Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Cursiefjes

    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
  • Ook meedoen?

    Wil je ook een cursiefje publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Beoordelen?

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Cursiefje

Jouw cursiefje hier toevoegen?

Lucifer

Er zal wel een goede reden voor geweest zijn om mij vooraan te roepen en om mij voor de rest van het lesuur op de trede te laten knielen. Hij deed me dicht tegen de lessenaar aanschuiven, beval mij het hoofd te buigen, en gaf dan ongestoord verder les. Zonder veel stemverheffing, zonder veel gebaren. Wellicht moest deze sereniteit de geëigende sfeer oproepen voor het vak dat hij onderrichtte: godsdienst. Hij droeg nog een soutane, want het gebeuren dateert van vóór het concilie. Eén en ander kan dus inmiddels veranderd zijn; in elk geval is die soutane er niet  meer. Maar dat waarover het hier verder gaat, is beslist niét veranderd. Zegt men niet dat de mens weinig nieuws beschoren is onder de zon? 

            Ik moest dus op de knieën gaan zitten, het hoofd gebogen tegen de lessenaar aangedrukt, waarachter hij, op zijn stoel gezeten, rustig bleef voort praten. Over het Onze Vader en zo. Hij hield de rechterhand vrij om de bladzijden van zijn boek te keren. De linkerhand kwam achter de lessenaar uit, zocht mijn hoofd, kliste mijn haren en zette toen vakkundig een arabeske beweging in, loste een poosje om me terug in het gelid te laten komen, begon toen opnieuw wat aan te sjorren, loste terug, draaide opnieuw, loste, draaide, loste en draaide. Niemand achter mijn rug kon er iets van merken. Voor de rest van de tijd kon hij dus ongestoord verder gaan met wat hij in zijn sociale positie wenselijk, en in zijn fysieke positie mogelijk achtte. En hoewel de intensiteit van zijn verrichtingen ongelijk werd, naargelang de kramp hem in de vingers schoot allicht, bleef hij voor zijn discipelen even monotoon het gebed des Vaders analyseren. Kon hij voor de rest van het lesuur dus niet meer heen en weer lopen, mijn eigen hachelijke positie liet me nog veel minder toe. Elke beweging berokkende me pijn en wanneer ik me een tijdje krampachtig poogde stil te houden, kwam zijn brandende hand tijdig het perpetuum mobile verzekeren. Het heeft inderdaad een eeuwigheid geduurd. Tot de les uit was. Toen had hij zijn twee handen terug nodig. Want met de linker sloeg hij zijn boekje dicht, terwijl hij met zijn rechter het kruisteken maakte en een dankgebed zegde voor de goddelijke inspiratie, die zijn priesterlijk werk bevrucht had: in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.  

            Ik heb de pijn die ik toen geleden heb, en de verdoken manier waarop ze mij werd toegebracht, nooit vergeten. Wát ik ook uitgespookt had, ik vond het optreden van die leraar diabolisch. Veel later heb ik begrepen dat de engel, die aan het praten was geweest, en de duivel, die aan het werk was geweest, inderdaad niet zo ver uit elkaar liggen. Ik heb de duivel daar zien gestalte krijgen.

            Ach, ik hoef geen verwijten te sturen. Zijn we immers niet allen van datzelfde vreemde  amalgaam gemaakt, dat ons de éne keer tot liefhebben brengt, de andere keer tot haat? Geen  groots schouwspel, echt niet. Geen wonder dat Stefan Andres er ooit toe kwam, te schrijven dat wij ons zó hebben geschaamd over onze kwade aard, dat we de duivel in ons hebben uitgedreven en hem een naam hebben gegeven, Lucifer, zodat hij nu buiten ons is. Maar eigenlijk is hij in ons, en is hij van ons. In ieder van ons sluimert hij, en is hij tot vreselijke dingen in staat wanneer hij gewekt wordt. Dat hebben ons de namen als Dachau geleerd, en Auschwitz, en Breendonk, en wát nog al? En Harry Mulisch heeft óók gelijk wanneer hij zegt dat er tussen de massacres van de Hunnen en de concentratiekampen van Hitler géén tijd verstreken is. Want hij die dit alles verricht en daarvoor steeds op de loer blijft liggen, is de auteur van de antihistorie. En zo lang er één mens op aarde is om hem te belichamen, zo lang is hij in leven. Lucifer. We kunnen helaas niet veel méér doen dan waakzaam zijn en onze kinderen zo goed mogelijk pogen in te prenten dat onze gemeenschappelijke vijand nummer één inderdaad de duivel is, maar dat hij niet in de hel woont en niet bij de communisten en niet ginder en niet dáár. Hij is onze reisgezel tot het einde.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 177
(De gemiddelde waardering is 4.7 door 3 stem(-men)

Reacties   

# Het Beest huist in de Schone...Hans Van Battel 11-12-2019 21:40
Even dacht ik bij het lezen: jij op je knieën halvelings achter de lessenaar, hij die ritmisch je hoofd weg en weer dwong tegen zijn soutane aan... :-x
Melden aan beheerder
# RE: Het Beest huist in de Schone...Lieven Vandekerckhove 11-12-2019 21:44
Het had gekund, Hans, maar die kant ging het niet op. 8)
Melden aan beheerder
# Tja...Hans Van Battel 11-12-2019 21:57
... Welke 'kant' het dan ook opging: een soutane lijkt me daar toch de sublieme sublimatie voor...
Melden aan beheerder

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

  • dec 11, 2019

    Lucifer

    Lieven Vandekerckhove
  • dec 16, 2019

    Fuif

    Lieven Vandekerckhove
  • dec 14, 2019

    Plums

    Lieven Vandekerckhove

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

De schrijfopdracht. Net iets lastiger...

Maar een schrijfopdracht is ook leuk en spannend.Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een…

Cursiefje relativeert de realiteit

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt…