Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

NEEM JE TIJD
Inzendingen: 434
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
NEEM JE TIJD
© Danny Vandenberk op .
Aantal hits: 117

Er is weinig kostbaarder in het leven dan tijd. Tijd is immers geld, brengt raad en heelt alle wonden. Tijd kent anderzijds ook geen genade, in die zin dat hij sneller voorbijgaat dan je denkt, zo wordt vaak beweerd, en als je tijd op is, ben je dood. Vriend en vijand tegelijk. Intrigerend toch, dat dubbelzinnige.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik de tijd neem voor een hoop dingen. Vandaag neem ik dat heel letterlijk. Vijf minuten geleden heb ik namelijk de keukenklok van de wand gerukt en voor mijn neus op tafel gezet.

Misschien word ik wel per seconde wijzer, dacht ik aanvankelijk woordspelend, en meteen viel het mij op dat onze keukenklok niet eens een secondewijzer heeft. Daar had ik de voorbije jaren nooit op gelet. Ik zit nog maar net of ik word al teruggeslingerd naar de voor mij oude tijd, waarin ik studerend, etend, spelend of gewoon wachtend naar de ouderlijke keukenklok tuurde. Vaak veel langer dan noodzakelijk, vanwege de secondewijzer. Die leek immers frequent te sputteren, zelfs te bibberen. Toch ging hij maar door. Fascinerend. Soms leek het op angst. Zeker in combinatie met dat holle geluid. Heel soms, als het stil in huis was, leek hij zelfs te bonken. Het had iets van een hartslag. Als kind voelde ik wel eens de vrees dat mijn hart zomaar ineens en zonder reden zou stoppen met kloppen. Op een bepaald moment zocht ik zelfs naar lichaamsholtes om batterijen in te steken. De keukenklok was per slot van rekening ook ooit eens blijven stilstaan ten gevolge van een lege batterij. Dat was op een regenachtige zaterdag in november, om vijf over vier, terwijl ik hevig verlangde naar de pannenkoeken die rond vijf uur zouden gebakken worden.

Ondertussen vraag je je misschien af waarom ik de tijd in feite genomen heb. De keukenklok dan, specifieker. Welnu, ik doe een poging om me in die mate te focussen op de tijd, dat hij heel traag voorbij zou gaan. Handig lijkt me, als mijn laatste uur geslagen is. Rekken die handel. Het onderste uit de kan halen, als dat enigszins kan. Gelukkig heb ik mijn bruisend, broeierig en soms breakdansend brein. Met horten en stoten neemt het mij mee, ver weg van de klok en de keukentafel. Alhoewel. Eigenlijk is dit helemaal niet de bedoeling van mijn experiment. De hoge amusementswaarde van mijn hersengolven zorgt voor een vertekend beeld. Als je je amuseert gaat de tijd snel. Als je bang bent trouwens ook. Je wordt alerter als je bijvoorbeeld achtervolgd wordt door een agressieve pitbull of in een wilde achtbaan zit te beven als een riet. Daardoor gaat de interne klok in je brein sneller tikken, waardoor de ‘echte tijd’ automatisch langzamer verloopt in je gevoelswereld. Dat is niet alleen zo bij angst, maar in elke situatie waarbij je in staat van opwinding verkeert. Verkeerd is het om geslachtsverkeer of seksuele opwinding daarbij te rekenen, omdat mensen dan eveneens het gevoel kunnen hebben dat de tijd net vertraagt. Ik laat het los.

Plots zit ik in een wachtzaal. Er zijn wellicht leukere bestemmingen, maar met mijn hersenen sputter je best niet tegen. Ik onderga. Mijn hoofd maakt er het beste van. Er zijn mensen die komen en gaan. Ik heb een afspraak om 16:00. Uiteraard ben ik er veel te vroeg. Ergens te laat komen is voor mij een nachtmerrie. De verleiding om constant naar de digitale klok boven de inkomdeur te kijken is doorlopend aanwezig, maar ik weersta. Ik kijk naar de mensen. Me afvragend waarom ze hier zijn. Bij de tandarts stelt dat probleem zich minder, maar bij een psycholoog is dat andere koek. Waar en wanneer ik in wachtzalen vertoef, analyseer ik mensen, fantaseer ik, luister ik zo onopvallend mogelijk fezelachtige fluistergesprekjes af en dagdroom ik. Afwisselend of simultaan. Zo nu en dan is er ook angst. Er bestaan genoeg mensen die me schrik aanjagen, door hun gedrag of louter hun uiterlijk. 16:15 ineens, zonder dat ik het besefte. Na die vaststelling komt de opwinding. Niet omdat ik me verveel of omdat het lang duurt, maar puur omwille van het feit dat de tandarts of de psycholoog zich niet aan de afspraak houdt. De focus wordt willens nillens even verlegd naar de digitale klok. Plots vind ik het leven weer oneerlijk. Elk mens zou een aftelklok moeten hebben. In mijn perfecte wereld krijgt iedereen honderd jaar. Laat ons zeggen 36.500 dagen. Of 876.000 uren. Iedereen gelijk voor de wet. Weg kindersterfte, dag hartaderbreuk en dada dodelijk ongeval. Het onverwachte en het onrechtvaardige onmogelijk maken. Ik zou ons eeuwmensen noemen.

Klik. Terug naar de realiteit in de fictieve wachtzaal. Ik zie vooral geeuwmensen. De wachttijd walst over de wakkerheid. Verveling verdooft. Zit ik dan toch in de wachtzaal van een dokter? Komen deze mensen naar hier om hun wonden te laten verzorgen, vooral hun gapende? Dagdroom dooft uit.

Met de keukenklok in mijn handen loop ik nu rondjes rond de tafel. Het maakt me alerter. Nadat ik eerst even was afgeleid door de Romeinse cijfers die de uren aanduiden, lees ik plots ‘radio controlled’ in hele kleine lettertjes, net boven de VI. Deze klok wordt gestuurd door een satelliet hoog in de hemel, bij de overgang van winter- naar zomeruur of omgekeerd draait ze automatisch een uurtje vooruit of achteruit of omgekeerd. Fascinerend. De tijd staat niet stil. Ik ook niet meer. Opgewonden ijsberend maak ik het voornemen om in het voorjaar op deze manier live de overgang van het winter- naar het zomeruur te volgen.

Dit uur is alvast voorbijgevlogen. Het voelt effectief alsof ik vleugels kreeg. Ik heb gefantaseerd, gefilosofeerd en door de tijd gereisd, samen met de grote en de kleine wijzer. Zelf ben ik ook een klein beetje wijzer geworden. Ooit zal mijn aftelklokje 00:00:00 bereiken. Hopelijk zweeft er dan ergens heel hoog in de hemel, bij voorkeur in de zevende, ergens een klein satellietje dat mij nog een extra uur gunt en mijn wijzertje vrolijk een slagje terugdraait. Niet dat ik een voorkeursbehandeling verdien, maar gewoon, eentje nog. Om intens van te genieten.

                                                                                                           

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "NEEM JE TIJD"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
23.12.20
Feedback:
Heerlijk om te lezen!
Mooi bedacht en gespeeld met het woordje 'tijd'.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 23.12.20
    Dank je wel, Manuel.
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !