Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Klasse B-engeltjes: het perfecte wezentje.

Vier dochters heb ik en daarvan zijn er al drie het huis uit. Ze hebben elk hun eigen talenten, hun eigen mankementjes ook. Eentje van hen kan enorm schattig zijn. Ik herinner me nog hoe ze vroeger erg boos op haar fiets was. Ze gaf het ‘stomme ding’ een flinke stamp en verzekerde het dat die zijwielen er 'af' bleven. Even later werd ik geroepen en danste haar krullen in de zon die al net zo straalde als zij. “Kijk, mama, twee wielen!”

Nu rijd ik onze oprit op. Iedereen staat aan de voordeur te wachten. Dat ‘schattig ding’ is met de scooter van haar oudere zus. Ze krijgt het niet geparkeerd en raakt enorm gefrustreerd. Ik zie dat boze gezicht weer en hoop dat ze haar voet thuis houdt terwijl ik naar haar zus gluur. 'Schattig ding' plaatst zich achter de scooter en neemt het bij de bagagedrager op. “Voilà! Stom ding.” Ik draai me snel om opdat ze me niet ziet lachen. Later zit ze bij haar vader over haar rug te klagen en schud ik het hoofd.

In het begin zijn we hun grote held: mama weet alles en papa kan alles. Ons hart huilt wanneer ze zestien worden en ons heldhaftigheid minder gewaardeerd wordt, we ‘oude zeuren’ worden. We vergeten het wel eens: onze bengeltjes zijn geen engeltjes maar echte mensen. Het is op een menselijke manier dat ik ontdek hoe ze op me lijken … of toch ook dingen van hun vader hebben.
© Rosie DW op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
16.03.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Mooi en herkenbaar stukje, Rosie!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig