Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 339

Paardengek

Ik was als kind een echte paardengek. Natuurlijk wilde ik dan ook niets liever dan een echt paard. Ik zal nooit vergeten dat ik het – waarschijnlijk voor de zoveelste keer – op mijn verlanglijstje voor Sinterklaas had gezet en in één van mijn pakjes een papiertje vond met daarop een getekend paard. Dat wil zeggen, het moest voor een paard doorgaan. Mijn moeder is de liefste moeder van de wereld, maar tekenen kan ze niet. Ik herinner me trouwens ook dat ik het grapje destijds niet zo kon waarderen.

Gelukkig kwam er op een gegeven moment in een dorp verderop een mooi Fries paard in de wei te staan. Zo vaak als ik kon fietste ik ernaartoe om mijn surrogaatpaard te aaien en te bewonderen. Daarnaast spaarde ik alle mogelijke paardenplaatjes. Mijn jeugdvriendinnetje – die al even dol op paarden was als ik – ging samen met mij langs de deuren in ons dorp om te vragen of iemand nog paardenplaatjes voor ons had. Ik koesterde mijn paardenplaatjes en -posters in een grote doos op mijn slaapkamer als een echte schat. Je moet dan ook niet vragen hoe buitengewoon wanhopig ik was toen mijn jongere broer zich een keer in mijn kamer had opgesloten (hij had simpelweg de deurkruk eruit gehaald) en door de deur dreigde al mijn paardenplaatjes kapot te scheuren. Uiteindelijk bleek hij één enkel plaatje een klein stukje te hebben ingescheurd. Ergens moet hij dan toch beseft hebben dat hij te ver ging met zijn ‘actie’.   

Hij kon me ook op de kast krijgen door “Paardenvlees, paardenvlees!” te roepen als ik een plak ham op mijn boterham had liggen. Voor mij was een paard zo’n beetje wat een koe is voor een Indiër. Ik was dan ook uitermate blij toen ik van mijn ouders een abonnement op de Penny, een maandblad voor jonge paardengekken, kreeg. Maar mijn allermooiste jeugdcadeau was de tienrittenkaart van de manege in de hoofdstad. Op paardrijles mocht ik niet, dat was te duur, maar nu kon ik toch maar liefst tien keer een uur paardrijden in een heuse manege. Mijn geluk kon niet op. Dacht ik.

Die eerste keer op een paard ging het meteen al mis. Op een gegeven moment stonden mijn paard en een ander paard met hun achtersten naar elkaar toe en begonnen ze elkaar te trappen. Bij één uithaal kreeg ik het been (je moest bij mij niet aankomen met ‘paarden hebben poten’) van het andere paard met een flinke knal tegen mijn enkel. Ze zeggen dat je er na een ongeluk met een paard meteen weer op moet gaan zitten, omdat je anders bang wordt. Dat klopt. Het probleem was dat ik er met mijn gekwetste enkel onmogelijk terug op kon.

Met mijn enkel is het weer goed gekomen. Maar niet alleen mijn enkel genas. Ik was meteen ook van mijn paardengekte genezen. Nog steeds vind ik het mooie dieren, hoor. Maar de verzameldrift is verdwenen. Net als de wens om op zo’n edel dier te rijden. Eén ding is echter hetzelfde gebleven: paardenvlees eet ik nog steeds niet.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Vera Bijma
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 642
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Paardengek"

Geschreven door Vera Bijma . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...