Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE
Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Maximaal 750 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Professoren

Publicatie: 07 mei 2021

Professoren kunnen soms wereldvreemde schepsels zijn, wordt wel eens gezegd. Ze brouwen theorieen waarvan alleen zij de band met de realiteit zien, heet het. Ik heb veel van die geleerde koppen meegemaakt, lang geleden. De meesten onder hen leken mij gewone stervelingen, zoals u en ik. Ze konden lezen en schrijven, en van wat ze geschreven hadden, kwamen ze wekelijks in de aula een stukje voorlezen. Niettemin herinner ik er me één die op de Bühne niet steeds met beide voeten op de grond stond.

Ik ben mijn studies begonnen aan de faculteit sociale wetenschappen van de Katholieke Universiteit Leuven. Dat het een katholieke unief was, zouden we geweten hebben, want reeds in het eerste jaar werden we er onderricht in de sociale leer van de Kerk. Die werd ons bijgebracht door een tot dicht bij het pensioen gelaveerde dominicaner pater. Hij verscheen steeds in zijn brede witte pij. De zwarte kapmantel, die de dominicanen over hun habijt dragen, liet hij achter in een lokaal waar de proffen zich voor het academisch kwartiertje, de pauze tussen twee lesuren, konden terugtrekken. Gedurende de vijftig minuten die een lesuur duurde, gaf hij onverstoorbaar les. Was er een bom naast hem gevallen, hij had het niet eens gemerkt, maar was op zijn gezapig elan doorgegaan.

Op grond van zijn expertise was hij korte tijd voordien als adviseur naar Rome geroepen voor het Tweede Vaticaans Concilie, dat Paus Johannes XXIII had bijeengeroepen. Daar moest hij de purperen schare bijstaan in haar betrachting om de Kerk een eigentijds cachet te geven – het zogenoemde ‘aggiornamento’ van de Kerk. Of ze daar in Rome veel geluisterd hebben naar onze prof, weet ik niet. Hijzelf was daar in elk geval sterk van overtuigd, want de bespreking van ik weet al niet meer welk stuk uit de kerkelijke sociale leer leidde hij schitterend in met de woorden ‘de paus en ik hebben besloten…’ Het was nog net niet: ‘de Johan en ik hebben besloten.’ Vóór hij verder kon spreken galmde een schaterlach door de aula. Hij keek verwonderd boven zijn brillenglazen uit, begreep niet goed wat er aan de hand was, maar liet zich niet uit het lood slaan, en wachtte tot de deining voorbij was. Dan boog hij zich weer over zijn notities, en legde rustig uit wat de paus en hijzelf besloten hadden.

 
PS: Ik ontvang graag feedback
WAARDERING
HITS
263
AANGEPAST: 10-05-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
11.05.21
Graag je feedback a.u.b.:
Heerlijk verhaal!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig