Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Cursiefje
Inzendingen: 404
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

LEREN PARKEREN

Tags: Cursiefje

Soms heb ik het nodig. De rust. De stilte. Ik hoor of lees wel eens mensen die zich dan in hun uppie terugtrekken in de natuur. Rustig wordend van fluitende vogeltjes, dartel rondhuppelende konijntjes en eekhoorntjes, neerdwarrelende bladeren of het ruisen van de westenwind, al maakt de windrichting niet eens zoveel uit. Buiten is het wisselvallig weer en ik voel me weer wisselvallig. Verder gaat mijn verbondenheid met de natuur momenteel niet.

Bijna vier uur in de ochtend. Normale mensen slapen nu nog, of ze zijn aan het werk. Omdat het moet. Ik sta op uit gedrevenheid. En omdat ik dreef van het zweet. Volgens mij word ik ziek, al zou het best kunnen dat mijn hypochondrie weer opspeelt. Het overkomt me wel vaker in deze gemoedsgesteldheid. Kleine kwaaltjes. Een vreemd wezen met vreemde vrezen.

Ik zou mezelf niet zijn als ik niet op zoek zou gaan naar een plausibele verklaring. Vermoedelijk gaat het momenteel te goed met me en wil ik het leven weer vasthouden. Ja, dat is het. Regendruppels spatten uiteen op het venster dat uitgeeft op de straat. Heel even voel ik me God, alsof ik de weersomstandigheden eigenhandig bepaal met mijn filosofische buien.

Natuurlijk kan alles altijd beter, maar zo nu en dan moet je eens stoppen met de race des levens en gas terugnemen, even parkeren zelfs. Tot rust komen en genieten, al kan dat niet op commando. Lukraak wat rondstaren of kijken naar andere auto’s dan. Mooiere, snellere, grotere ... Alles, echt alles kan beter. Mijn wagentje valt niet echt op. Toch bolt het wel lekker. Er is plaats genoeg voor iedereen die mee wil rijden en het brengt me waar ik wil zijn. Af en toe even tijd maken voor een klein onderhoud en rustig laten bollen, zou ik zeggen, maar dat ‘laten bollen’ is niet mijn sterkste punt. Ik sta vaker stil dan me lief is. Niet door pech alleszins, maar omdat de meeste levens voor mij veel te snel gaan. Zelfs het mijne.

Dus stond ik op. Omdat ik heel even heel bewust wil leven en ervaren hoe goed ik het heb. Omdat ik het wil neerschrijven en omdat ik me realiseer dat slapen dan geen optie is. Ik heb een fantastisch gezin, materiële luxe (of althans veel meer weelde dan ik noodzakelijk acht) en sinds een tijdje zijn er mensen die zich (al dan niet smalend) fan van mij noemen, vooral door mijn schrijfbezigheden. Een bevreemdende gewaarwording. Niet dat mijn gezin went, dat er te veel nullen op mijn bankrekening staan of dat ik me nu ineens minder onbeduidend voel. Toch rem ik even. Voor een mentale foto. Een herinnering, een mijlpaal, voor wanneer het even wat slechter met me zal gaan. Omdat ik weet dat zo’n moment zich ook zal aandienen. Misschien wel sneller dan ik denk. Ook daar sta je beter even bij stil.

Je moet vooruit kijken. Niet achterom. Immer geradeaus en rechtdoor. Een vaak verkregen raad die ik naar behoren opvolg. Achteruitrijden is niet makkelijk en best gevaarlijk, zeker als je een aanhangwagen hebt. Een verleden. Wie heeft dat niet? Het kan je zomaar doen blokkeren. Niet doen dus. Leef nu, maar zoek soms een leuk parkeerplaatsje en zet je even aan de kant, zoals je jezelf zo vaak aan de kant zet voor anderen.

Gek toch, hoe ik net auto’s als metafoor voor mensen gebruik. Ik heb nochtans helemaal niets met auto’s. Wacht, er rijdt er net eentje voorbij. Traagjes, want het stortregent. Ruitenwissertjes gaan vliegensvlug heen en weer. Ineens hoor ik gestommel boven. De kinderen uiteraard. Wat zijn ze vroeg. Zo dadelijk komt de dag op gang en zal het leven weer razen en razendsnel veranderingen veroorzaken. Naar links of naar rechts, wie zal het zeggen? Ik pink nog vlug een traantje weg.

Dit artikel delen?

Danny Vandenberk

Meer van deze schrijver:

Publicatie op .
Hits: 89

geef een waardering voor: "LEREN PARKEREN"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
29.08.20
Feedback:
Met plezier gelezen! Leuk, je vele woordspelingen.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 30.08.20
    Dank je wel, ik heb zo'n voorgevoel dat je nog een stukje van mij gaat lezen. Iets over een clown... ;-)

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!