Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 342

Jeanke

Laten we het over Jeanke hebben. Een ijverig restaurantuitbater, die zoals élke brave burger zijn leven lang op de katholieke partij stemde, en zoals élke middenstander zo weinig mogelijk belastingen betaalde. En tussen twee konijnen door, die hij serveerde, kneep hij ook weleens een katje in het donker, bijwijlen zelfs in volle daglicht. Maar elke dag stond hij monter naast Elise, met wie hij het grootste part van lief en leed deelde, en met wie hij - "Kom Lisa, vooruit!" - de klanten op een wenk bediende. Hij stapte door de keuken, door de provisiekamer, door de buffetzaal, zoals wij allemaal door het leven "stappen", zonder er ooit bij stil te staan dát we stappen. We rennen maar, dag in dag uit.

Tot die éne, memorabele keer. Hij stond met een warme schotel in de hand, garnierde vlug nog met een beetje peterselie, en wendde zich naar het doorgeefluik. Maar verrek! Zijn benen bleven ter plaatse. Hij keek verwonderd op, bekeek de dingen rond zich om er zich van te vergewissen dat hij zich wel degelijk bevond waar hij dacht dat hij zich bevond. Hij schrok, troostte zich met de gedachte dat hij eigenlijk niet echt had willen stappen, dat hij het commando niet gegeven had, dat zijn computer een fractie van een seconde ontregeld was geweest. Een nare ervaring, dat wel, maar méér dan een korte stroomonderbreking zal het niet geweest zijn. Als ik het nu zou willen doen, dan zou het wel lukken, kijk maar. "Kom Jean, vooruit!". Hij commandeerde bewust. Maar hij bewoog niet. Toen sloeg hem de schrik pas goed om het lijf. Alles, ronduit alles verlamde. Het duurde vijf, tien seconden, een eeuwigheid. Dan duwde zijn been zich, als tegen de zachte druk van een watermassa in, traagjes vooruit. Zijn ander been volgde, traagjes, en zo gleed hij, traagjes, de schotel in de opening naar de buffetzaal.

Dagen later - de nare droom was al bijna vergeten - zat hij met zijn Lisa perziken te smullen. De middagdrukte was voorbij, hún beurt om even op adem te komen. In een grote porseleinen schotel, met fris water gevuld, lagen de vruchten koel te baden. Hij koos er een pracht van een exemplaar uit.

"Een restaurantexemplaar", snoefde hij. Hij liet de vrucht eventjes boven het wateroppervlak afdruppen, aaide er het fluwelen jasje van, en begon dit toen behendig af te pellen.

"Als ze nat zijn, geuren ze niet zo sterk. Wat jammer", zei hij, "want de geur alléén al is de prijs van de perzik waard." En hij bracht de grote blote perzik naar zijn neus toe. Het duurde eventjes. Zijn Lisa zag het. Het duurde eventjes. En dan met een snokje, als had hij opnieuw enige weerstand moeten overwinnen, pletste hij de perzik tegen zijn wang, net onder zijn oog. Een verpletterende landing. De perzik gleed verder de landingsbaan op, en duwde zijn zware bril van zijn neus. De val schoot een ster in beide glazen. Elise nam het restaurantexemplaar uit zijn hand, en wreef zijn gezicht schoon. Hij keek star voor zich uit, en begon zachtjes te huilen.

Ze hebben het moment zo lang mogelijk vóór zich uit geduwd. Zolang Elise hem kon rechthouden, hielp ze hem als hij stokkerig aan tafel ging, naar het toilet strompelde, in bed sukkelde, aan tafel ging, naar het toilet strompelde, in bed sukkelde, aan tafel ging... . Maar op een keer was hij gestruikeld en had hij haar in zijn val meegetrokken. Hij had gevraagd of ze zich bezeerd had. En gezegd dat ze dan toch maar dat karretje tevoorschijn moesten halen. Een korte, geruisloze overgang werd het, van de stoel in de rolstoel.

Kort daarop verjaarde hij. Elise had zijn broer en schoonzus uitgenodigd, want ze wilde de melancholie geen kans geven. Het werd een stil, maar waardig feestje. Hij hield zich bijzonder kranig. Zie hoe hij zich aan het gezelschap optrekt, dacht ze.

"Kom Jeanke", zei ze onverwacht vol overmoed, "laten we het nog eens proberen". Een beetje bang toch voor de mislukking rolde ze de stoel van de tafel weg, klapte de voetsteuntjes op, en hief hem dan met de hulp van zijn broer rechtop. Ze ging vóór hem staan, en nam hem bij beide handen om hem recht te houden zoals een kind wordt rechtgehouden wanneer het zijn eerste stapjes zet. Het wilde niet zo best lukken, maar ze was geduldig, en moedigde hem stilletjes aan. 

"Eéééérst links, en dááááán rechts, en wééééér links, zie je wel." Haar enthousiasme was voelbaar geveinsd, want het stappen vlotte van geen kanten. Na twee, drie passen stuiterde zijn hiel hevig op en neer zonder de grond nog te raken, waar hij vaste tred zocht, als hij met alle macht nog eens probeerde zijn voet naar voren te schuiven. Hij keek niemand aan, voelde zich te kijk gesteld. En dat zinde hem niet, dat zag je zó in zijn ogen.

“Kom”, zei ze, “het betert vast wel, met tijd en boterham.” En ze liet hem voorzichtig weer in de rolstoel zakken.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Lieven Vandekerckhove
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 290
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "Jeanke"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!