1 post
  • images/deelname/Cursiefje.jpg
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
    530 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 14-08-2021

Hits: 158

'Ik ontvang graag feedback'

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Professoren

Aangepast: 08-09-2021

Professoren kunnen soms wereldvreemde schepsels zijn, zo wordt wel eens gezegd. Ze brouwen theorieën waarvan alleen zij de band met de realiteit zien, heet het. En wie weet, misschien zit daar wel eens enige waarheid in. Ik heb veel van die geleerde koppen meegemaakt, lang geleden. De meesten onder hen leken mij gewone stervelingen, zoals u en ik. Ze konden lezen en schrijven, en van wat ze gelezen hadden, soms ook van wat ze geschreven hadden, kwamen ze een paar keren per week een stukje voorlezen. De éne al wat boeiender dan de andere. In mijn eerste jaar aan de universiteit heb ik er één gekend, die ons wekelijks zonder één enkel spiekbriefje in de hand kwam vertellen hoe geleerde koppen als de zijne de menselijke ziel dissecteerden. Met bewondering keken wij naar hem op, omdat hij al die wijsheid paraat had om ze moeiteloos en niet zonder branie uit zijn mouw te schudden. Steeds in een donker colbert gestoken stond hij onbeweeglijk achter de lange pupiter, waarop hij de handen in spreidstand liet rusten, en hield ons een uur lang de vreemdste processen voor die zich in het hoofd van Jan en alleman - dus ook in mijn eigen hoofd - zouden afspelen. Omdat hij zonder notities naar de aula kwam, kon hij zijn publiek nauwlettend in de gaten houden terwijl hij met flair zijn wijsheid verkondigde. Echt nodig was zulke supervisie eigenlijk niet, want voor balorigheden van de kleinste of de grootste soort hadden wij als nieuwkomers aan de universiteit noch de moed noch de zin. Het kwam er voor ons op aan om naarstig zoveel mogelijk neer te pennen van wat de geleerde professor van achter zijn pupiter orakelde.

Eén van zijn collega’s, een tot dicht bij het pensioen gelaveerde dominicaner pater, ging met een compleet andere stijl te werk. Hij verscheen steeds in zijn brede witte pij. De zwarte kapmantel, die de dominicanen over hun habijt dragen, liet hij achter in een lokaal waar de professoren zich voor het academisch kwartiertje - de pauze tussen twee lesuren - konden terugtrekken. Ook hij ging gedurende de vijftig minuten die een les duurde, onverstoorbaar door, maar wel gezeten op een stoel en diep over zijn papieren gebogen, zodat het hem niet moeilijk viel om zijn nota’s woord voor woord voor te lezen. Geen enkele keer hief hij het hoofd op om de aula in te kijken. Was er een bom naast hem gevallen, hij had het niet eens gemerkt, en was op zijn gezapig elan doorgegaan.

Dat we aan een katholieke universiteit studeerden, zouden we geweten hebben. Want reeds in dat eerste jaar werden we door die pater dominicaan onderricht in de sociale leer van de Kerk. Ik denk dat hij de pauselijke encyclieken uit het hoofd kende. Wie weet, heeft hij niet zelf de pen gehanteerd om stukken daarvan die niet helemaal naar zijn zin waren, hier en daar wat bij te sturen. Want op grond van zijn expertise was hij kort voordat wij aan de universiteit toe waren naar Rome geroepen om er op het Tweede Vaticaans Concilie de purperen schare bij te staan in haar betrachting om de Kerk een eigentijds cachet te geven – het zogenoemde ‘aggiornamento’ van de Kerk. Af en toe zal hij de toenmalige paus, Johannes XXIII, wel wat in het oor geblazen hebben, maar of dat betekent dat ze daar in Rome veel geluisterd hebben naar onze prof, weet ik niet. Hijzelf was daar in elk geval sterk van overtuigd, want de bespreking van ik weet al niet meer welk stuk uit de kerkelijke sociale leer leidde hij schitterend in met de woorden ‘de paus en ik hebben besloten…’ Het was nog net niet: ‘Johan en ik hebben besloten.’ Vóór hij verder kon spreken, galmde een schaterlach door de aula. Hij keek verwonderd boven zijn dikke brillenglazen uit, begreep niet goed wat er aan de hand was, en wachtte tot de deining voorbij was. Dan boog hij zich weer over zijn notities, en legde rustig uit wat de paus en hijzelf besloten hadden.

 

 

 

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

18.08.21
Feedback:
Leuk stuk Lieven en als ben ik oorspronkelijk RK, ik kon de Paus even niet bereiken om te vragen wat hij ervan vindt. Ik voor mij heb een nieuw woord geleerd: 'pupiter'. Het stukje geeft ook een mooie inkijk van hoe wetenschap en religie vervlochten kunnen raken.
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • lieven vandekerckhove 19.08.21
    Dank voor je appreciatie, Martin. IK vermoed dat het woord 'pupiter' (lessenaar) inderdaad meer in Vlaanderen dan in Nederland gebruikt wordt. Het verwondert me niet dat het nieuw is voor u.
  • lieven vandekerckhove 19.08.21
    En bedankt vooral om mijn stukje onder de aandacht van de paus te willen brengen :)
  • lieven vandekerckhove 19.08.21
    En bedankt vooral om mijn stukje onder de aandacht van de paus te willen brengen :)
15.08.21
Feedback:
Mooi geschreven, Lieven!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Column
Cursiefjes
1561
Lezen?
'Dag van...'
1352
Lezen?
Harris Mopulu
1044
Lezen?