Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 345

Prijsbeest

We troffen hem in de receptie van het hotel alleen aan. Hij wachtte op ons. Er was, zo te zien, niet  veel beweging tussen Kerst en Nieuwjaar. Wij kwamen er een paar dagen uitwaaien en de overvloed verteren, die Kerstmis ons links en rechts van de stamboom beschoren had. Hij schudde ons lang de hand, als waren we stamgasten die hij weer eens mocht verwelkomen. De check-in  verliep vlotjes - met het -tje van paspoortje, koffertje en liftje. Daarna schakelde hij over op minder functionele thema´s. Zijn leven lang had hij in Mechelen een kapsalonnetje gehad, en als de tijd rijp was om er het kammetje bij neer te leggen, had hij zijn salonnetje overgelaten aan het  gastje dat het langst in het zaakje had meegewerkt. Die had ook het gebouwtje gekocht, zodat het kappertje, van alles af, goed en wel kappertje-af was. Dan had hij tegen zijn vrouwtje gezegd: 'Nu gaan we naar de kust, daar gaan we ons geld opdoen.' Zo was hij daar beland, in een volkse badplaats, waar hij in de avonduren kluste, wel niet om den brode, maar om 'het de eigenaar van het hotel wat makkelijker te maken'.

            Op de vraag waar ik veilig de wagen kon parkeren, prees hij plichtsgetrouw de garage van het hotel aan. Die mogelijkheid had ik op de website van het huis ook wel gezien, doch 25 € per dag vond ik te duur.

            'Je kan je wagen hier in de straat achterlaten,' zei hij, 'maar dat is nóg duurder, ik geloof dat het wel 35 € kost'. Hij merkte dat ik daarover verwonderd was, en matigde snel: „Nu ja, ik weet het niet precies, je moet eens gaan kijken, iets verder staat een parkeermeter. Maar je zal ook geluk moeten hebben om nog een plaatsje te vinden. En ga zeker niet in de zijstraten, want daar mag je maar één uur blijven staan.' 

            De parkeermeter bevond zich op een hoek, niet ver van het hotel verwijderd. In het donker was het moeilijk lezen, maar we keken de ogen uit om te zien dat het dagtarief.... 15 € bedroeg.    

            'Nu ja,' wierp hij naderhand op, 'ik wist het niet zo goed meer. Je kan het dus proberen, als je geluk hebt, vind je wel iets.' Het was inderdaad niet makkelijk, ik moest verschillende keren heen en weer rijden om niet al te ver van onze verblijfplaats een vrije plaats te vinden, tot ik na wat zoeken er plots zelfs twee naast elkaar vond.

            In het hotel was immer nog niet veel leven te bespeuren als ik terugkwam. De man vroeg of ik van bij de parkeermeter op de hoek zijn huis hadden gezien. Zijn huis gezien? Daar had ik nu niet bepaald naar gezocht.

            'Je kan er niet naast kijken,' zei hij, 'van op de hoek goed honderd meter in de zijstraat naar beneden. Het huis is met kerstverlichting versierd als geen ander. Mijn vrouw heeft er de eerste prijs mee gewonnen, en dat met 160 deelnemers asjeblief!'

            'De eerse prijs?'

            'Jawel. De stad organiseert die prijskamp, dit jaar nu al voor de derde keer. Mijn vrouw heeft al ieder jaar  meegedaan. De eerste keer had ze de tweede prijs, verleden jaar de derde prijs, en dit jaar: bingo! Gisteren is het prijsuitreiking geweest, ze is er naartoe gegaan.' Fier in haar plaats lachte hij een rij tanden bloot, die veel te perfect waren voor zijn leeftijd.

            We liepen snel nog eens tot op de hoek om vanop afstand een blik in de zijstraat te werpen. De man had wel gelijk, we konden er niet naast kijken. Tussen enkele met kleurlampjes versierde gevels viel één huis op, dat baadde in het licht van tientallen lampen in alle vormen en alle kleuren. Vanaf de nok liepen twee kabels beladen met wit-gele lampen schuin naar de buitenhoeken van een voortuintje. Daartussen kleurde een gloed van licht de muur op alle niveaus.

            Toen we na het eten een ommetje maakten om het kleurenspel eens van nabij te bekijken, viel ons echt de mond open van verbazing. Tientallen en tientallen popjes en poppen, diertjes en dieren, machientjes en machines, stalletjes en stallen, belicht of zelf lichtend, stonden overal gemonteerd waar maar een plekje te vinden was geweest, hingen aan draden langs de gevel, of lagen gespreid op de helling naar de keldergarage, op de zijmuurtjes, op alle vensterdorpels. Het huis was er letterlijk mee bekleed. Geen speelgoedmagazijn kon er aan tippen.

            Terwijl we ons vergaapten aan dat spektakel, ging bovenaan de trap de voordeur open en verscheen de dame des huizes. Zeker had ze achter het venster staan wachten op bewonderaars. Ze sprak geen woord, maar keek ons aan in de verwachting dat wij wel iets lovend zouden zeggen. Ik deed dus mijn best, en zei dat we sprakeloos waren. Dat was nog niet eens geveinsd.

            'Proficiat! Ik kan best geloven dat je daarmee de eerste prijs gewonnen hebt,' lachte ik haar toe. Ze keek me met onderzoekende ogen aan, en aarzelde een moment.          

            'De eerste prijs? De derde!' zei ze met lichte ergernis in haar stem. Eén ogenblik wist ze niet goed welke richting het verder uit moest. Dan ging ze voort op de ingeslagen weg.

            'Het gaat er daar helemaal niet correct aan toe,' beweerde ze nijdig, 'denk maar niet dat de winnaar zoiets als dit hier aankan. Al zijn deco staat achter glas, binnen in huis dus. Bij mij is het binnen ook versierd, je ziet het genoeg door het raam. Maar dat telt toch niet voor de wedstrijd? Voor mij moet het voor die wedstrijd om buitenversiering gaan.'

            'Dat is natuurlijk niet zonder risico, nietwaar?' probeerde ik met enig begrip voor haar argumentatie, 'ben je niet bang dat er stukken gestolen worden? Het is bijna niet te overzien wat hier allemaal binnen handbereik ligt.'

            'Verleden jaar werd er inderdaad veel gestolen, maar dit jaar nog niet één stuk. Er hangt een camera hé,' en ze wees naar een klein plaatje van Securitas aan de muur.

            Terug in het hotel wensten we ook haar echtgenoot proficiat.

            'Dat moet toch een kapitaal kosten?' vroeg ik.

            'Tegen wie zeg je het', uitte hij op een manier, die liet vermoeden dat er thuis wel eens een woordje over gevallen was. 'En dat het elk jaar iets nieuws moet zijn! Je mag wel eens een stukje verplaatsen, of een gebruikt stuk inwerken in een nieuwe installatie, maar globaal moet het een nieuwe creatie zijn. En daarvoor rijdt ze naar de andere kant van het land. Het grootste deel gaat ze ophalen in Opglabbeek.'

            Ik liet mijn mimiek tegelijk verwondering en bewondering tonen.

            'In Limburg,' onderstreepte hij, mijn aardrijkskundige kennis onderschattend. 'Achteraf verkoopt ze wel een paar stukjes op Ebay, maar toch...’

            ‘Nu ja, je moet er iets voor over hebben als je wil winnen, nietwaar?' probeerde ik eens voorzichtjes.

            'Een waarheid als een koe,' zei hij met aplomb. Hij schoof zijn mouw over zijn polshorloge wat opzij, en declameerde sonoor: ‘Ziezo, de dag zit er weer eens op voor mij.’ Hij schudde me opnieuw stevig de hand, zoals vrienden wel eens doen nadat ze een meningsverschil hebben bijgelegd, nam zijn jas van de haak en lachte nog één keer zijn veel te witte tanden bloot. Dan schoof hij de nacht in, blij met het compliment dat hij geoogst had.

  

 

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Lieven Vandekerckhove
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 385
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "Prijsbeest"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
11.01.20
Feedback:
Haha, komisch verhaal en erg leuk geschreven.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
11.01.20
Feedback:
Stel je voor, dat deze mensen een stroomstoring krijgen...
Zou me niet verbazen met zoveel energieverbruik . Dat moet wel een flinke jaarrekening zijn.
Je kunt inderdaad mooi, prettig onderhoudend schrijven, Lieven.
Nogmaals proficiat met de uitslag van de meest talentvolle schrijver hier op SP!
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 11.01.20
    Dank ook voor de lovende woorden. En eerlijk gezegd, ik heb eveneens aan die jaarrekening gedacht, en ik wilde er in het stukje ook iets over zeggen, maar de gedachte moet weggewaaid zijn vooraleer ik dat voornemen waarmaakte. Komt misschien nog.
    A

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...