Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

ROMANTIEK VOOR BEGINNERS
Inzendingen: 475
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
ROMANTIEK VOOR BEGINNERS
© Danny Vandenberk op .
Aantal hits: 87

Hoe ben ik in godsnaam weer in deze situatie beland? Dit kan alleen mij overkomen, denk ik bij mezelf terwijl ik naar een besnorde, bier zwelgende dertiger in lederhosen staar. Gelukkig staat hij op een foto. Een tikkeltje oncomfortabel zit ik in een bruine leren zetel die enkele decennia geleden heel misschien eventjes hip en trendy was. In de jaren zeventig, schat ik. Versleten, hier en daar beschadigd en op een van de armleuningen zie ik een aantal lichtgele vlekken van waaruit allerlei kronkelige streepjes vertrekken, als aders in een menselijk lichaam. Op de andere armleuning ligt Chica, een uitgemergelde, naar pis en rotte vis geurende chihuahua die eruitziet als een anorectische waterrat die nog nooit een bad van dichtbij gezien heeft. Aaien doe ik haar niet. Zou ook niet lukken, want ik zit met drie zware fotoalbums op mijn benen. Bij de minste beweging schuiven ze van links naar rechts. Er is sprake van krampdreiging in mijn polsen en linker kuit en uit mijn beide bovenbenen en dijen is een kwartier geleden elk gevoel verdwenen. Rechtstaan wordt moeilijk straks, als het ooit nog gebeurt. Ik begin te twijfelen. Niet in het minst aan mezelf. Een assertiviteitscursus dringt zich op. Als ik hier ooit wegraak ga ik me meteen inschrijven.

Dit moet ongeveer de driehonderdvijftigste foto zijn van Pascal, de besnorde ex van Vicky, de brunette waarmee ik de voorbije avonden aangenaam had gechat en die pretendeerde exact twee jaar ouder te zijn dan ik. Nu Vicky in levenden lijve tegenover mij zit, voortdurend zenuwachtig schuifelend op een irritant krakende, rieten stoel, schatte ik haar minstens twaalf jaar ouder. Blijkbaar waren oude foto’s helemaal haar ding. Degene die ze mij via het internet stuurde zal van een jaartje of vijftien geleden geweest zijn. Deze date voelt aan als een bezoek aan een oude, depressieve tante. Oubollig en deprimerend is ook haar hele interieur. Alsof de tijd er al jaren stilstaat. Bloemetjesbehang, een houten schouw, meubels die helemaal niet bij elkaar passen en sanseveria’s op de vensterbank. Af en toe scheen er een straaltje zon binnen. Ik zag het stof op de krakkemikkige kasten. Tijdens het voorbije tergend traag wegtikkende uur heeft ze een melancholische monoloog gevoerd. Over Pascal en over zijn aanwezigheid op foto’s en in haar leven. Pascal die zo knap en stoer was op zijn Harley Davidson, Pascal die ging karpervissen en schijnbaar moeiteloos allerlei prijskampen won, Pascal die zo sexy sleutelde aan zijn oldtimer, Pascal de dierenvriend die mooie kleertjes kocht voor Chica, Pascal op het Oktoberfest… Pascal, Pascal, Pascal. En dan die zonnestralen. Ze zorgden ervoor dat ik overduidelijk de aanwezigheid van dons kon waarnemen tussen Vicky’s neus en bovenlip, alsook op haar kin en beide wangen. Bakkebaardjes bijna. Een teveel aan mannelijke hormonen, dat staat buiten kijf. Nee, dit is niet mijn droomvrouw. Schoonheid is relatief en zit vaak vanbinnen. Zo worden mensen bijvoorbeeld mooier als ze lachen of sympathiek zijn. In dat opzicht vond ik het vooral angstaanjagend dat ik haar geen enkele keer heb zien lachen het voorbije uur. Zelfs geen glimlachje, desnoods uit beleefdheid. Ook niet toen ze me begroette. Dat overkomt me niet vaak. Ik heb wat je noemt een grappig gezicht. Een lachwekkende kop. Dat in combinatie met een fenomenale stunteligheid en het uitblinken in stompzinnige uitspraken en uiterst droge woordgrappen, vooral tijdens eerste ontmoetingen. Zelf noem ik het een groot gevoel voor humor.

‘Pascal en ik hebben jarenlang een viskraam gehad,’ brulde Vicky plots, waarschijnlijk omdat ze mijn aandacht voelde verslappen. Toen ze merkte dat ik me weer enigszins focuste werd haar stem steeds fragieler. ‘We deden alle markten in de wijde omgeving. Haringen waren onze specialiteit. Panharing, rolmops, maatjes, bokking en pekelharing. Dagvers. We hadden het allemaal.’ Vermoedelijk ook ‘gezichtsbe-haring’, dacht ik bij mezelf.

‘Pascal heeft me vorig jaar gedumpt voor die jonge, blonde slet van de fruitkraam. Die met haar grote meloenen. Van de ene dag op de andere was ik niet meer goed genoeg. Twee maanden later is hij met zijn Harley tegen een boom geknald. Hij was op slag dood. Ik heb hem alles vergeven, maar vergeten kan ik hem nooit. Ik zie hem nog altijd graag. Kom, ik heb honger. We gaan een hapje eten bij de Italiaan. Eigenlijk had ik gereserveerd om 12:00 en ondertussen is het al 13:30. Jij bleef ook maar doorvragen over Pascal, maar daar heb ik begrip voor. Hij was, is en blijft een uitzonderlijk interessant en buitengewoon iemand.’

In het Italiaans restaurant waren gelukkig nog een paar tafels vrij, al werd ons vriendelijk verzocht om in een hoekje van een soort veranda plaats te nemen. Het leek wel alsof we in een groot aquarium zaten en al snel voelde ik me als een dorstige vis in het water, ook al bleef ik last hebben van stramme spieren. Ik was blij om andere mensen te zien. Hoewel de omstandigheden waarschijnlijk vrij standaard waren, leek alles en iedereen plots lekker fris, opgewekt en uitgelaten. Geïnspireerd door Vicky’s snorgroei wilde ik in eerste instantie als aperitief dos cervezas bestellen, maar al woordspelend maakte ik daar een ‘be-gin tonic’ van, omdat het onze eerste date was. Vicky kon er niet om lachen. Zeker niet toen Giovanni, de zaakvoerder, even later vroeg wat ‘la mamma’ wilde drinken. Maatjes zijn we niet gebleven, Vicky en ik. Achteraf ging ik zelfs maandenlang op datedieet.

Dik twintig jaar later kijk ik zo nu en dan naar Engelse, Nederlandse en Vlaamse afleveringen van het programma ‘First Dates’, waarin ik als kijker zonder schuldgevoelens op elk mogelijk moment kan wegzappen of net lustig kan meegluren en aan tafel schuiven bij vrijgezellen die elkaar voor het eerst ontmoeten. Wat gaat het volgende zijn? Een documentaire over speeddaten voor drugsverslaafden? Een programma waarin volledig in leer gehulde SM-aanhangers elkaar beter leren kennen en onderzoeken of ze lekker met elkaar kunnen kletsen of elkaar eventueel wat kunnen opzwepen?

Hoe dan ook word ik er telkens weer wat vrolijker van als twee mensen de liefde bij elkaar vinden. Of dat nu aan de bushalte, op de markt, geketend, bij de tandarts of voor televisiecamera’s gebeurt maakt weinig uit. Ook vanavond kijk ik weer naar ‘First Dates’ en gun ik elke deelnemer alle liefdesgeluk. Een enkele keer flitst daarbij de ontmoeting met ‘tante’ Vicky opnieuw door mijn hoofd. Ik hoop dat ze Pascal inmiddels heeft losgelaten en dat iemand daarna stapelverliefd is geworden op de glimlach die ik van haar nooit zag.

Dit artikel delen?
Feedback voor schrijfactiviteiten

Hier jouw review voor: "ROMANTIEK VOOR BEGINNERS"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.
(931)
700 commentaren
96 nuttige stemmen.
19.01.21
Feedback schrijfkwaliteit
Geweldig verhaal, herkenbaar ook, de frustratie van het daten. Ik hou van je woordspelingen. Be-haring, hoe kom je erop?!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 21.01.21
    Dank je wel, Annemarie.
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart