Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Lucifer

Lucifer Lûbeck beeldJe zou hem daar niet verwachten, maar uitgerekend in de schaduw van een kerk zit parmantig een duivel die elke voorbijganger vriendelijk toelacht. Hij zit daar al jaren naast de Onze-Lieve-Vrouw-kerk van Lübeck in het noorden van Duitsland. Hij zit op een wel vijf meter lang rotsblok, dat ruw in de vorm van een balk werd uitgehouwen. Laat ik hem maar Lucifer noemen, want dat is de enige uit de rij gevallen engelen wiens naam ik mij herinner. Welnu, alles wat ik ooit over de duivel geleerd heb, werd daar bij mijn ontmoeting met Lucifer onderuit gehaald. Is het omdat hij nog iets van zijn vervlogen engelenbestaan in zich heeft? Hij zit daar zo sympathiek voor zich uit te kijken, met zo een brede glimlach op het gelaat, dat geen mens daar een boosaardig wezen kan in herkennen. Van achter zijn heup komt zijn lange staart naar voren geslingerd om over zijn dij tot net boven de voet op een brede kwispel uit te lopen. Zijn linker been knoopt niet aan met een mensenvoet, maar met de hoef van een bokkenpoot. Maar zelfs dat doet me in deze figuur niet de belichaming van het kwaad zien. Want nogmaals, dat duiveltje zit daar zo vredevol met pientere oogjes te genieten van de belangstelling die hij krijgt, dat ik best wel zijn maatje zou kunnen worden.

Nu ik de tekst gelezen heb die op een plakkaat tegen de muur van de kerk enige toelichting geeft bij zijn verschijning daar, begrijp ik de tevredenheid die hij uitstraalt. Hij heeft inderdaad alle redenen om zich goed te voelen in zijn vel, en hij laat dat dan ook graag aan iedereen zien. Luister naar wat de Lübeckenaren over hem vertellen.

Als eeuwen geleden met de bouw van de kerk begonnen werd, kwam Lucifer daar voorbij, en vroeg aan de bouwarbeiders wat ze voorhadden. De arbeiders herkenden de duivel, en om hem niet te ergeren, logen ze hem voor dat het gebouw dat ze gingen oprichten, een taverne moest worden. Oh, een taverne! Dat beviel de duivel wel, want hij wist maar al te goed welk oord van verderf zulk etablissement vaak was. Zoveel zielen waren langs die weg al in de hel terechtgekomen. Met plezier mengde hij zich daarom tussen de metselaars, en hielp hen om zo snel mogelijk met de bouw klaar te komen. Maar gaandeweg leek het bouwwerk hem toch vreemde vormen aan te nemen, waarin hij nog moeilijk de gestalte van een taverne kon ontwaren. Zijn scepsis werd op de duur zo groot, dat hij zijn twijfels aangaande de goede bedoelingen van de bouwarbeiders niet langer kon onderdrukken. Geprikkeld vroeg hij hen wat het gebouw nu eigenlijk wel zou worden. De metselaars beseften dat ze de waarheid niet eindeloos verborgen konden houden. Ze bekenden dat ze gelogen hadden, en dat ze met de bouw van een kerk bezig waren in plaats van een taverne. De duivel, woest van gramschap, zinde op wraak. Neen, hem zo bedriegen, en dan nog met de bouw van een kerk? Dat kon geenszins door de beugel. In toorn ontstoken spoedde hij zich op weg, op zoek naar het grootst mogelijke rotsblok dat hij in de omtrek kon vinden. Daarmee zou hij de muren die er al stonden met de grond gelijk maken.

Toen Lucifer met het gevaarte bij de kerk aankwam, begreep een gezel meteen wat de duivel zinnens was, en riep hem toe: 'Laat toch alles staan wat staat, Heer Duivel. We zullen naast de kerk een taverne voor u bouwen.' Dat leek Lucifer ook geen slechte idee te zijn, en hij liet het rotsblok dan maar vallen, pal naast de kerk. Daar is het als een reusachtige balk tot op de dag van vandaag blijven liggen, en op die balk zit Lucifer nu dag en nacht tevreden voor zich uit te kijken. Want de metselaars hebben woord gehouden. Als ze met de bouw van de kerk klaar waren, hebben ze vlak daartegenover de wijnkelder van het stadhuis gebouwd. Die is eveneens tot op de dag van vandaag volop in bedrijf gebleven. Maar of de bezoekers ervan ook werkelijk zo makkelijk langs daar het hellend vlak naar de hel afglijden? Via de Markt kon ik zelf eens gaan gluren in die wijnkelder. Gezellig was het er zeker, maar een oord van verderf kon ik het beslist niet noemen. Toen ik naderhand de bordjes naar de uitgang weer volgde, kwam ik niet op de poort van de hel uit, maar stond ik in de kortste tijd weer op het marktplein. Gelukkig ligt die uitgang buiten het zicht van Lucifer, en moest hij dus niet zien hoe opgelucht ik wel was, weer met beide voeten op aarde te staan. Neen, die ontgoocheling wilde ik hem niet aandoen. Langs een omweg stapte ik nog eens naar hem toe, en wreef met de hand zachtjes over zijn knie, zoals men ook een kinderkopje aait dat wat troost behoeft. Door de strelingen van drommen toeristen was het brons daar spiegelglad gewreven en goudgeel gekleurd. Kijk eens aan, dacht ik, zo heeft de duivel toch iéts gemeen met de poortwachter van de hemel. Want in de Sint-Pietersbasiliek van Rome laat Petrus eveneens dag na dag hele legioenen pelgrims zijn voet strelen, zodat ook daar het brons er spiegelglad en goudgeel van geworden is. Anderzijds, evenwel, blijft ook een niet te versmaden verschil overeind: in Rome zit Petrus veilig binnen, hoog op een comfortabele troon en onder een prachtig baldakijn, terwijl in Lübeck Lucifer buiten zit, jaar in jaar uit onder de blote hemel, en op een harde rotsblok. Neen, helemààl gelijk bedeeld zijn ze niet.

Ach niet getreurd, vriend Lucifer, ik zal Ons Here bidden dat hij het in Lübeck niet te veel laat regenen.

© Lieven Vandekerckhove op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
06.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Graag gelezen, Lieven.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
02.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Met plezier gelezen!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
01.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
wat een heerlijk verhaal. ik ben nog nooit in Lübeck geweest, maar nu wil ik. en dan Lucifer een aai over zijn duivelse hoofdje geven.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig