• Cursiefje
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Cursiefje

    523 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Blog

    256 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    434 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    523 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    277 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1146 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    410 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    36 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    24 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1039 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    974 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    120 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    38 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    13 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    87 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

Pastoor Vancoppenolle

Als er op het hof van mijn grootvader gebakken werd, twaalf, dertien, veertien grote broden tegelijk, werd ik door mijn grootmoeder met een heerlijk geurend boerenbrood naar de pastorie gestuurd. En als er geslacht werd, eenmaal per jaar ter gelegenheid van de kermis, werd ik erheen gestuurd met twee verse varkenskoteletten, één voor de pastoor en één voor zijn huishoudster. Die twee bewoonden samen de statige pastorie, gebouwd in het midden van de achttiende eeuw, met veel te veel kamers beneden en veel te veel slaapkamers boven - ook als elk van beiden beneden, en zeker ook boven, zijn eigen vertrekje had. Het was altijd de huishoudster, die me binnenliet. De pastoor zag ik enkel in de kerk, of als hij eens op pad ging door het dorp, zijn bloeiende wijngaard. In soutane, met zijn baret op het hoofd, de handen samengevouwen op de rug, het bovenlijf lichtjes naar achter duwend om op de sterk afhellende Kloosterberg de pas wat af te remmen, stapte hij dan de voormiddag in. Waar hij zoal heen ging, weet ik niet. Een keer zag ik hem bij de koster aanbellen. Die woonde eveneens met een meid onder één dak. En Pastoor Vancoppenolle had met zijn koster nog wel méér gemeen: voor een glaasje klare zou géén van beiden ooit zijn neus hebben opgehaald. Misschien was dit wel de reden waarom Pastoor Vancoppenolle nooit met de auto reed, ofschoon hij jaren lang een Volkswagentje had: dat  oubollig karretje, het Kevertje met die twee half ovalen piepraampjes achteraan, en met een richtingaanwijzer die er opzij uitfloepte. Doch zélf reed hij er nooit mee. Pastoor Vancoppenolle liét zich rijden. Hij kón niet eens rijden, hij had het op zijn leeftijd niet meer willen leren. En trouwens, het was ook veel praktischer om zich te laten voeren, want de jeneverdamp kon wel eens zó van zijn soutane af slaan. Zijn karretje stond in de werkplaats van mijn oom geparkeerd, en telkens Pastoor Vancoppenolle ergens heen wilde waar hij te voet niet geraakte, mocht oompje of één van oompjes kinderen Pastoor Vancoppenolle ter bestemming brengen. Wat een mens zoal moet doen om zijn hemel te verdienen! Wie weet wat voor deal daar tussen passagier en chauffeur  gesloten werd – allicht was voor beide partijen de absolutie zonder biecht nog de meest opportune.

Op zondagmorgen was Pastoor Vancoppenolle op zijn best. Zijn medepastoor deed om half zeven de vroegmis en daarna ook de achturenmis. Maar als om halftien de bel naast de sacristiedeur de plechtige, gezongen hoogmis inleidde, was het de pastoor die als vóórganger het hoogkoor binnentrad. Hij kon wel niet zo best zingen, maar dat was geen reden om de hoogmis aan zijn medepastoor over te laten. Dié mocht wel naast hem aan het altaar staan, als secundant dus - in het leven moet men nu eenmaal zijn plaats kennen. De kazuifels die zij daarbij droegen, waren echte pronkstukken: gemaakt van brokaat, met zilver- en gouddraad bestikt. Als zulke stukken heel, heel oud zijn, komen ze al eens in een museum terecht, waar ze, over een beugel hangend en van ouderdom wat dof geworden, achter glas aan een tweede, meer steriele bestaan beginnen. Doch vooralsnog pronkten de twee sjieke heren tijdens de hoogmis steevast met hun glanzende kazuifels tussen wolkjes van wierook.

En er was nog méér pracht in de hoogmis. Eén enkele man was het namelijk toegestaan om de ganse tijd in groot ornaat op en neer te lopen, van voor naar achter in de kerk, en van achter naar voor: de suisse. Helemaal in het zwart gestoken, met laag uitgesneden jas, geborduurd bandelier over de schouder, en een steekhoed, die uit de garderobe van Napoleon had kunnen komen, stapte de suisse traag door de middengang van het schip om tijdens de eredienst de orde te handhaven. Met witte handschoenen aan droeg hij als teken van zijn gezag een korte staf, waarmee hij tegen de stoel tikte van elke snoodaard, die er het zwijgen niet toe deed, of die zelfs maar wat oneerbiedig over zijn stoel hing.

Eén keer nam Pastoor Vancoppenolle voor de ordehandhaving zelf het heft in handen. Ofschoon de traditie wilde dat de vrouwen op zondag niet blootshoofds ter kerke gingen, was er één vrouw, die het met deze richtlijn niet al te nauw nam. Overigens niet de eerste de beste vrouw, maar de echtgenote van de dorpsarts, een dame van stand dus. Ze was uit Limburg afkomstig, net geen Marsbewoonster dus, en naar haar uiterlijk te oordelen beslist niet van boerenafkomst. Haar rosse haardos was altijd heel verzorgd gecoiffeerd, en misschien was het wel om de schoonheid ervan te onderlijnen, dat ze ´s zondags blootshoofds naar de mis ging. Pastoor Vancoppenolle kreeg het ervan op de heupen, en op een keer stelde hij zich, reeds helemaal opgedirkt voor de eredienst, buiten op de trappen vóór de kerkdeur op, waar hij de dame van stand opwachtte. De confrontatie was kort en woordenloos. Pastoor Vancoppenolle hief zijn arm omhoog, strekte zijn wijsvinger, en deed de dame teken dat ze rechtsomkeer kon maken. Met opgeheven hoofd keerde de vrouw met de mooie haren zich om, ging naar huis, en zondigde dan maar tegen de zondagsplicht. De goegemeente gniffelde.

Een tijd geleden kwam ik nog eens in het dorp en trof er de pastorie leeg aan, te koop aangeboden. Door het natte gras van de tuin, dat op een maaier wachtte, ben ik er omheen gelopen. De hoge vertrekken, nog ontworpen op maat van het hoge aanzien van de dorpsherder, straalden maar weinig glans uit. Het behangpapier was hier en daar gekwetst, en op de vloer van het washokje lagen enkele witte tegeltjes stuk.  Tristesse pure. De pastorie werd naderhand verkocht, en veranderde van naam: ze werd meteen „de oude pastorie“. Ook de kerk, op een boogscheut van de pastorie, lag er verlaten bij. Om de maand, zo werd mij verteld, kwam er nog eens een gezant van hierboven de mis doen. Ik vroeg me af voor hoeveel volgelingen, en voor hoe lang nog. Want de schare volgelingen was al net zo snel afgebrokkeld als de reserve aan voorgangers. De kerk stond weliswaar nog steeds in het midden van het dorpsplein, maar eigenlijk was ze ver, heel ver uit het centrum weggegleden. De wijngaard leek opgedroogd, als was er gif over uitgestrooid.

Aan de noordkant van de kerk ligt Pastoor Vancoppenolle nu begraven tussen de notabelen van het dorp, dicht tegen de kerkmuur aan. En zie, elke zondagmorgen, om half tien, spitst hij de oren, en wacht op het geluid van de bel, waarmee de entrée van de mooiste kazuifels in het hoogaltaar wordt aangekondigd. Maar hij wacht tevergeefs, helaas. De bel is verstomd, en in de laden van de sacristie blijven de kazuifels onaangeroerd liggen. En wanneer Pastoor Vancoppenolle dát dóór heeft, keert hij zich om in zijn graf. Elke zondag opnieuw.

Auteur: Ik ontvang graag feedback

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Pastoor Vancoppenolle"

© Lieven Vandekerckhove
17.07.21
Feedback:
Mooi, nostalgisch en voor mij zo herkenbaar...😀
  • Kwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
17.07.21
Feedback:
Met plezier gelezen!
  • Kwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: