Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

111 Hits

Publicatie op:

Op zoek naar schrijfwedstrijden?

Professoren

Professoren kunnen soms wereldvreemde schepsels zijn, wordt wel eens gezegd. Ze brouwen theorieen waarvan alleen zij de band met de realiteit zien, heet het. Ik heb veel van die geleerde koppen meegemaakt, lang geleden. De meesten onder hen leken mij gewone stervelingen, zoals u en ik. Ze konden lezen en schrijven, en van wat ze geschreven hadden, kwamen ze wekelijks in de aula een stukje voorlezen. Niettemin herinner ik er me één die op de Bühne niet steeds met beide voeten op de grond stond.

Ik ben mijn studies begonnen aan de faculteit sociale wetenschappen van de Katholieke Universiteit Leuven. Dat het een katholieke unief was, zouden we geweten hebben, want reeds in het eerste jaar werden we er onderricht in de sociale leer van de Kerk. Die werd ons bijgebracht door een tot dicht bij het pensioen gelaveerde dominicaner pater. Hij verscheen steeds in zijn brede witte pij. De zwarte kapmantel, die de dominicanen over hun habijt dragen, liet hij achter in een lokaal waar de proffen zich voor het academisch kwartiertje, de pauze tussen twee lesuren, konden terugtrekken. Gedurende de vijftig minuten die een lesuur duurde, gaf hij onverstoorbaar les. Was er een bom naast hem gevallen, hij had het niet eens gemerkt, maar was op zijn gezapig elan doorgegaan.

Op grond van zijn expertise was hij korte tijd voordien als adviseur naar Rome geroepen voor het Tweede Vaticaans Concilie, dat Paus Johannes XXIII had bijeengeroepen. Daar moest hij de purperen schare bijstaan in haar betrachting om de Kerk een eigentijds cachet te geven – het zogenoemde ‘aggiornamento’ van de Kerk. Of ze daar in Rome veel geluisterd hebben naar onze prof, weet ik niet. Hijzelf was daar in elk geval sterk van overtuigd, want de bespreking van ik weet al niet meer welk stuk uit de kerkelijke sociale leer leidde hij schitterend in met de woorden ‘de paus en ik hebben besloten…’ Het was nog net niet: ‘de Johan en ik hebben besloten.’ Vóór hij verder kon spreken galmde een schaterlach door de aula. Hij keek verwonderd boven zijn brillenglazen uit, begreep niet goed wat er aan de hand was, maar liet zich niet uit het lood slaan, en wachtte tot de deining voorbij was. Dan boog hij zich weer over zijn notities, en legde rustig uit wat de paus en hijzelf besloten hadden.

 
PS: Ik ontvang graag feedback

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Professoren"

© Lieven Vandekerckhove
11.05.21
Feedback:
Heerlijk verhaal!
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: