Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 211
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Kinderspel

| Eelco Visser

De groene bestelbus stopt voor mijn huis. De motor pruttelt nog wat na, dan de stilte. Twee uit de kluiten gewassen mannen stappen bruisend van energie uit de auto. De armen, rijkelijk getatoeëerd, stralen kracht uit. Bij de kuil waar ze voor ons een parkeerplaats moeten betegelen zien ze kinderen met schepjes in de weer. De kinderen bouwen van zand en aarde, met de tongpunt uit de mond, bergen en weggetjes. In een hoek van de kuil zit een buurjongetje met dinosaurussen te spelen. Op een Koningsdag zonder feest spelen de buurtkinderen bij de tuin en verdienen stratenmakers een centje bij. 

De werklui, zelf jonge vaders, verstoren met tegenzin het spel van de kinderen. Hun taak roept. Piketpaaltjes met touw, de schoppen en een trilapparaat komen uit de laadklap van de auto tevoorschijn. In een mum van tijd zijn ze aan de slag terwijl de kinderen van een afstandje toekijken. Het werk verloopt zonder morren. Twee zakken zand die klaar staan naast de plaats waar mijn parkeerplaats moet komen, steken ze lek. De één houdt zich daarna bezig met het uitzetten van de parkeerplaats, de ander met het vullen van het gat. De stratenmakers werken alsof hun leven op het spel staat. Het zand zweeft naar alle hoeken en gaten van de kuil. Zand kruipt in alle spleten. Binnen een paar minuten is twee kubieke meter zand verspreid. Iets minder dan een halve kuub blijft voor even staan. 

“Jongens, handen tegen de oren houden hoor. We gaan lawaai maken.” 

Een ruk aan de machine en de motor slaat aan. Een hels kabaal. Het trillen kan beginnen. De stratenmaker laat de trilplaat over de zandvlakte lopen. Los zand verandert in een zandvloer met een uitstraling van beton. Nog even uitvlakken met de waterpas en het stenen leggen kan beginnen. Halfsteens. Stenen mooi verspringend zodat de parkeerplaats stabiel is. Vaardig worden de stenen met een zaag, elektrisch en scherp, in tweeën gedeeld. Daarna nog slechts het suizen van rondvliegende straatstenen. Over een afstand van twee meter werpt de ene werkman zijn maat de stenen toe. Die plukt ze in een vloeiende beweging uit de lucht en legt ze keurig aaneen op de zandvloer. De tegelvloer groeit, zand wordt meer en meer onzichtbaar. Al kruipend over de nieuwe vloer, nadert de stenenlegger zijn eindpunt. De opsluitbanden aan de randen als nagels van een doodskist, maken het werk compleet. Nog even natrillen en een restje zand erover. Het werk is gedaan. Mijn parkeerplaats is klaar.

“Wat zullen we met het zand doen dat over is,” vraagt de stratenmaker aan mijn vrouw die naast de kinderen het schouwspel bekijkt.

“Laat maar liggen, dat gebruikt mijn man wel voor een zandbak in de hoek van onze tuin. Hebben de kinderen ook weer een mooi plekje om te spelen. Willen jullie koffie?” 

“Laat de koffie maar zitten. Als u alle benodigdheden heeft mevrouwtje dan maken we die zandbak nu ook wel even hoor. Dat doen we voor een pilsje.” 

“Ik heb worteldoek en bielzen als rand. En verder heeft mijn man ook nog extra zakken speelzand gehaald. Gaat het dan lukken?”

“Fluitje van een cent mevrouw. ‘t Is zo gepiept.”

Nog geen half uur later zitten de kinderen in de nieuwe zandbak te spelen. Een mooi cadeau op Koningsdag. Ook mijn buurjongetje met de dino’s in de hand is tevreden. “Bedankt voor de zandbak meneer.” 

De stratenmakers steken een duim op. “Graag gedaan jochie.” 

Mijn vrouw brengt een pilsje voor de mannen en het verdiende loon in een enveloppe. Als ze wegrijden draait de bijrijder nog even het raampje open. 

“U moet zelf nog maar even een deksel maken, dan poepen de katten niet in de bak.” En weg zijn ze, op naar de volgende klus. 

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 71

(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Cursiefje
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Lotto

Geschreven door Eduard Brand. Geplaatst in Kort verhaal.
Zucht, zucht, zucht, zucht, zucht. Nog een uurtje op het werk, en dan is het weekend. Davey hangt zijn laatste telefoongesprek op en zucht opnieuw. Bijna weekend. Op het la...
Actuele Top 3 van deze rubriek

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove

Eerst even de wereld redden

23, apr, 2020 Vera Bijma
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!