Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

177 Hits

Publicatie op:
Sneeuw en pálinka
We zaten met een hele groep Nederlanders aan tafel. In de kleine keuken stonden vrouwen met hoofddoeken op het eten klaar te maken. Soep, zoals elke dag, en dan een hoofdgerecht. Als toetje was er natuurlijk gebak.

Roemenië, het land dat als eerste ons hart heeft gestolen.

Het was zomer, we waren net getrouwd en wilden in “het buitenland” gaan werken, wat dat dan ook mocht betekenen. De christelijke organisatie waar we ons bij hadden aangesloten, zocht een plaatsje voor ons in Afrika, want waar zou je anders heen moeten als je als Nederlander in de zending wilt werken. Maar het voelde niet goed...

De Hervormde Kerk waar we bij hoorden, organiseerde al jarenlang hulptransporten naar een Hongaarstalige gemeente in Roemenië en we besloten maar eens mee te gaan. Auto's werden volgeladen met oude spullen, om de arme Roemenen te helpen. Samen met mijn kersverse man gingen wij met de trein naar Boedapest als een soort verlate huwelijksreis. Een prachtige stad, maar die taal! Zelfs bij het VVV spraken ze nauwelijks Engels of Duits. Vanaf daar reisden we door naar een camping in Debrecen, waar we onze gemeenteleden ontmoetten en een plaatsje in de auto kregen.

Bij onze aankomst stond een hele groep mensen uit de gemeente aldaar op ons te wachten. Ze zwaaiden, omhelsden ons en leidden ons naar binnen om te eten. Want het maakt niet uit wanneer de gasten komen, je begint met een warme maaltijd en een glaasje pálinka (op z'n hongaars geschreven), de plaatselijke sterke drank.

De rest van de week ging voorbij met bezoeken aan allerlei gezinnen die ons altijd vol liefde ontvingen en een maaltijd aanboden. Weigeren was uit de boze, ook al had je die dag al een paar keer gegeten. Dat gold trouwens ook voor de pálinka. Onze reisgenoten namen flessen mee naar huis, omdat het zo goed de vlekken uit je kleren zou halen... Gelukkig was het warm en aten we vaak buiten. We werden echt behendig in het stiekem wegkiepen van het sterke spul, dat je liet vergeten of je een jongetje of een meisje was.

Terwijl een aantal volwassen uit de groep druk was met het uitdelen van de oude nederlandse spullen, maakten wij kennis met de jongeren. In gebrekkig engels communiceerden we over hun leven en dat van ons. In de kerk waren eigenlijk geen programma's voor jongeren, daar had de dominee geen tijd voor. De meeste mensen werkten in de mijnen tot ze ziek werden en uiteindelijk stierven. Veel van de jongeren probeerden daarom naar het buitenland te gaan, aangezien het een hongaarse gemeente was, meestal naar Hongarije. Ze vonden het heerlijk om met ons te praten en wij genoten net zo hard. Het voelde alsof we een nieuwe familie hadden gevonden.

Toen we terugkwamen in Nederland hadden we een soort omgekeerde heimwee. We praatten met de zendingsorganisatie en vroegen of we niet naar Roemenië konden worden gestuurd. Dat was een heel nieuw idee en had heel wat voeten in de aarde, maar dat is een ander verhaal.

Wij mochten uiteindelijk in januari naar Boedapest om te praten met een Amerikaan die van onze zendingsorganisatie de directeur was voor “Oost Europa”. We vertrokken al ruim voor de Kerst naar onze nieuwe vrienden in Roemenië, met zijn tweeën, met de trein, zonder groep en zonder officiële ontvangst. Maar we ontmoetten daar dezelfde liefde als eerder. We hadden geen hulpgoederen en slechts weinig geld bij ons, maar dat bleek juist alle muren af te breken.  Ze vertelden ons in vertrouwen heel veel dat we 's zomers nooit te weten zouden zijn gekomen. Over wie de spulletjes uit Nederland kregen. Over de klokkenluider die zijn baan was verloren, omdat de Nederlanders bedacht hadden dat ze de klok elektrisch gingen maken. Gelukkig was het nieuwe systeem niet berekend op min 20 graden en had de oude man zijn baantje weer terug gekregen. De vloerbedekking die de Nederlanders in de kerk hadden gelegd was overdekt met oude matten, omdat er geen Hongaar is die met schoenen aan over een vloerkleed loopt, zeker niet in de kerk.

We logeerden bij een gezin die de kachel zo hoog opstookte voor de gasten dat we 's nachts bijna ons bed en de kamer uit dreven. Buiten viel de sneeuw in een dik pak, meer dan we ooit hadden gezien. Overdag reden we slee, met een hele groep jong volwassenen, maakten we een uitstapje in de bossen waar we tot onze knieën wegzakten in de sneeuw en legden we de verplichte bezoekjes af, waar we natuurlijk werden verwelkomd met een maaltijd en een glaasje pálinka. De jongeman die ons begeleidde, voelde zich verplicht om ook het glaasje van mijn man leeg te drinken als hij dat zelf niet deed, iets waar hij nog gezelliger van werd.

Op Kerstavond tuigden we samen de Kerstboom op en maakten toen de dienst mee in de onverwarmde kerk. Het was buiten ruim min twintig geworden, maar niemand klaagde. Kerstmiddag gingen we met de jongerengroep mee naar een andere stad waar zij een toneelstuk opvoerden. Ze hadden een bus gehuurd, die zonder enige verwarming over de verlaten, gladde wegen gleed. Er was één flinke fles pálinka meegenomen, die van hand tot hand ging. Om warm te worden, namen wij nu toch ook wel graag een slokje. Ook de chauffeur dronk lekker mee. Het toneelstuk, waarvan wij geen woord verstonden, werd eveneens opgevoerd in een vrijwel onverwarmde ruimte. Er stonden in de hoeken twee kleine kacheltjes, waar iedereen om de buurt even ging opwarmen. De wc's waren buiten, ouderwetse poepdozen waar je billen bijna aan vastvroren. Ik houd niet van dansen, heb het ook nooit geleerd, maar aan de danspartij na afloop heb ik van harte meegedaan, wat was het koud!

Ik zou nog veel meer kunnen schrijven over deze eerste bezoeken aan Roemenië, maar het is weer genoeg geweest.

Veel jongeren zijn uiteindelijk echt verhuisd naar Hongarije, waar ook wij ons plekje hebben gevonden. Maar we denken nog altijd vol liefde terug aan dit bezoek. Veel van onze zomerse reisgenoten zaten vol van wat ze allemaal hadden gegeven, wij zitten tot op de dag van heden vol van wat we hebben gekregen.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Sneeuw en pálinka"

18.12.20
Feedback:
Mooi om te lezen hoe jullie zendingswerk begon, Janneke. Leuk dat je ons daarin even mee wilde nemen en zoals Nicole al schreef, met veel liefde voor deze mensen.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig