Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

137 Hits

Publicatie op:
Kopje onder
Waarschijnlijk heeft iedere familie wel zijn eigen familieverhalen. Hieronder het waargebeurde verhaal dat ik nog steeds moet terughoren...

Al ruim een half uur had ik gelopen met de grote doos op de stang van mijn fiets, toen ik besloot op te stappen. Er zat een frituurpan in, gekocht van mijn eigen geld.

Niet zo lang geleden was ik begonnen aan mijn eerste baan en op kamers gegaan. Als mama niet meer je eten klaarmaakt, moet je het echt zelf doen, daar was ik al snel achter. Thuis kregen we alleen op zaterdag patat, maar ik besloot het anders aan te pakken. Zo zou ik snel lekker eten hebben!

Ik was het weekend thuis, bij mijn ouders. Met de fiets was ik naar de binnenstad van Dordrecht vertrokken en had de begeerde pan gekocht. Maar wat een groot ding was dat... Onder de snelbinders binden, kon ik vergeten. Aan het stuur hangen leek me wat eng, het was best druk met auto's en ik wilde niet gaan slingeren. Dus bleef er niets anders over dan te gaan lopen.

Toen ik ongeveer een kwartier lopen van huis af was in de rustige parklaan, dacht ik het er wel op te kunnen wagen. Ik zette de doos goed in het midden van de stang op mijn fiets, aan beide kanten een been en ik trapte. Het ging een poosje goed, tot ik op een absoluut rechte weg met aan weerskanten een sloot kwam. De doos was een klein beetje verzakt, zo maar een heel klein beetje hoor, maar toch zat hij klem tussen de trapper van mijn fiets en het stuur. Ik kon niet sturen en niet remmen en voor ik in de gaten had wat er gebeurde, reed ik met een vaartje rechtsaf de sloot in.

Het was flink koud, het ijs was net van het water af. De sloot was modderig en vies. Gelukkig niet erg diep, maar de kant was flink steil.

Tot mijn geluk kwam er een bekende aan die zijn hond uitliet. De vader van een vriendje van mijn broer, een deftige meneer. Als eerste gaf ik hem de grote doos aan, die ik op de één of andere manier nog steeds vasthield. Toen wilde hij mij eruit helpen, maar ik verzocht hem vriendelijk me eerst behulpzaam te zijn met mijn fiets.

“Je fiets?” vroeg hij ongelovig.

“Ja, ik loop er niet in,” antwoordde ik knorrig.

Dus takelden we samen de fiets uit het water en daarna volgde ik zelf. Ik bedankte hem hartelijk en liep druipend en bibberend naar huis.

Ik zie nog het gezicht van mijn moeder voor me toen ik de poort bij de achtertuin opende. Daar stond ik, drijfnat en met kroos en viezigheid overal op mijn lijf.

“Ik heb een friteuse gekocht,” deelde ik mee.

Ze joeg mijn jongere broer snel de badkamer uit en mij erin om een flink warme douche te nemen.

Gelukkig heb ik geen enkele schade opgelopen na deze koude duik. De pan ook niet trouwens. We hebben hem laten opdrogen en hem toen eens goed bekeken. De grootste grap kwam toen we de onderkant van het ding zagen. Er stond met duidelijke letters op:

Niet onder water dompelen.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Kopje onder"

29.12.20
Feedback:
Met veel plezier gelezen.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Janneke De Leeuw van Weenen 29.12.20
    Fijn Paco, dan heb ik die duik destijds tenminste niet helemaal voor niks gemaakt :)