1 post
  • images/deelname/Cursiefje.jpg
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
    528 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Klik

Publicatie op : 05-09-2021

"Ik ontvang graag feedback"

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Klik

88 Hits.

Klik

Station Assen

Zoals elke laatste zaterdag van de maand, ga ik ook deze zaterdagmorgen per trein naar Amsterdam. Telkens verbaas ik mij weer over de conversaties die onbekende mensen met elkaar kunnen hebben, in de trein, op het perron... overal eigenlijk. Ik vind het knap, maar van mij hoeft het niet. En ik kan het ook niet; ik weet nooit wat ik tegen een onbekende moet zeggen, al zou ik het willen. Wel knik ik vriendelijk (volgens mij) als ik iemands blik kruis en ik geef ook heus wel antwoord als mij iets wordt gevraagd, maar sporadisch start ik zelf de conversatie. 

Vandaag vang ik een gesprek op waarin een zeer magere man op leeftijd aan een dito vrouw vraagt of het een lange reis gaat worden. De vrouw zegt dat ze naar Rijswijk moet. Reiswijk, gaat door mij heen. (Luisteren doe ik dus wel!) Maar voordat de vrouw, die zo te zien zit te popelen om het te vertellen wat ze daar gaat doen, verder kan vertellen, zegt de man: ‘Neeeeee, ik ga naar mijn dochter in Amsterdam. Ze heeft een prachtig plekje aan de Prinsengracht en zegt ook: Pa, je moet echt eens komen kijken, voor je het niet meer kunt.’ Ik vraag me af waar zijn ‘Neeeee’ vandaan komt want de vrouw vroeg hem immers niets maar misschien is het zijn methode om het gesprek op zichzelf te brengen. Sommige mensen zijn daar heel handig in.

Even later weet ik alles over beider reizen naar Lapland en Kenia (‘mijn zus zei ook: Ank, zei ze, laten we giraffen gaan spotten in het wild in plaats van in Blijdorp) en over de 5 jaar geleden ontdekking van het kwaadaardige knobbeltje in de kaak van pa tot en met de pijnbestrijding, want droevig genoeg uitbehandeld. Al deze info is uitgewisseld nog voordat de trein het station is binnengereden. Wanneer dat zover is, staan we alle drie op en wachten tot de trein stilstaat, dit in tegenstelling tot de meeste mensen die alvast gaan lopen – altijd in de rijrichting van de trein, waarom? Daarnaast snap ik ook niet veel van de manier waarop mensen reageren op elkaars verhalen want na zojuist de trieste mededeling gehoord te hebben dat de arme, sterk vermagerde man niet lang meer te leven heeft, zegt Ank slechts: ’Wat zijn die bankjes toch hard als je niet veel vet op de botten hebt’. Pa beaamt het. 

Station Amsterdam Zuid

Gehaast loop ik het station binnen als een magere man van middelbare leeftijd op me afstapt met de vraag of ik de daklozenkrant wil kopen. Ik zoek wat kleingeld bij elkaar, wat trouwens steeds lastiger wordt, en zeg – naar waarheid – dat ik de krant al heb. Hij vraagt waar de reis naar toe gaat en of mijn trein eigenlijk wel rijdt, want er vallen vandaag veel treinen uit door herfstbladeren op het spoor, zo vertelt hij. We verbazen ons erover dat er in Nederland maar zo weinig hoeft te gebeuren om de boel te laten ontsporen, en dan hebben we het niet alleen over de trein. Als er eindelijk even een stilte valt, antwoord ik alsnog op zijn eerste vraag en vertel dat ik naar Assen ga en dat mijn trein er zo aankomt. Voor ik het weet hebben we een geanimeerd gesprek over de Molukse gemeenschap in Assen en onze multiculturele samenleving in het algemeen, over hoe deze man in Amsterdam op straat terecht is gekomen (over ontsporen gesproken) nadat zijn vrouw bij hem is weggegaan, kortom we raken niet uitgepraat. Intussen is mijn trein al vertrokken en eten we samen een frietje. Voordat hij me twee treinen later uitzwaait, vraagt hij me tot slot of ik ook weet waarom het dak van de Arena altijd openstaat. Als ik hem het antwoord schuldig moet blijven schatert hij: ‘Dan kunnen de supporters echte sterren zien’. Met een grote glimlach stap ik in. We hebben een klik.

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

14.09.21
Feedback:
Lekker verhaal, zo te zien met plezier geschreven ;)
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
12.09.21
Feedback:
Dat is nu waarom mensen babbelen op (of naast) de trein, soms heb je een klik 😉.
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
05.09.21
Feedback:
Met plezier gelezen!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Kikker
41
Lezen?