje, waarvan het zilveren vel tot een bruin harnasje was verkleurd. Hoezo, geen vis bij de Italiaan? Hoe banaal was daarnaast de pizza wel van meneer.

Mevrouw legde haar smartphone neer, en gleed dan haar mes als een scalpel door het bruin gekorste vel van dat dikkertje op haar bord. Nog vóór ze evenwel één hap kon proeven, rinkelde haar foon. Ze leek er niet erg door gestoord, want ze begroette met niet gespeelde vriendelijkheid Elisabeth. Haar gezel keek emotieloos voor zich uit, enkel zijn pizza maison en het straaltje, dat vanuit de hemel zijn tong streelde, waren op dat moment zijn aandacht waard. Het gesprek met Elisabeth was kort, moeder wees haar de weg naar een sigarenkistje in de tweede lade onder het bureaublad, en maande haar dochter, niet te vergeten de deur op slot te doen – “want het zijn barre tijden”. Vader knikte instemmend, en at verder. Veel woorden werden niet gewisseld, zeker was er niet veel dat ze van elkaar nog niet wisten. Nu  en dan keek ik eens in zijn richting, in de hoop dat hij nog eens origineel uit de hoek zou komen, doch zijn reservoir aan guitigheden bleek met dat engeltje al uitgeput. Toen hij klaar was met de pizza, stond hij recht, haalde een pakje sigaretten uit zijn zak, en hield dat zijn geliefde partner vóór als signaal dat hij er buiten op de stoep eentje ging opsteken. Zij knikte instemmend, en at verder.

Toen hij terugkwam, met in zijn kielzog een walm van as en uitgeblazen sigarettenrook, waren de rode nagels alweer flink aan het dansen gegaan. Een tijdje zat hij sprakeloos op een wonder te wachten, maar omdat géén wonder zich voltrok, diste hij maar op zijn beurt zijn smartphone op, en begon aan een gewichtig werk.  Een paar keren hield hij zijn vrouw zijn schermpje voor. Dan keek ze even op, maar erg opwindend leek het haar niet te zijn, want telkens dook ze snel weer onder.

Ik zag hoe tegenover mij een jong koppeltje, dat in wittebroodswekenstemming op il padre´s culinaire toverijen wachtte, meewarig naar het navigerende echtpaar keek. Voor eventjes stonden hun beide voeten weer vast op de grond. Doch spoedig zweefden de tortelduifjes weer, en landden in elkaars ogen. En in een romantische bui zei de prins, traag en plechtig, terwijl hij het glas hief: “Eén vierde van het genot, dat zijn de spijzen. Eén vierde van het genot, dat is de wijn. En de helft van het genot, dat ben jij.” Zij hief op haar beurt het glas, ze toastten, en ze genoten - vooralsnog voor de volle drie vierden.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 99
(Gemiddelde waardering 5 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster