Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 211
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Sicilië

| Lieven Vandekerckhove

We hadden het al bijna opgegeven, maar voor ons laatste greintje geduld werden we beloond. Niet ver van Catania´s Bellinitheater, ietwat verwijderd van de grote terrassen daarrond, trok een klein, hel verlicht huisje van commercie onze aandacht. De weelderig gevulde plantenbakken op de stoep baadden immers volop in het licht van enkele halogeenlampen, wat liet vermoeden dat we daar allicht nog terecht konden. De deur van het enge portaaltje stond open, en met één blik wisten we het: hier is het; dát is het type eethuisje, waarnaar wij voor het avondmaal altijd weer graag op zoek gaan. Geen van die moderne etablissementen, waar kleurloze prints uit de Ikea de wanden ontsieren en goedkope lusters de schijn van luxe ophouden, maar een wat ingezakte trattoria, met een kreupele wandkast, waarop Ons Here de klanten met gespreide armen welkom heet en vervolgens de hele avond volhardend hun bord in de gaten houdt. Waar de stoelen uit oma´s café stammen, de wijn maar 8 euro de liter kost en niet Marylin Monroe, Jane Baker of consoorten je van tegen de muur in de ogen kijken, maar waar tussen de verpieterde foto´s van twee generaties familie en een besneeuwde Etna steevast ook het portret van Italië´s eigen beroemde zoon, de heilige Pater Pio, aan de muur hangt.  Zo een paleisje was het dus, de Nuova Trattoria del Forestiero di D´Amico Rosanna, waar vroomheid en commercie hand in hand gaan.

            Rosanna, die even niet in haar keuken, maar in het eetzaaltje stond, begroette ons met de familiaire glimlach, die in mijn begrip van zaken doen voor stamgasten wordt gereserveerd. Het streelde mijn ijdelheid, ten huize Rosanna al bij ons eerste bezoek als oude bekenden ontvangen te worden. Ze stond daar, zoals ze ook op haar businesskaartje staat afgebeeld, met rode schort omgebonden en met rode, naar achter afhangende koksmuts op. En zo stond ze ook op de vele, slordig over meubilair en wanden verspreide foto´s, steeds het spleetje tussen haar tanden bloot lachend, in gezelschap van tevreden klanten, die hun belofte hadden waar gemaakt, en haar dus naderhand een exemplaar van de ingeblikte herinnering hadden gestuurd.  

            De plastic manteltjes, waarin het menu stak, waren al door duizenden handen gegaan, zodat de verfomfaaide folie er uitzag alsof ze uit een afvalberg was gerecupereerd. En het vergde heus wat moeite om de binnenkant nog te lezen, want het was alsof de inkt van het drukwerk broksgewijs uit veel van de verweerde lettertjes verdampt was. Het gevecht met de inflatie liet eveneens zijn sporen zien, want voor de herhaalde prijsaanpassingen was het menu niet steeds opnieuw gedrukt geworden, de nieuwe prijzen waren gauw in stylo over de oude prijzen heen geschreven. Spijts het verbrokkelde drukwerk zal het toch wel niet meer het allereerste exemplaar uit de geschiedenis van de trattoria geweest zijn, dat wij in handen kregen, want kort tevoren had Rosanna de 50ste verjaardag van haar eethuisje gevierd (dat het niettemin bestond om na een halve eeuw nog immer de ”nuova”  trattoria te heten).

            Hadden we dan wel een plaatsje gevonden, haast mochten we beslist niet hebben. Het eethuis zal vol, een neef van Rosanna - een veertiger, schat ik - bediende de twee zaaltjes. Regelmatig moest hij binnenkomende klanten weigeren of ze voorstellen om het ‘over een uurtje’ nog eens te proberen.  Vlug zette hij een kruikje wijn op ons tafeltje, opdat we van ongeduld niet zouden opstappen, maar dat zoethoudertje was al behoorlijk aangebroken wanneer ons de antipasta werd voorgezet.

            Twee tafels van ons verwijderd zat een jong paar al een tijdje van Rosanna´s heerlijkheden te genieten. Plots staakte de jonge dame het eten en wees met haar vinger naar de muur. Haar partner keerde zich nieuwsgierig om. Ze gniffelden. Langs de muur bewoog zich op manshoogte traag een donker gekleurd beestje, te groot voor een kakkerlak leek het mij. Een man, die het eveneens in de gaten kreeg, begon tot ons jolijt het populaire, Spaanse melodietje La cucaracha te neuriën, je weet wel, over de kakkerlak die niet meer kan lopen omdat hij zijn marihuana mist. Dus toch een kakkerlak op bezoek bij Rosanna. En warempel, het diertje op de muur geraakte net zo moeilijk vooruit als de cucaracha uit het lied. Was het beestje ook aan de marihuana? Misschien speelde een andere klip hem parten. Ik kon het niet goed zien, maar tussen zijn poten ontsprong aan één kant van zijn lijfje een hoorntje, een staafje, met aan het einde daarvan een effen, zwart stukje, net een plat schopje. Sleepte het een trofee mee of was het lijfje misvormd? Ik kon het niet vaststellen. Het euvel bracht het insect enigszins uit evenwicht,  het hinkte een beetje als het vooruitkwam. Het leek of het zaaltje meer compassie voelde omwille van die handicap dan dat het zich ergerde aan de Siciliaanse hygiene. De neef, die zenuwachtig tussen de keuken en de twee zaaltjes heen en weer huppelde, had aanvankelijk geen oog voor de merkwaardige gast. Als hij merkte dat van zowat alle tafeltjes de blikken in dezelfde richting gingen, keek hij even mee, zich blijkbaar afvragend of de intrede van de kakkerlak wel een noodsituatie was. Ras besloot hij dat hij daar geen tijd voor had. Hij verdween door de klapdeurtjes om even later dan toch met een keukenhulpje weer tevoorschijn te komen. Beiden gingen voor de kakkerlak staan, de handen in de heupen, en overlegden stilzwijgend wat ze daarvan moesten denken. Het diertje kroop langzaam verder over de muur, de beide inspecteurs leken niet uit op enige actie. Veel tijd hadden ze ook niet, de drukte vorderde hen snel terug aan het werk. De kakkerlak kon dus ongestoord zijn wandeling voortzetten. Bij het portret van Pater Pio hief hij zich over de rand van het kadertje, inspecteerde eerst de oren van de heilige, en slofte dan tot over de neus. Daar pauzeerde hij. Hij sleepte het vreemde staafje aan zijn linkerkant over de neusgaten onder hem en wreef er even met zijn schopje over, als wilde hij de pieren uit de heilige neus halen. Maar omdat er niets te vangen bleek, zette hij zijn reis langzaam verder. Eerst verschanste hij zich achter de krakkemikkige kast, dan ging het richting keuken. Rosanna, blijkbaar gebriefd, stak haar hoofd over de klapdeurtjes, zag hoe de kakkerlak op haar domein afstevende en lachte haar verkleurde tanden bloot. Iedereen leeft graag, moet zij gedacht hebben, want ze keerde meteen weer naar het fornuis terug.

            Wat heeft dat beestje geluk, dacht ik, dat het op Sicilië geboren is.

 

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 159

(De gemiddelde waardering is 4 door 1 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Cursiefje
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Het gevoel van rijpe kiwi’s.

Geschreven door Harry Boerkamp. Geplaatst in Kort verhaal.
Je weet wel, dat gevoel wanneer je in een rotte kiwi knijpt. ‘Wat?’ zei Anne met een lichte toon van verbazing in haar stem. ‘Waar, heb je het nou over?’ vroeg ze. Milou...
Actuele Top 3 van deze rubriek

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove

Eerst even de wereld redden

23, apr, 2020 Vera Bijma
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!