SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE

Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon. Maximaal 750 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Schaambrokje

Publicatie: | Danny Vandenberk

Vermijding vermijden. Na een maand familiaal isolement waarbij ik de zorg voor vier vakantievierende kinderen alleen moest dragen, voel ik me onzeker op sociaal vlak. Een periode zonder externe contacten dus, waarna ik van nature geneigd ben mezelf helemaal terug te trekken en af te sluiten van de maatschappij. Het is helaas een minder gezonde autistische eigenschap. Daarom probeer ik hier en nu sociaal te zijn, op deze receptie, in mijn eentje. Een soort door mezelf opgelegde sociale verplichting. Het lijkt alsof iedereen iedereen heel goed kent, zich kostelijk amuseert en goedlachs is. En ik? Ik zit niet in een groepje. Ik fiets helemaal alleen, met wind tegen. Ik blokkeer. Wat voel ik me bekeken. Vermoedelijk beeld ik het me in en is het mijn gebrek aan zelfvertrouwen. In plaats van overal tegelijkertijd te willen meevolgen, moet ik zoveel mogelijk prikkels uitsluiten en me focussen op één enkel gesprek en trachten in te pikken op het gezegde middels een gevatte uitspraak of een nonchalant grapje, een spitsvondigheid. Mijn probleem is dat ik meestal veel te snel wil scoren en dan kan het twee kanten op. Of ik kom oppervlakkig en nietszeggend over of ik word net veel te diepgaand en filosofisch, te moeilijk. Ik kies voor het gezelschap van twee oudere heren die er op het eerste gezicht nogal belangrijk uitzien. Belangrijk is goed. Een groep mensen is als een bokaal prinsessenboontjes. Wil je dat zo’n groep je accepteert en zich als gezelschap voor je openstelt, dan ga je niet als een gek met die bokaal schudden, nee, je pikt er een paar boontjes uit, met name de voortrekkers van de groep of zij die zich belangrijk wanen en dat ook uitstralen. Die types geef je aandacht. Laat ze zich lekker vooraanstaand en verheven voelen, praat ze naar de mond en overtuig ze langzaam van je gelijk en van je kunnen. Daarna volgt de rest vanzelf.

Wat een onverwacht debat voeren de heren met z’n tweeën! Over sekstoerisme in Thailand. Ze bekijken me een tikkeltje argwanend, ook al blijven ze heel algemeen en naar mijn gevoel weinigzeggend. Zelf ben ik doorgaans explicieter qua seksueel getinte uitspraken. Ik zal me moeten beheersen. En niveau houden. Dat vooral. Enkele tellen later doe ik wat ik meestal doe in voor mij ongemakkelijke situaties: spreekwoordelijk springen. ‘Wat zie je als er plots en onverwachts een politiewagen door de kinderprostitutiewijk van Bangkok komt gereden?’ vraag ik een beetje geheimzinnig glimlachend en slecht getimed. De heren in maatpak kijken elkaar enigszins verrast en verbaasd aan. Daarna richten hun blikken zich opnieuw naar mij. De ene fronst zijn wenkbrauwen, kijkt een beetje boos en schudt tegelijkertijd het hoofd, alsof hij op die manier een of ander insect of een vervelende vlieg wil wegjagen. Niet afkeurend of zo. Gewoon ‘anders’. Laat ons zeggen onbegrijpend. De andere slaat mijn gezicht over en bestudeert me van schouder tot teen. Van boven naar beneden en weer terug.

‘Toeristen die hun broek toeritsen!’ zeg ik grinnikend. Ik weet het, je hoort niet te lachen met een eigen grap, maar deze had ik ter plekke verzonnen en al vreesde ik dat Van Dale alleen ‘dichtritsen’ officieel als correct zou aanvaarden, in naam van de frivole woordspelerigheid vond ik het een gerechtvaardigd zijsprongetje en een quasi geniale vondst. Nu wordt het menens: de reacties uit het tweekoppige publiek … De wenkbrauwfronser ontfronst zijn wenkbrauwen en kijkt me met grote ogen aan. Was dat het, scheen hij te denken. Weet je niks beters bij te dragen? Verdomme, ik met mijn woordspelingen ook altijd. Uit ervaring hoor ik al lang te weten dat ze veel beter werken op papier dan verbaal. Wacht eens even! De schoudertotteenkijker gniffelt een beetje en fluistert iets in het oor van de ander. Nogal onbeleefd, als je ‘t mij vraagt. Het resultaat is dan wél weer naar behoren: ze gniffelen nu allebei. Vrij uitbundig zelfs. Misschien is de wenkbrauwfronser minder intelligent dan hij eruitziet en had hij wat extra duiding nodig. Zou zomaar kunnen. Al bij al een geslaagde grap. Aangezien ik al een tijdje plasdrang voelde, besluit ik mij op mijn komische hoogtepunt onopvallend naar de toiletten te begeven. Hopelijk valt hun gesprek nu eventjes stil en vragen ze zich zo dadelijk mistroostig af waar dat grappige heerschap, die sfeerbrenger is gebleven.

Stilte. Rust! Wat voelt dit lekker en geroezemoesloos! In stilte wateren in stille wateren. Wacht eens even! Heb ik nu daarnet geen handeling gemist? Heb ik mijn broek wel opengeritst? Stond mijn rits al open? Ik plas wel degelijk in het urinoir. Ineens voel ik een hele warme, doch onaangename gloed vanbinnen, waardoor ik stante pede hevig begin te transpireren. Deed ik daarnet mijn gulp open? Ik zou zweren van niet. Of toch? Jawel. Verdomme! Ik met mijn onzekerheid en verstrooidheid ook altijd! Zelfs als er niets te beleven valt en een normaal mens zich dood zou vervelen, weet ik de boel toch weer onnodig op te fokken en mezelf mogelijkerwijs onsterfelijk belachelijk te maken. Alsof ik in mijn eigen film speel. Gulp Fiction of zo. Ach, wellicht hoort dit transpiratietafereel bij het verouderingsproces. Niet overdrijven. Het is een teken aan de wand als je vergeet je gulp dicht te doen na het plassen, maar als je vergeet je gulp open te doen vóór het plassen, zit je nog een stadium verder. In mijn geval: ik weet het gewoon niet meer. Ik weet alleen dat ik nog niet in mijn broek plas. Na al deze opschudding en afschudding, gevolgd door het netjes opbergen van mijn lid, deed ik mijn rits dicht en meteen weer open, om het beeld te krijgen dat anderen daarstraks eventueel ongevraagd van mij kregen. Mijn god, ik draag mijn hemelsblauwe boxer! Valt echt keihard op!

Via een achterpoortje verlaat ik de zaak en rijd ik naar huis met de staart tussen de benen. Ik moet mezelf dringend herpakken, maar niet nu. Volgende keer beter. Als ik thuiskom en de keuken binnenwandel, voel ik me opnieuw bekeken. ‘Ben jij zo weggeweest?’ vraagt mijn van een operatie herstellende vrouw dramatisch. Ik kijk meteen naar mijn kruis. Veilig dichtgeritst. ‘Ja!’ zeg ik, met een sprankeltje herwonnen zelfvertrouwen. Ze trekt haar neus op, schuddebolt en houdt haar hand voor haar ogen. ‘Er zitten twee grote spaghettivlekken in je baard, een ervan zelfs met een brokje gehakt.’

 

 

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
08.09.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Creatief lenig taalgebruik! Het onderwerp bevalt me minder.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 08.09.22
    Dank je wel, Helena. In feite is het onderwerp mijn innerlijke leefwereld. Verknocht aan woordspelingen en 'lijdend' aan het Syndroom van Asperger. De lichtelijk seksuele context is een fait divers.
    • Helena Mattheyssens 08.09.22
      Danny, heel veel mensen houden van rust, stilte en alleen zijn. Niet iedereen wil drukte en joviale, uitbundige omgang. Had je het zelf niet vermeld, had niemand enige vorm van autisme vermoed. Je schrijft bijzonder vlot en levendig. Beschouw jezelf hierin als begenadigd. Veel succes verder!
08.09.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Graag gelezen. Herkenbare situatie; uitstekende taalbeheersing.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
07.09.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
ik vind dit erg mooi! Dramatisch wel maar zo uit het leven gegrepen! Heel goed gedaan Danny!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.