Voor schrijvers, door schrijvers
519 publicaties

Ook jouw artikel is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

141 Hits

Publicatie op:
OVER HOOP

Ik ben een beest in bed. Vandaag ben ik een woelrat. Met vinnige beweginkjes schuifel ik van linkerzij via buik naar rechterzij, zo naar rug en omgekeerd weer terug. Kronkelige tunneltjes graaf ik. Gedachtegangen. In staat van slaapdronkenschap, of noem het halfwakkerschap. Terwijl het bliksemt in mijn hoofd, droom ik van oude wijven die pijpen stelen. Met dezelfde woorden produceer ik gewoonlijk hersenspinsels van vunzigere makelij. Dit valt nog mee qua goorheid en onzedelijkheid. Ik ben, met andere woorden, in een vrome bui. Omdat ik bid. Dat besef ik nu ineens. Als een donderslag bij een niet zo heldere hemel, vermoed ik als ik de onheilspellende geluiden in onze pikdonkere slaapkamer hoor. De wind wervelt rond het huis. Blazend, razend, zwaar zuchtend, dan weer zingend en heel soms fervent fluitend. De regen valt met bakken naar beneden, klettert en spat tegen ons arme slaapkamervenster. Zo krachtig dat het me een beetje bang maakt. Daarom bid ik. Eerst olijk, dat het bakken Westmalle Tripel zouden zijn die uit de hemel vallen en dat ik stante pede moest opstaan om dat hemelse vocht op te vangen in tobbes, emmers, potten, pannen, vazen, glazen en ver opengesperde mond. Daarna weer bezorgd en angstig. Ik heb een paternoster nodig, zo’n godsdienstige ketting met bolletjes, om een rozenkrans te bidden. Paniek. Ik weet totaal niet hoe je zoiets bidt. Paternoster. Om de tijd, de onmacht en de storm te verdrijven kan ik misschien wat goochelen met de letters, een anagram vinden bijvoorbeeld. Mijn brein afleiden. Een paternoster dus. Pornoster? Nee, klopt niet en kadert niet in mijn vrome, godsdienstige bui. Presentator? Helemaal juist! Een correct anagram! Helemaal ik trouwens, altijd maar vertellend over wat ik doe en denk, ook al ben ik er mij vaak maar half van bewust. Ik ben de presentator van mijn dromen! En val opnieuw in slaap.

In een volgend hallucinant waandenkbeeld zie ik hoe een dakpan uit ons dak wordt losgerukt door de nu woedende westenwind. Ze (of hij, volgens mij is een dakpan geslachtsloos) tuimelt naar beneden en splijt het hoofd van een bebaarde man in twee spaghettisaus-met-veel-gehakt-achtige ongelijke delen, inclusief petje. Het is warempel een pakjesbezorger. Dat is waar ook, ik had een nieuwe paraplu besteld omdat de vorige naar de filistijnen was. Jammer, maar altijd beter nog dan naar de Filipijnen, want dat klinkt zo smartelijk, lastig en onaangenaam. Volgens mij hebben ze daar ook vaak van die verschrikkelijke stormen. Enfin, de bebaarde pakjesbezorger stond daar al ettelijke uren, aangezien onze deurbel niet naar behoren functioneert en omdat mensen met de professie van pakjesbezorger er sowieso voor bekendstaan om massa’s geduld aan de dag te leggen, zelfs ‘s nachts. Hij zal nu in elk geval wel weten wat smartelijk, lastig en onaangenaam is, met zijn half hoofd. Alle hulp zou toch te laat komen, dus blijf ik maar lekker liggen woelen.

Paniekaanval! Horrorgeluiden beneden! Een zaagmachine! Mijn vrouw ligt niet meer naast me! Instant in honderd procent wakkere toestand hoor ik het opnieuw en herken het meteen als de broodsnijmachine. Gelukkig. Het licht piept langs het verdonkerende gordijn de slaapkamer binnen. Weg regen, weg wind. Kalmte. 7:25 op mijn digitale klokje. 7:25! Donderdag schooldag! In zeven haasten naar beneden en om bijna half acht hijgend in de keuken om te zien dat alles onder controle is. Alle boekentassen staan klaar, alle boterhammen gesmeerd en alle maagjes gevuld.

Mijn vrouw is opvallend mild en lijkt me mijn laattijdige opstaan (veel meer laat dan tijdig) zomaar te vergeven. De ochtend verloopt daarna zoals alle andere. Als het licht wordt en de kinderen uithuizig zijn (op één na, maar ze draagt een koptelefoon en wordt helemaal opgeslorpt door haar favoriete vloggers op haar tablet), tuur ik even in de tuin. ‘Verdomme,’ vloek ik, ‘ik zie daar achteraan bij de wasdraad weer een molshoop. Die klootzak van een mol is terug.’ Echtgenote nipt even van haar koffie. ‘Ik heb het al gezien. Volgens mij en aan de hoop te zien is het helemaal geen mol, maar een ten dode opgeschreven woelrat. Zo ken ik er trouwens nog een, maar dat is meer een schrijvende woelrat. Die schiet ik ook overhoop als hij zo blijft doorgaan.’ Grote teug nu. Zo heet drinkt ze haar koffie anders nooit. Ze kijkt me aan met ogen als kogels.

Vanavond neem ik een slaappil. Nee. Twee. Dat is mijn enige hoop.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "OVER HOOP"

21.01.21
Feedback:
Voor mij persoonlijk net iets te bombastisch.
  • Schrijfkwaliteit
    3.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 22.01.21
    Kan ik inkomen, Henk! Ik beschrijf dan ook vooral de denkprocessen in mijn autistische hoofd. Niet voor iedereen weggelegd... :-)