• Cursiefje
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Cursiefje

    518 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Blog

    256 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    433 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    518 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    274 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1149 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    409 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    34 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    18 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1031 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    976 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    119 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    39 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    12 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    87 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

Tafelen

Mino is een uitstekend restaurateur, hij rekent mij nooit het supplementaire glaasje wijn aan, en trakteert steevast na de maaltijd met een grappa of een limoncello. En als hij door het doorgeefluik aan zijn vader laat weten dat het osso buco wordt voor mij, laat hij er extra een paar mergpijpen bijleggen. Hij weet immers dat ik die pijpen spaar tot het laatst, het merg op een stukje stokbrood met een snuifje peper bestrooi, en hem dan telkens signaleer dat ik aan het best denkbare dessert begin, eentje dat wel niét op de spijskaart staat.

Een klein, maar gemoedelijk eethuisje, vader in de keuken, zoon in de zaal. Ik ben er stamgast geworden, en heb er mijn vaste plaats, vlak naast het buffet, waarachter Mino de glazen spoelt als hij even niet van de ene tafel naar de andere moet rennen. Als het heel druk is, stapelen de afgeruimde glazen en borden zich daar op, want om personeel in te huren voor het opruimwerk is de tent net te klein. Mij stoort het niet, dat janboeltje verhoogt alleen maar de zuiderse charme. ´s Zomers verhuis ik naar een tafeltje tegen de zijmuur, omdat de koffiemachine op het buffet een warmte afgeeft, die ik alleen ´s winters apprecieer. Maar als hem wat rust gegund wordt, staat Mino ook dan weleens naast mijn tafeltje voor een discrete babbel terwijl hij de tafels vanop afstand in de gaten houdt.

Het restaurant was nog maar dunnetjes bevolkt, toen een koppel van middelbare leeftijd binnenkwam, en aan Mino vroeg waar ze konden aanschuiven. Een overbodige vraag, ze konden gelijk wáár gaan zitten. Een blik in het rond, een lichte aarzeling, en dan opteerden ze voor de tafel naast die van mij. De dame knikte me vriendelijk toe, als gaf ze mij te kennen dat we er best een gezellige avond konden van maken. Ik knikte instemmend terug, want ik was het daar volkomen mee eens. Ze namen plaats, en meteen inspecteerde de dame de glazen, die ze met een kritische blik tegen het licht hield. Maar Mino had zijn best gedaan, er viel niets op aan te merken. Zeker oordeelde ze daarna dat een belangrijk deel van het bestek ontbrak. Uit haar handtas diste ze dan maar haar eigen smartphone op, en legde hem rechts van haar bord, keurig tegen de soeplepel aan.

Mino zette het entreetje, dat ongevraagd deel uitmaakt van elke maaltijd die hij serveert, vóór me neer: twee schijfjes parmaham, met daarop een paar lepels zwarte olijven, en een mandje stokbrood. Terwijl ik de parmaham in kleine reepjes genoot, overschouwde het echtpaar stilzwijgend het gedrukte aanbod. De man had het vlug bekeken, het werd – zoals altijd, zei hij – een pizza maison voor hem. De vrouw was wat kieskeuriger, nam voor haar keuze wat méér tijd, en belandde na een omzwerving over de vleesgerechten uiteindelijk bij een visgerecht.

Ik wachtte tot Mino hun bestelling genoteerd had, en wees toen naar het lege glas naast mijn bord. Hij knikte, en ging me een karafje huiswijn inschenken. Een voortreffelijk sapje, dat il padre betrekt van een klein wijnhuis in zijn geboortestreek, diep in Italië. Niet zo fraai van kleur, want heel donker, zwaar, en met een licht bittere toets. Zou Bacchus mij uitlachen als ik van kruidnagel durf spreken? Ik zou er nooit zelf opgekomen zijn, maar ooit heb ik die originele omschrijving eens gehoord, en heb die goed in mijn oren geknoopt. En toen ik de huiswijn van Mino voor het eerst proefde, dacht ik: dat zal nu zeker wel kruidnagel zijn. Méér dan dat bevat mijn wijnlexicon niet. Ik laat het aan wijnkenners over om er ‘een pallet’ bij te sleuren, waarop dan ‘rijp fruit’ ligt (zou dat ook een rijpe banaan kunnen zijn?), of zwarte bessen, of al eens een stukje hout; zelfs vanille wil al eens de kop opsteken. Nu ja, ik bén geen wijnkenner. Toch ben Ik weleens op een proeverij geweest. Ik dacht dat ik daarna zou kunnen meepraten als er wijn geschonken werd, maar ik heb er weinig opgestoken. Dat ik bovendien elke slok, die ik daar nam, weer moest uitspuwen, vond ik het toppunt van verkwisting. Ik deed dus maar alsof, en stiekem slikte ik alles binnen wat de revue passeerde alvorens mij, ostentatief spuwend, formeel aan de regels van het spel te conformeren. Ik had tenslotte voor die wijn betaald, en zulke scholing laat je diep in de beugel tasten. Enfin, om kort te gaan, de huiswijn van Mino zal wel geen Grote Burger zijn, maar op zijn minst is hij een vriendelijk kaboutertje, dat diep uit de laars van Italie is gekropen.

Blijkbaar had mijn buurman het ook voor kruidnagel, want voor zichzelf bestelde hij een karafje van de rode, voor zijn vrouw een karafje van de witte huiswijn. Hij nam een slok, rolde een tijdje de wijn in de mond, slikte door, hief het hoofd flink achterover, als stond hij op het punt de hemel te aanroepen, en peroreerde dan plechtstatig voor zich uit: “Oooooh, precies een engeltje dat op mijn tong pist”. Het kan hier inderdaad nog gezellig uitdraaien, dacht ik. De dame keek eens naar mij, en glimlachte vergoelijkend om de decente omschrijving. Als hij dat kaboutertje al zo hemels vindt, dacht ik, wie laat hij dan zijn tong besprenkelen als hij eens een serieuze Burger kraakt?

Terwijl hij op zijn pizza, en zij op haar visgerecht wachtte, nam ze haar speeltje op, en tikte haar code in. Haar nagels waren puntig, en bloedrood gelakt. Ze hield de vingers van haar rechterhand wijd opengesperd, als had ze zich ter plaatse gemanicuurd, en wachtte ze nog even tot de lak was opgedroogd. Het verhinderde haar evenwel niet om alles bij elkaar nog snel te sms’en. Met gestrekte vingers wipte de hele hand op en neer, terwijl ze met de top van de wijsvinger het alfabet afliep op het schermpje.

Eens had Mino me vertrouwelijk in het oor gefluisterd dat ik bij hem geen vis moest komen eten. Ik heb er het raden naar waarom hij dat gezegd had. Kon il padre in de keuken dan niet overweg met vis? “Naar de Italiaan gaat men niet om vis te eten”, had hij er eigenzinnig aan toegevoegd. Waarom niet, eigenlijk? Lusten de Italianen dan geen vis? Italië ligt bijna helemaal in het water, er zal daar toch wel wat af gehengeld worden, neem ik aan. Ik had zijn advies tot dan toe steeds gevolgd, maar toen ik hem het bord zag neerzetten op het tafeltje naast mij, had ik er meteen spijt van dat ik zelf de pastatoer was opgegaan. Dwars over dat bord lag op een kussentje van groen een heerlijk gegrild dikkertje, waarvan het zilveren vel tot een bruin harnasje was verkleurd. Hoezo, geen vis bij de Italiaan? Hoe banaal was daarnaast de pizza wel van meneer.

Mevrouw legde haar smartphone neer, en gleed dan haar mes als een scalpel door het bruin gekorste vel van dat dikkertje op haar bord. Nog vóór ze evenwel één hap kon proeven, rinkelde haar foon. Ze leek er niet erg door gestoord, want ze begroette met niet gespeelde vriendelijkheid Elisabeth. Haar gezel keek emotieloos voor zich uit, enkel zijn pizza maison en het straaltje, dat vanuit de hemel zijn tong streelde, waren op dat moment zijn aandacht waard. Het gesprek met Elisabeth was kort, moeder wees haar de weg naar een sigarenkistje in de tweede lade onder het bureaublad, en maande haar dochter, niet te vergeten de deur op slot te doen – “want het zijn barre tijden”. Vader knikte instemmend, en at verder. Veel woorden werden niet gewisseld, zeker was er niet veel dat ze van elkaar nog niet wisten. Nu  en dan keek ik eens in zijn richting, in de hoop dat hij nog eens origineel uit de hoek zou komen, doch zijn reservoir aan guitigheden bleek met dat engeltje al uitgeput. Toen hij klaar was met de pizza, stond hij recht, haalde een pakje sigaretten uit zijn zak, en hield dat zijn geliefde partner vóór als signaal dat hij er buiten op de stoep eentje ging opsteken. Zij knikte instemmend, en at verder.

Toen hij terugkwam, met in zijn kielzog een walm van as en uitgeblazen sigarettenrook, waren de rode nagels alweer flink aan het dansen gegaan. Een tijdje zat hij sprakeloos op een wonder te wachten, maar omdat géén wonder zich voltrok, diste hij maar op zijn beurt zijn smartphone op, en begon aan een gewichtig werk.  Een paar keren hield hij zijn vrouw zijn schermpje voor. Dan keek ze even op, maar erg opwindend leek het haar niet te zijn, want telkens dook ze snel weer onder.

Ik zag hoe tegenover mij een jong koppeltje, dat in wittebroodswekenstemming op il padre´s culinaire toverijen wachtte, meewarig naar het navigerende echtpaar keek. Voor eventjes stonden hun beide voeten weer vast op de grond. Doch spoedig zweefden de tortelduifjes weer, en landden in elkaars ogen. En in een romantische bui zei de prins, traag en plechtig, terwijl hij het glas hief: “Eén vierde van het genot, dat zijn de spijzen. Eén vierde van het genot, dat is de wijn. En de helft van het genot, dat ben jij.” Zij hief op haar beurt het glas, ze toastten, en ze genoten - vooralsnog voor de volle drie vierden.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Tafelen"

© Lieven Vandekerckhove
13.09.19
Feedback:
Heb ervan genoten, 'voor de volle vier vierden' :-)
  • Kwaliteit
    4/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: