Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

193 Hits

Publicatie op:
Seconden
Niemand ziet of merkt iets. Het moet toch van mijn gezicht af te scheppen zijn? Een innerlijke beweging remt mijn pas. Mijn voetzolen lijken met lijm te zijn ingesmeerd waardoor mijn voeten maar moeizaam van de vloer los komen. Ik botst tegen iemand op. Hé, kijk uit!’ hoor ik van ergens ver weg. Werktuiglijk mompel ik iets dat op ‘sorry’ lijkt. Ik weet de weg. Ik was hier al vaker. De vorige keer vergat ik hier ergens mijn goede moed. Ik heb weinig meer geslapen sindsdien.

Daar staat de stoel waarop ik moet wachten tot ze me roepen. Mijn rillerige lijf baadt in koud zweet. De drukte om me heen is als een film die ik uit mijn ooghoeken waarneem. De tijd tikt traag weg. Hoe lang zit ik hier nou al? Minuten, uren? De secondewijzer op mijn horloge trekt tergend traag zijn rondjes op de wijzerplaat. Ik denk me in waar de wijzers staan op het moment dat ik het ga horen. Waar zou de seconde zijn die voorafgaat aan de seconde waarin mijn vonnis valt? Het gaat er maar om twee. Wat is nou een seconde? Ik laat er dagelijks gedachteloos tienduizenden voorbij gaan. Deze twee markeren ineens de scheidslijn tussen mijn leven en dood. Zouden seconden weten wanneer ze belangrijk zijn en niet?

‘Meneer Reekers?’ Ik schrik op. ‘Meneer Reekers, komt u maar mee’. Ik volg de eigenaresse van de stem. Zou zij het al weten? Hoe kijkt ze? Zakelijk neutraal, geloof ik. Zij leidt mij naar een kamertje, een wit gesausd raamloos hok met twee simpele stoelen en een bureautje. ‘Gaat u hier maar zitten’, zegt ze op een van de stoelen wijzend. Ik gehoorzaam en zij verlaat mijn voorportaal van wat komen gaat. Behalve het sobere meubilair is het er kaal, alsof ook de kamer de opdracht heeft niks te verraden tot het tijd is voor die veelbetekenende seconde. In de koude tl zit een kleine flikkering die de seconden fileert in mini-eeuwen. Ik probeer de flikkeringen te tellen. Zouden er 60 in een seconde gaan? Iemand zou dat plafond wel weer eens mogen witten. Mijn schoenen tappen de drumsolo uit ‘Birthday’ van the Beatles. Dan gaat de deurklink naar beneden. Hoe lang doet een deurkruk er over om een deur te ontsluiten?

De deur zwaait open. Een witte gestalte wervelt het kamertje binnen. Mijn scherprechter, denk ik. Met ‘meneer Reekers, de snijranden waren schoon’, tovert zij de hemel in de seconden die volgen.

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Seconden"

© Martin Reekers
20.10.20
Feedback:
Gelukkig goed nieuws. Mooi geschreven.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
20.10.20
Feedback:
Een pakkend verhaal, Martin.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
18.10.20
Feedback:
Geboeid tot het einde Martin!
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Martin Reekers 19.10.20
    Dankjewel Annemarie. De ervaring is van een jaar of 10 geleden maar het gevoel er over blijft vers

In elke boekenwinkel: