Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 375

Het konijn

Ze had er al een aantal kilometer joggen op zitten, als Kathleen langs de kant van de weg, net niet tussen de jonge bietenplantjes, een wild konijn zag zitten. Het zat er onbeweeglijk, en omdat het ook niet wegvluchtte als ze naderbij kwam, was het duidelijk dat er met het beestje iets niet pluis was. Met glazige oogjes keek het haar aan, als bad het in zijn hulpeloosheid om mededogen. Ze streelde het, voelde de gespannen spieren van de rug, nam het in de armen, en maakte ommekeer.

Als de kinderen thuiskwamen van school, kon mama hen verrassen met een grote, kartonnen doos, die ze wel eerst mochten openen nadat ze hun huistaken hadden verricht. Driss had het er lastig mee, want van de kleuterjuf kreeg hij nooit enig huiswerk mee. Hij moest dus uit solidariteit met zijn twee zusjes zijn ongeduld verbijten tot die de klus hadden geklaard.

Als de doos geopend werd,  kon de pret niet op. Alle drie tegelijk wilden ze het diertje op schoot nemen, het aaien, ermee spelen, want dat het daarvoor allicht te ziek was, hadden zij niet in de gaten. Doch mama  overtuigde het trio, en plaatste het beestje terug in de doos.

Bij het avondmaal werd beraadslaagd hoe het met de aanwinst nu verder moest. Geen van de kinderen wilde dat het konijntje nog werd weggebracht. Doch probleemloos was de aanwinst op verre na niet, want het huis leende zich allesbehalve voor een grasetertje: geen tuin, waarin het naar believen kon ronddartelen en zijn buikje rond eten, doch in de plaats daarvan een ruime koer met middenin, o wee, een open zwembad. Voor een kortverblijf kon papa nog provisoir een hokje in elkaar timmeren, zodat het diertje in een veilige omgeving op krachten kon komen, doch dan moesten de drie bengels plechtig beloven, er dagelijks ook het gras voor te gaan trekken, én ze moesten er zich nu al in schikken dat er voor de langere termijn een andere oplossing diende gezocht te worden. Na enig overleg werd besloten om het beestje inderdaad bij te houden tot het zienderogen weer beter was, en ondertussen uit te kijken naar een alternatieve thuis in de kennissenkring. Meteen werd getipt op het gezin van Gustavo, het vriendje van Driss: daar hadden ze een grote, goed afgebakende tuin, waarin het diertje vrij zou kunnen rondlopen, en daarenboven ging het trio daar vaak genoeg spelen, zodat ze hun konijntje, dat ze nu eenstemmig Pipo doopten, regelmatig zouden kunnen terugzien.

Het verplegingsoponthoud werd echter, zoals te verwachten, ver over de noodzaak uit gerekt. Altijd vonden de drie wel iets om de verhuis van het diertje uit te stellen. Daarenboven vormde het zwembad  bijlange niet zo een gevaar als eerst gedacht, want toen Driss op een keer heimelijk het hokje had  geopend, en Pipo de kans schoon zag, stoeide het diertje tot in alle hoeken van de koer zonder ook maar één keer tot op de rand van het zwembad te huppelen. En wonder boven wonder, toen het jongetje handenklappend achter zijn Pipo aan zat, rende die zo snel mogelijk zijn hokje binnen. Van dan af mocht Pipo vrij rondlopen zo lang iemand in zijn nabijheid was, en hij bij het eerste handgeklap terug in zijn hokje dook.

Toen een hele poos later een gezinsuitstap werd gepland voor enkele dagen, leek voor papa het moment gekomen om Pipo eindelijk naar zijn definitief asiel te brengen. Doch dat er al die tijd met het beestje nooit een ongeluk was gebeurd, ondergroef zijn argumentatie, en weer kregen de kinderen het gedaan om het diertje te behouden. Omie zou haar intrek bij hen kunnen nemen om voor Pipo te babysitten, en in alles konden ze voorzien, het zou haar geen overlast bezorgen.

De instructies waren eenvoudig, voeder was voorradig, papa zou het konijnenhokje wel proper maken als ze weer thuiskwamen, en zij moest het beestje dagelijks één keer vrij laten rondlopen, 'maar er zeker bij blijven tot het weer in zijn hokje zit, omie!'

Plichtsgetrouw volgde omie alle instructies op. Pipo´s wandeluurtje was haar niet bepaald aangenaam, de verantwoordelijkheid belastte haar. Doch belofte maakt schuld, en reeds op de eerste dag  liet ze het diertje in de late namiddag voor een uurtje los. De hele tijd hield ze hem nerveus in het oog. Haar angst bleek evenwel overbodig, want tot haar opluchting ging het uur zonder accidenten voorbij. Ze stapte op uit haar zetel, ging op Pipo af, en moedigde hem handenklappend aan om zijn huisje op te zoeken. Het diertje schrikte op, huppelde verder, hielt halt, huppelde verder, hielt halt. En omie er maar achter aan. Of het beest wat bokkig was die dag, dan wel erop uit was, zijn nieuwe oppas wat te plagen, dat mag de duivel weten. Het diertje sprong wel telkens weer weg als ze het naderde, maar liep ook telkens weer zijn hok voorbij. En dat bleef maar duren, omie werd er heel onrustig van. Buiten adem besloot ze tenslotte een pauze in te lassen, misschien kwam die donderse  Pipo zo wel op andere gedachten. Maar toen ze de jacht opnieuw inzette, bleek Pipo voor geen moer berouw te tonen. Hij verkende verder alle hoeken van de koer, verstopte zich achter bloempotten, tuingerief, vuilnisemmers, sjeesde in alle richtingen. Alleen zijn hok zag hij niet meer staan. Tot laat in de nacht, och arme, haalde omie alles uit de kast om het beest binnen te krijgen, doch het leek alsof de duivel er waarachtig mee gemoeid was. Wat ze ook deed, het hielp geen zier. Ten lange laatste gaf ze de strijd op, en trok vol van nare gevoelens naar bed.

Met een bang hart daalde ze ´s morgens al heel vroeg de trap af, opende de deur naar de koer. En versteende. “Neen! Neen! Neen! Het is niet waar!” Maar het wás waar. Bewegingsloos en met ijle ogen dreef Pipo op het water van het zwembad. De haren van zijn pels lagen in strengen op het wateroppervlak.  Hoe zou ze dát in godsnaam uitleggen?

“Het stond in de sterren geschreven”, zei Jeroen, toen zijn schoonmoeder hem opbelde om het nieuws te melden. Hij wist zelf niet goed of hij dat nu als een verwijt, dan wel als berusting moest laten klinken. Vooralsnog diende de zaak praktisch aangepakt te worden.

“Probeer met het vangnet het beest naar de kant te halen, en schep het eruit. Je kan het voorlopig in de afvalton droppen.”

Op weg naar huis werden Kathleen en de kinderen aan de supermarkt afgezet om inkopen te doen, terwijl Jeroen naar huis reed om het kreng ergens te gaan begraven. Als hij daarna de troep weer ophaalde aan de supermarkt, bracht hij hen het nieuws. Omie had vergeten om ´s avonds de poort te sluiten, en daarvan had Pipo geprofiteerd om opnieuw zijn vrijheid te verwerven. De consternatie was groot, maar papa zei dat dit uiteindelijk toch een mooier leven zou zijn voor Pipo dan het leven in gevangenschap.

“Weet je,” opperde kleine Driss na lang stilzwijgen, “als we vannacht ook eens zouden vergeten de poort te sluiten, dan kan Pipo weer binnen als ie zou terugkomen.”

“Als dát geen goede idee is”, besloot papa, “we zullen de deur op een kier laten.”

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Lieven Vandekerckhove
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 167
Publicatie op .
Tags: Cursiefje
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Het konijn"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
29.09.20
Feedback:
Weer een prachtig verhaal Lieven! Ik zie het voor me! Toen onze buurman een ziek schaap uit onze achtertuin moest slachten, heeft hij zijn dochter ook vertelt dat het beest weggelopen was. Het arme kind bleef zoeken. Onze dochter was er ook niet blij mee, maar kan de waarheid accepteren... Herkenbaar dus!
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 29.09.20
    Heel erg bedankt, Janneke, voor je waardering. (Tussen ons gezegd en gezwegen: de buurman heeft het vertelD).
    • lieven vandekerckhove 29.09.20
      @Janneke
    • Janneke De Leeuw van Weenen 29.09.20
      Ajaj, ik moed egt weer beeter op mein Nederlands gaan letten! Bedankt voor de correctie!
27.09.20
Feedback:
Ach toch, dat arme beestje.
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 27.09.20
    Een waar gebeurd verhaal, Vera. Voor het grootste deel althans, want het slot is aan de verbeelding van de auteur ontsprongen. Literatuur als mengeling van Wahrheit und Dichtung.nietwaar?

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!