Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 211
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Plums

| Lieven Vandekerckhove

Langs de betonnen buitentrap sleepten we ons traag naar de tweede verdieping, het appartement van Virginia Sherman. Een draak van een gebouw, een janboel, stuksgewijs in elkaar gestoken. Het verkeer naar en vanuit Virginia’s appartement liep enkel via de buitenissig brede buitentrap. We laveerden naar boven, tussen de kinderen die op de betonnen treden de schaduw van het huis opzochten. Ze zaten daar, stonden daar, draaiden om de verroeste pijpleuning. Bij elke wenteling  zochten de voetjes een beetje onzeker de harde trede. Ben ging voorop, hij hijgde een beetje. Het kruis van zijn broek was nat van het zweet. Ja, ook de inlanders wennen nooit helemaal aan de klamme hitte van het regenseizoen.

Virginia verwelkomde ons met brede glimlach. Een mooie vrouw, niet echt zwart getint, eerder mediterraans. Bijgekleurde lippen, maar met mate. Ze stamde uit Cape Palmas, waar ook Ben vandaan kwam. Dus toch een authentieke Liberiaanse. Af en toe liepen die twee bij elkaar binnen, en alleen omdat ik er deze keer bij was, verliep het gesprek niet in hun stammentaal. Vóór ons op een theetafeltje lag een ovale, gespikkelde vrucht in een napje. De grootte van een ganzenei, maar grillig, groen en geel en met rijpe, rode blos. Dit was dan de zo geroemde Liberian plum, nooit eerder had ik een exemplaar gezien. Toen ik dat zegde, liet Virginia haar boy de vrucht wassen, wikkelde er een papieren servetje rond, en gaf me de wenk mee om de plum eerst wat in de koelkast te leggen, omdat ze koud opgediend eens zo lekker smaakt.

Een paar dagen pendelde deze plum thuis van de tafel naar de koelkast en van de koelkast naar de tafel, tot ze het passende dessertje leek. Met de pruimen uit onze boomgaarden had ze weinig of niets gemeen. Het was dan ook geen pruim, het was een mango. Nooit van gehoord. Maar dat oranje, vezelachtige vruchtvlees was ronduit een streling van de smaakpapillen. Sinds die dag had de Liberian plum het van alle inlandse vruchten gewonnen. Het was helaas nog vroeg in het seizoen, en veel plums waren er nog niet te vinden. Zelfs op de lokale marktjes werden ze  nauwelijks aangeboden. Maar de tijd zou komen.

Tussen twee lessen in had ik net één uurtje om te lunchen. Gewoonlijk bracht ik mijn lunch van thuis mee, maar die dag was er geen brood in huis was en was ik op de campuscafetaria aangewezen. Ik had evenwel zin in de reuzegrote clubsandwich van Diana, een Libanese snackbar op Broadstreet. Eén-sandwich-één, one-draught beer-one, en achteraf één-sterke-koffie-één om tegen de namiddag opgewassen te zijn: $ 4.15, en klaar was Kees.

De hitte viel mij op het lijf als ik de luchtgekoelde Dianabar verliet. Ik zag niet meteen een taxi in de buurt en wandelde dan maar in de richting van de campus. Taxi´s kwamen sowieso op ieder moment voorbij, men hoefde zich niet eens om te draaien om ze te doen stoppen, ze vroegen zelf wel of ze je mochten oppikken.

Dianabar was één van de laatste fatsoenlijke gebouwen op Broadstreet richting campus. Eerst kwam ik nog voorbij aan een aardig riekende vuilnisbelt, dan aan een mysterieuze betonconstructie, waarin iedere dag de politiefanfare repeteerde, en verder aan enkele half afgewerkte huizen, zoals er her en der in de stad wel méér stonden te verkommeren. Vanaf dat punt strekte zich een zootje krotten uit. Ze lagen zowat een meter lager dan de weg, je kwam er dus langs trapjes bij. Vanop de weg leek het een patchwork van bruin verroeste golfplaten. Rond één van die krotten pakte een massa volk samen. Hoewel ik de tijd in het oog moest houden, daalde ik nieuwsgierig de trapjes af en stapte er over het droge gras naartoe. Ik hoorde iemand alsmaar vloeken. Damn, damn! De kleurrijke massa stond rond een rijzige boom verzameld, waarvan de wortels knobbelig boven de grond uitstaken vooraleer ze als gigantische wormen tussen roodbruine ijzersteen de grond in vluchtten. Tussen twee zulke uitsteeksels stond een emmer: Liberian plums! Ik had er weken op gewacht en plots stond daar dan een emmer vol van dat lekkers. Ik zag me weer de schil afsnijden, voelde weer de vezels in mijn mond, het sap langs mijn kin. Ik duchtte me, te vragen of ze te koop waren, want er hing een vreemde spanning in de lucht. De menigte kwetterde, ze lamenteerde. Ik keek omhoog, zoals velen deden. Een reusachtige kruin spreidde haar takken over de golfplaten.

"Als je daar gaat staan, zul je de tak zien", fluisterde iemand me toe.

"Welke tak?"

"Wel, die daar..."

Ik moest niet lang zoeken om hoog boven mij een afgebroken tak te zien.

"Er stond een jongetje op."

Eén voor één had het knaapje de plums naar beneden geworpen in de lappa van de vrouw, die hem naar boven had gestuurd om ze te plukken. Zij, die nog niet eens zijn moeder was. Zijn moeder had hem naar school gestuurd. Maar wat betekent de school voor een rakkertje in Monrovia op zo een snikhete dag. O ja, hij leefde en hij lachte, en soms ging hij naar school, maar soms ook slingerde hij als een aap zo lenig in de bomen. Om kokosnoten af te hakken. Of om palmnoten te schudden. Of om Liberian plums te plukken.

Tussen de wortels lag een bont gekleurd doek vol bloedsporen. Van meters hoog was het knaapje gillend naar beneden gedonderd en met zijn hoofd op de ijzersteen terecht gekomen. Ik bad dat hij mocht dood geweest zijn van de schrik, nog vóór zijn fragiele schedel versplinterde. Geen blad dat roerde, de kruin hing als een kroon van loof over een heilige plaats. Ik keek omhoog, zag de kwetsuur in de boom. En ver, heel ver boven de kruin zweefde een vogel, een zwarte vogel. Maar ik meende iets te zien dat ik nog nooit gezien had: een zwarte engel. 

 

 

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 200

4.55

(De gemiddelde waardering is 4.5 door 2 stem(-men)

Reacties   

# RE: PlumsHans Van Battel 14-12-2019 18:56
Ben er helemaal van ondersteboven.. .
# RE: PlumsLieven Vandekerckhove 14-12-2019 19:08
Dank voor je waardering, Hans.
# RE: PlumsLieven Vandekerckhove 14-12-2019 23:36
Ik drukte me niet goed uit. dank voor je waardering, niet van deze geschiedenis alszodanig natuurlijk, maar van de vertelling ervan. Wil geen misverstanden.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Cursiefje
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

ongekend gevoel

Geschreven door eduard bering. Geplaatst in Schrijfopdracht.
Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte. Het was erg koud buiten omdat het flink aan het stormen was. Al merkte ik er weinig van door dat mijn hart te keer gi...
Actuele Top 3 van deze rubriek

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove

Eerst even de wereld redden

23, apr, 2020 Vera Bijma
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!