Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Moeder Marraine
Inzendingen: 408
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

Moeder Marraine

Ze waggelde als een eend, links en rechts flink overhellend, als ze zich achter de tapkast heen en weer sleepte. En ze kwaakte als een eend als ze ons de levieten las: Marraine, Moeder der Vlaamse studenten. Ik weet niet hoeveel generaties Moeder Marraine gebaard heeft, doch met de onze is het haar in elk geval niet voor de wind gegaan. Kranig was ze wel, hoe houdt een oude vrouw het anders vol om nacht na nacht de roldersbenden te trotseren? Wie bij haar aanliep, kwam er immers niet voor een rustig praatje, of voor een onschuldig glaasje tussendoor. Naar Marraine ging men als men al uren de Oude Markt had afgeschuimd, en men ofwel trek kreeg in een uitsmijter, ofwel zin had in plagerijen.

            Haar uitsmijters waren wereldberoemd in Leuven. Ik zie haar nog bezig, terwijl ze de eieren klopte in een grote bol, met een vork waaraan steevast nog wat ei van de nacht voordien was vast gekorst. Op een gasvuurtje achter de toog stonden een paar zwarte pannen, waarin de margarine sissend lag weg te smelten tot Moeder er een plakje ham in legde, waarover ze dan haar spoelkom leeg goot. Met de wijsvinger ging ze de kom goed rond om de laatste draden ei languit in de pan te laten rekken, zodat er niets verloren ging. Ze serveerde met brood, op beduimelde borden, en met bier, in beduimelde glazen. Ondertussen had langs de andere kant van de tapkast een toekomstige geneesheer de tijd niet meer gevonden, of genomen, om het urinoir op te zoeken, en had dan maar ter plaatse overvloedig verlossing gezocht. Of waren twee, drie aspirant-ingenieurs haar brandende kachel op de stoep gaan buitenzetten. Je kan geen pesterij bedenken, of ze werd onze Moeder aangedaan. Marraine, Moeder van Smarten. Als ze het in de gaten kreeg, schoot ze uit haar krammen zoals je dat van een mens op leeftijd niet meer zou verwachten. Want energie, dat had ze te over. Doch de tapkast, die haar verschanste, hield haar ook gevangen. Wat kon ze overigens aanvangen, tenzij met veel gekwetter en getetter haar moederlijke zegen aan het schorremorrie onttrekken, en Jan, Pieter, Peer en Klaas voor eeuwig en twee nachten de toegang tot haar café ontzeggen. Goed wetende dat Jan, Pieter, Peer en Klaas misschien wel die twee nachten, maar niet nog eens een eeuwigheid daar bovenop zouden wachten om weer op te duiken en haar met een uitgestreken gezicht en diep ontroerd vergiffenis te vragen. Dan werd ze toch weer moederlijk week, en verklaarde ze zich bereid om niettemin voor altijd hun Moeder te zijn. Als ze maar braaf waren, en veel uitsmijters aten.

            Niemand wist eigenlijk veel over haar. Zelf sprak ze alléén maar over haar Oude-Markt-verleden, dit wil zeggen over wie er allemaal tot haar onoverzichtelijke schare zonen behoorde, en wie daarvan de liefste waren. Deze of gene parlementariër, de minister van financiën, ´t waren haar lieve kinderen. Het gerucht ging dat ze in haar betere jaren, toen haar uitsmijters nog het uitsmijten waard waren, met Poeske Scherens had geschaatst, een beetje schuin wel te verstaan. Boven de tap hing in elk geval in een oude, bruine lijst een foto te vergelen van Poeske, die in de regenboogtrui en met de koersfiets aan de hand, haar recht in de ogen keek – tenminste, als ze er zich eventjes voor omdraaide, wat ze niet zo vaak meer deed in onze tijd. Verder wisten we enkel dat ze ergens uit de Kempen kwam, waar ze zich tijdens de schoolvakanties ook terugtrok, en dat ze hier nu moederziel alleen opbokste tegen het min of meer studentikoze geweld. Taai en verbeten.

            Zekere nacht, net toen Jan, Pieter, Peer en Klaas hun ronde gingen afmaken bij Moeder Marraine, stopte daar de vrachtwagen, die wekelijks vanuit Oostende de naburige viswinkel kwam bevoorraden. De chauffeur loste ijverig enkele kisten, verdween dan ijverig in de viswinkel, doch kwam dan om God kan het raden welke ijver niet meer terug buiten, zelfs niet om de klapbrug van zijn vrachtwagen veilig dicht te slaan. De speculaties over wat daar achteraan in de viswinkel gebeurde, waren niet van de lucht, dat zie je van hier. Doch wat het gezelschap nog het meest intrigeerde, was die uitnodigend openhangende klapbrug. Wie zou daaraan hebben kunnen weerstaan? Terwijl de visboerin daarbinnen rustig de tijd nam om de paling te keuren, riskeerde het viertal zich letterlijk op glad ijs. Links en rechts stonden de open kisten gestapeld. De vrucht van de zee lag er heerlijk vers in ijswatten bedjes te koelen. En wat doen grootsprakerige en daarenboven hongerige bekken bij de stiekeme confrontatie met zoveel culinaire overvloed? Jatten en weg wezen! De zakken volgestouwd met verse vis en elk nog met een paar pladijzen in de hand trokken ze bij Marraine binnen.

            „Moeder, ge zult ons toch niet zonder eten naar bed sturen? Bak ons deze vis in goede boter.“ Het wit schoot haar rond de ogen, nog witter dan haar grote witte krullen. Of ze haar zoiets durfden aandoen, de moeder aller moeders!

            „Zijt gij ons moeder of zijt gij dat niet? Tóón ons dat gij ons moeder zijt en bak ons deze vis in  goede boter!“ Maar hun haring bakte niet, en er zat uiteindelijk niet veel anders op dan gewillig af te  druipen.

           

            Ik heb haar voor het laatst gezien, denk ik, als ere-gaste op een oudejaarsavondbal van onze studentenclub. Vanuit de Kempen was ze naar West-Vlaanderen gespoord, een dagreis ver. Ze had zich flink uitgedost, en haar witte haardos stond weelderig open. Om middernacht hebben we haar op het podium geholpen, en haar om haar universeel moederschap in de bloemetjes gezet. De ovatie duurde lang, doch ze bleef er uiterlijk onberoerd bij. Wie zó heeft leren vechten als zij, laat geen emoties zien. Tegen vieren was het bal afgelopen. Ik voerde haar naar ons thuis, waar ze de rest van Nieuwjaarsdag kon verslapen, zo ze dat wenste. Maar dat wenste ze niét. Ze zette zich neer op een stoel, de handtas op haar schoot, en nodigde ons uit om met haar te waken tot de eerste trein haar terug naar de Kempen kon brengen. Dan vertrok ze, een dagreis ver. Taai en verbeten, zoals de hele Reis dat altijd al van haar gevergd had.

 

Dit artikel delen?

Lieven Vandekerckhove

Avatar
Meer van deze schrijver:

Publicatie op .
Hits: 79

geef een waardering voor: "Moeder Marraine"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
10.11.20
Feedback:
Je zou bijna denken dat het eentonig werd: weer zo mooi! Maar niets eentonig, hoor! Een feest om te lezen! Het woord 'pladijzen' moest ik opzoeken.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 11.11.20
    Wow, wat krijg ik mooie commentaren van jou, Elka. Erg gewaardeerd!
    PS: zou het kunnen dat pladijzen niet in Nederlandse wateren zwemmen, en je ze daarom niet kende?
    • Elka Le Mair 11.11.20
      Hahaha, dat denk ik ook, Lieven! Sowieso zwemmen er bijna geen vissen meer ;)
29.10.20
Feedback:
Ik ben het helemaal met Janneke eens.
Prachtig, Lieven.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 01.11.20
    Eveneens hartelijke dank, Louise.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !