• Cursiefje
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Cursiefje

    519 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Blog

    256 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    433 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    519 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    274 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1149 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    409 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    34 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    18 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1031 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    976 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    119 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    39 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    12 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    87 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

Sicilië

We hadden het al bijna opgegeven, maar voor ons laatste greintje geduld werden we beloond. Niet ver van Catania´s Bellinitheater, ietwat verwijderd van de grote terrassen daarrond, trok een klein, hel verlicht huisje van commercie onze aandacht. De weelderig gevulde plantenbakken op de stoep baadden immers volop in het licht van enkele halogeenlampen, wat liet vermoeden dat we daar allicht nog terecht konden. De deur van het enge portaaltje stond open, en met één blik wisten we het: hier is het; dát is het type eethuisje, waarnaar wij voor het avondmaal altijd weer graag op zoek gaan. Geen van die moderne etablissementen, waar kleurloze prints uit de Ikea de wanden ontsieren en goedkope lusters de schijn van luxe ophouden, maar een wat ingezakte trattoria, met een kreupele wandkast, waarop Ons Here de klanten met gespreide armen welkom heet en vervolgens de hele avond volhardend hun bord in de gaten houdt. Waar de stoelen uit oma´s café stammen, de wijn maar 8 euro de liter kost en niet Marylin Monroe, Jane Baker of consoorten je van tegen de muur in de ogen kijken, maar waar tussen de verpieterde foto´s van twee generaties familie en een besneeuwde Etna steevast ook het portret van Italië´s eigen beroemde zoon, de heilige Pater Pio, aan de muur hangt.  Zo een paleisje was het dus, de Nuova Trattoria del Forestiero di D´Amico Rosanna, waar vroomheid en commercie hand in hand gaan.

            Rosanna, die even niet in haar keuken, maar in het eetzaaltje stond, begroette ons met de familiaire glimlach, die in mijn begrip van zaken doen voor stamgasten wordt gereserveerd. Het streelde mijn ijdelheid, ten huize Rosanna al bij ons eerste bezoek als oude bekenden ontvangen te worden. Ze stond daar, zoals ze ook op haar businesskaartje staat afgebeeld, met rode schort omgebonden en met rode, naar achter afhangende koksmuts op. En zo stond ze ook op de vele, slordig over meubilair en wanden verspreide foto´s, steeds het spleetje tussen haar tanden bloot lachend, in gezelschap van tevreden klanten, die hun belofte hadden waar gemaakt, en haar dus naderhand een exemplaar van de ingeblikte herinnering hadden gestuurd.  

            De plastic manteltjes, waarin het menu stak, waren al door duizenden handen gegaan, zodat de verfomfaaide folie er uitzag alsof ze uit een afvalberg was gerecupereerd. En het vergde heus wat moeite om de binnenkant nog te lezen, want het was alsof de inkt van het drukwerk broksgewijs uit veel van de verweerde lettertjes verdampt was. Het gevecht met de inflatie liet eveneens zijn sporen zien, want voor de herhaalde prijsaanpassingen was het menu niet steeds opnieuw gedrukt geworden, de nieuwe prijzen waren gauw in stylo over de oude prijzen heen geschreven. Spijts het verbrokkelde drukwerk zal het toch wel niet meer het allereerste exemplaar uit de geschiedenis van de trattoria geweest zijn, dat wij in handen kregen, want kort tevoren had Rosanna de 50ste verjaardag van haar eethuisje gevierd (dat het niettemin bestond om na een halve eeuw nog immer de ”nuova”  trattoria te heten).

            Hadden we dan wel een plaatsje gevonden, haast mochten we beslist niet hebben. Het eethuis zal vol, een neef van Rosanna - een veertiger, schat ik - bediende de twee zaaltjes. Regelmatig moest hij binnenkomende klanten weigeren of ze voorstellen om het ‘over een uurtje’ nog eens te proberen.  Vlug zette hij een kruikje wijn op ons tafeltje, opdat we van ongeduld niet zouden opstappen, maar dat zoethoudertje was al behoorlijk aangebroken wanneer ons de antipasta werd voorgezet.

            Twee tafels van ons verwijderd zat een jong paar al een tijdje van Rosanna´s heerlijkheden te genieten. Plots staakte de jonge dame het eten en wees met haar vinger naar de muur. Haar partner keerde zich nieuwsgierig om. Ze gniffelden. Langs de muur bewoog zich op manshoogte traag een donker gekleurd beestje, te groot voor een kakkerlak leek het mij. Een man, die het eveneens in de gaten kreeg, begon tot ons jolijt het populaire, Spaanse melodietje La cucaracha te neuriën, je weet wel, over de kakkerlak die niet meer kan lopen omdat hij zijn marihuana mist. Dus toch een kakkerlak op bezoek bij Rosanna. En warempel, het diertje op de muur geraakte net zo moeilijk vooruit als de cucaracha uit het lied. Was het beestje ook aan de marihuana? Misschien speelde een andere klip hem parten. Ik kon het niet goed zien, maar tussen zijn poten ontsprong aan één kant van zijn lijfje een hoorntje, een staafje, met aan het einde daarvan een effen, zwart stukje, net een plat schopje. Sleepte het een trofee mee of was het lijfje misvormd? Ik kon het niet vaststellen. Het euvel bracht het insect enigszins uit evenwicht,  het hinkte een beetje als het vooruitkwam. Het leek of het zaaltje meer compassie voelde omwille van die handicap dan dat het zich ergerde aan de Siciliaanse hygiene. De neef, die zenuwachtig tussen de keuken en de twee zaaltjes heen en weer huppelde, had aanvankelijk geen oog voor de merkwaardige gast. Als hij merkte dat van zowat alle tafeltjes de blikken in dezelfde richting gingen, keek hij even mee, zich blijkbaar afvragend of de intrede van de kakkerlak wel een noodsituatie was. Ras besloot hij dat hij daar geen tijd voor had. Hij verdween door de klapdeurtjes om even later dan toch met een keukenhulpje weer tevoorschijn te komen. Beiden gingen voor de kakkerlak staan, de handen in de heupen, en overlegden stilzwijgend wat ze daarvan moesten denken. Het diertje kroop langzaam verder over de muur, de beide inspecteurs leken niet uit op enige actie. Veel tijd hadden ze ook niet, de drukte vorderde hen snel terug aan het werk. De kakkerlak kon dus ongestoord zijn wandeling voortzetten. Bij het portret van Pater Pio hief hij zich over de rand van het kadertje, inspecteerde eerst de oren van de heilige, en slofte dan tot over de neus. Daar pauzeerde hij. Hij sleepte het vreemde staafje aan zijn linkerkant over de neusgaten onder hem en wreef er even met zijn schopje over, als wilde hij de pieren uit de heilige neus halen. Maar omdat er niets te vangen bleek, zette hij zijn reis langzaam verder. Eerst verschanste hij zich achter de krakkemikkige kast, dan ging het richting keuken. Rosanna, blijkbaar gebriefd, stak haar hoofd over de klapdeurtjes, zag hoe de kakkerlak op haar domein afstevende en lachte haar verkleurde tanden bloot. Iedereen leeft graag, moet zij gedacht hebben, want ze keerde meteen weer naar het fornuis terug.

            Wat heeft dat beestje geluk, dacht ik, dat het op Sicilië geboren is.