Cursiefjes

Cursiefjes op Schrijverspunt
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. Wil je ook een cursiefje publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen.
Waardeer je een cursiefje? Breng dan s.v.p. een stem uit van 1-5 (5 is de hoogste waardering)

Taalverschillen

Toen ik zo’n zeventien jaar geleden van Friesland naar België verhuisde, wist ik niet veel over onze zuiderburen. Eigenlijk alleen dat je ze als Nederlander – min of meer – kunt verstaan en dat ze met een zachte ‘g’ spreken (mede dankzij de hit van Het Goede Doel, want ‘dat taaltje is zo zacht’). O ja, en natuurlijk dat er in een deel van België Frans wordt gesproken. Dat er daarnaast ook nog een Duitstalig landsdeel is, ben ik pas ter plekke achter gekomen. Ik ging met mijn toenmalige vriend in Antwerpen wonen, dus dat was ook minder relevant.

Ik kwam er echter met vallen en opstaan achter dat er wel degelijk (relevante!) verschillen tussen het Nederlands en het Vlaams bestaan.
Stel: je Belgische buurvrouw vraagt je op een mooie zomerse dag of je zin hebt om die middag met haar door te wijk te gaan ‘lopen’. Daar sta je dan op het afgesproken tijdstip in een kek zomerjurkje met bijpassende hakjes – je weet natuurlijk nooit wie je tegenkomt en wil er wel een beetje leuk bijlopen – haar verbaast aan te kijken als ze in een hip joggingpak en snelle sportschoenen verschijnt. Wablief? Blijkt dat ‘lopen’ in België ‘hardlopen’ betekent.

Dat overkomt me geen tweede keer, denk je dan. Tot ze je een appje stuurt waarin ze vraagt of je die avond mee wil gaan stappen.
Ha, nu mag je dan toch je mooie jurk nog eens uit de kast trekken en je flink optutten. 
Krijg nou wat, staat ze daar ’s avonds in haar doordeweekse huis-tuin-en-keukenkleding met de hond aangelijnd voor je voordeur. Klaar om een eindje te gaan stappen (wandelen dus). Kunt u nog volgen? Ik haar in elk geval niet op mijn hakken …

Maar het kan nog erger: de eerste keer dat ik bij mijn (Belgische) man bleef slapen toen hij nog thuis woonde, moest ik de volgende ochtend niezen bij het ontbijt. Waarop mijn schoonmoeder me vroeg of ik had ‘blootgelegen’. Met een rood hoofd stamelde ik iets onverstaanbaars. Mijn hoofd werd mogelijk nog roder toen ze lachend uitlegde dat het gewoon betekende of ik niet goed onder de dekens had gelegen …

Van de ontbijttafel naar een iets minder smakelijk taalverschil dan maar: ‘poep’.
Hier zeggen ze ‘poep’ tegen je achterwerk. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden (sorry, ik kan het niet laten) dat deze term niet helemaal toevallig is gekozen.
Enfin, als de juf hier dus tegen de kinderen zegt dat ze ‘op hun poep’ moeten gaan zitten, betekent dat (gelukkig) gewoon dat ze op hun kont moeten gaan zitten.

Zo zijn er nog wel meer van die dubieuze woorden hier. Ik ben benieuwd wat u zich voorstelt bij het woord ‘aftrekker’. Voor ik gecensureerd word: dit is gewoon een (vloer)trekker.
En wat te denken van het Vlaamse ‘lekstok’? Gewoon een lolly dus.

Soms zijn de verschillen maar heel miniem. Zo zag ik eens ‘witloof uit de oven’ op een menukaart staan. Gelukkig heb ik er niets van gezegd – ondanks de taalpuritein in mij - want in België zeggen ze geen witlof, maar witloof. Niks geen fout dus. Verder ben ik er ook achter gekomen dat wat wij panty’s noemen, hier kousen zijn. Maar ook sokken zijn kousen. De bank is de zetel. De woonkamer is de living. De begane grond is het gelijkvloers. Enzovoorts. En dan laat ik de regionale verschillen hier nog maar even buiten beschouwing.

Inmiddels spreek ik dus een aardig woordje Vlaams, al zeg ik het zelf. Ik gooi er regelmatig een amai en een allez tegenaan en moet vaak al even nadenken als iemand mij vraagt hoe je een bepaald typisch Vlaams woord in het Nederlands zegt. Al bijna niet meer van een echte Belg te onderscheiden dus. Dacht ik. Totdat ik afgelopen zomer in de speeltuin hier in de buurt nog maar een paar woorden met een onbekende (Belg) had gewisseld, toen deze me vroeg op welke camping ik stond …
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 105
(Gemiddelde waardering 3.5 met 2 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster