Voor schrijvers, door schrijvers
500 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

230 Hits

Publicatie op:
LAAT MAAR REGENEN

Soms staar ik zomaar wat naar buiten. Doelloos, maar niet uit verveling. Integendeel. Ik geniet. Mijn kop eraf als het over vijf minuten geen oude wijven regent. Mijn niet meer zo jonge buurvrouw heeft het ook in het snotje. Ze spurt met haar wasmand naar buiten en begint in allerijl oversized hemden, dito onderbroeken en kousen van de wasdraad te plukken. Met duim en wijsvinger maak ik een rondje. Dat houd ik voor mijn rechteroog. Kwestie van inzoomen. Ik wacht immers nog op mijn nieuwe bril. Gisteren kreeg ik een belletje van mijn opticien. Het door mij uitgekozen montuur en de glazen dienen vervaardigd en geassembleerd te worden in Japan, waardoor ik het nog enkele weken met mijn oude fiets moet zien te rooien. De stap van een oude fiets naar mijn buurvrouw is niet al te groot. Tegen wil en dank, maar vooral doordat ze zich voorover bukt, zie ik de borsten en de bui al hangen. Ik lik ze niet af. Dan heb ik het over mijn duim en wijsvinger. Ze kunnen niet snel genoeg losgekoppeld worden. Ik focus snel, niettegenstaande een klein beetje wazig, op de bomen. Onder invloed van een petieterig (pardon my French) stormpje, wiegen ze heen en weer. Hypnotiserend bijna. Enkele weken geleden ontdekte ik al zappend het programma ‘The Joy of Painting’, waarin ene Bob Ross op een klein half uur tijd een formidabel mooi landschap schildert. Poepsimpel lijkt het. Hij ziet eruit als een gebleekte Marouane Fellaini, met een gigantische krullenbol. Tezelfdertijd begeleidt hij zichzelf met zijn zoetgevooisde stem, grappend over boompjes, wolkjes, schaduwtjes en zijn kwast. Voor Bob Ross is het leven simpel. Voor mij het summum van rustgeving. Researchend kwam ik erachter dat Bob in 1995 op 52-jarige leeftijd iets te rustgevend werd en stierf aan lymfeklierkanker. Dacht ik toch. Ik klik altijd zo snel mogelijk weg als ik lees over de dood. Ik vertoon ontwijkingsgedrag. Jammer genoeg een van mijn talrijke persoonlijkheidsstoornissen.

Niemand kon zo hypnotiserend mooi een boom schilderen als Bob Ross met zijn rossige Jackson Five-kapsel. Vijfentwintig jaar is hij al van ons heengegaan, maar ik mis ‘m nu pas. Omdat ik niet van zijn bestaan wist. Zo zie je maar. Vaak is het beter om niet te weten. Te ontwijken misschien zelfs. Het voorkomt nodeloos lijden.

We moeten voort, hoe dan ook. Daar regent het al. Meteen intens. Van neerslag zou je al snel verwachten dat hij een mens neerslachtig maakt. Zoals steeds ben ik tegendraads. Ik lach uitbundig. Deze keer komt dat vooral door het feit dat ik zonet een wandeling gemaakt heb van twaalf kilometer zonder een spatje regen, hoewel de bewolking voortdurend minstens even dreigend was. Het moet niet altijd tegenzitten. Mijn buurvrouw en haar wasgoed zijn ook net op tijd veilig binnen.

Twee tevreden mensen zijn wij, mijn buurvrouw en ik. Bij mij zal dat gevoel iets langer aanhouden. Niet omdat mijn buurvrouw een sikkeneurige geit zou zijn of een ander pessimistisch beest uit het dierenrijk, maar omdat ik enorm in mijn nopjes ben. Het zal mijn nieuwe stappenteller zijn. Mijn ‘activity tracker’ zoals dat tegenwoordig heet, vanwege nieuwe functies als het opvolgen van slaapgedrag, hartslaganalyses en dat soort shit. Hij zet me aan tot wandelgedrag en het bevordert indirect mijn stoelgang. Van wandelen word ik filosofisch en van een vlotte darmtransit word ik happy. Moet het meer zijn? Ik denk het niet. Let it rain, zou Bob Ross lachend zeggen, met zijn kwast kwistig het canvas besprenkelend.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "LAAT MAAR REGENEN"

12.07.20
Feedback schrijfkwaliteit
Correctie ivm oude waardering.
  • Waardering schrijfkwaliteit
    70%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Jammer (363) Robert Beernink 16-04-2020

    ‘Hoi! Ik moet de jammer opruimen.’‘De jammer?’‘Deze rommelzolder. Die staat vol spullen die jammer zijn om weg te gooien.’‘Je werkt toch vanuit huis dezer dagen?’‘Ja, wij allebei, maar na twee weken …...

    Lees meer: Jammer