Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 340

Lucifer

Er zal wel een goede reden voor geweest zijn om mij vooraan te roepen en om mij voor de rest van het lesuur op de trede te laten knielen. Hij deed me dicht tegen de lessenaar aanschuiven, beval mij het hoofd te buigen, en gaf dan ongestoord verder les. Zonder veel stemverheffing, zonder veel gebaren. Wellicht moest deze sereniteit de geëigende sfeer oproepen voor het vak dat hij onderrichtte: godsdienst. Hij droeg nog een soutane, want het gebeuren dateert van vóór het concilie. Eén en ander kan dus inmiddels veranderd zijn; in elk geval is die soutane er niet  meer. Maar dat waarover het hier verder gaat, is beslist niét veranderd. Zegt men niet dat de mens weinig nieuws beschoren is onder de zon? 

            Ik moest dus op de knieën gaan zitten, het hoofd gebogen tegen de lessenaar aangedrukt, waarachter hij, op zijn stoel gezeten, rustig bleef voort praten. Over het Onze Vader en zo. Hij hield de rechterhand vrij om de bladzijden van zijn boek te keren. De linkerhand kwam achter de lessenaar uit, zocht mijn hoofd, kliste mijn haren en zette toen vakkundig een arabeske beweging in, loste een poosje om me terug in het gelid te laten komen, begon toen opnieuw wat aan te sjorren, loste terug, draaide opnieuw, loste, draaide, loste en draaide. Niemand achter mijn rug kon er iets van merken. Voor de rest van de tijd kon hij dus ongestoord verder gaan met wat hij in zijn sociale positie wenselijk, en in zijn fysieke positie mogelijk achtte. En hoewel de intensiteit van zijn verrichtingen ongelijk werd, naargelang de kramp hem in de vingers schoot allicht, bleef hij voor zijn discipelen even monotoon het gebed des Vaders analyseren. Kon hij voor de rest van het lesuur dus niet meer heen en weer lopen, mijn eigen hachelijke positie liet me nog veel minder toe. Elke beweging berokkende me pijn en wanneer ik me een tijdje krampachtig poogde stil te houden, kwam zijn brandende hand tijdig het perpetuum mobile verzekeren. Het heeft inderdaad een eeuwigheid geduurd. Tot de les uit was. Toen had hij zijn twee handen terug nodig. Want met de linker sloeg hij zijn boekje dicht, terwijl hij met zijn rechter het kruisteken maakte en een dankgebed zegde voor de goddelijke inspiratie, die zijn priesterlijk werk bevrucht had: in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.  

            Ik heb de pijn die ik toen geleden heb, en de verdoken manier waarop ze mij werd toegebracht, nooit vergeten. Wát ik ook uitgespookt had, ik vond het optreden van die leraar diabolisch. Veel later heb ik begrepen dat de engel, die aan het praten was geweest, en de duivel, die aan het werk was geweest, inderdaad niet zo ver uit elkaar liggen. Ik heb de duivel daar zien gestalte krijgen.

            Ach, ik hoef geen verwijten te sturen. Zijn we immers niet allen van datzelfde vreemde  amalgaam gemaakt, dat ons de éne keer tot liefhebben brengt, de andere keer tot haat? Geen  groots schouwspel, echt niet. Geen wonder dat Stefan Andres er ooit toe kwam, te schrijven dat wij ons zó hebben geschaamd over onze kwade aard, dat we de duivel in ons hebben uitgedreven en hem een naam hebben gegeven, Lucifer, zodat hij nu buiten ons is. Maar eigenlijk is hij in ons, en is hij van ons. In ieder van ons sluimert hij, en is hij tot vreselijke dingen in staat wanneer hij gewekt wordt. Dat hebben ons de namen als Dachau geleerd, en Auschwitz, en Breendonk, en wát nog al? En Harry Mulisch heeft óók gelijk wanneer hij zegt dat er tussen de massacres van de Hunnen en de concentratiekampen van Hitler géén tijd verstreken is. Want hij die dit alles verricht en daarvoor steeds op de loer blijft liggen, is de auteur van de antihistorie. En zo lang er één mens op aarde is om hem te belichamen, zo lang is hij in leven. Lucifer. We kunnen helaas niet veel méér doen dan waakzaam zijn en onze kinderen zo goed mogelijk pogen in te prenten dat onze gemeenschappelijke vijand nummer één inderdaad de duivel is, maar dat hij niet in de hel woont en niet bij de communisten en niet ginder en niet dáár. Hij is onze reisgezel tot het einde.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Lieven Vandekerckhove
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 385
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "Lucifer"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...