Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 211
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Isaura is gestorven

| Lieven Vandekerckhove

Isaura is gestorven. Een beeldschone, jonge vrouw van dertig jaar. Isaura is gevallen - zoals men zegt in oorlogstaal – ‘op het veld van eer’. Want een oorlog is ontketend, ver van hier. Enige tijd dachten we: het gaat wel over. Maar de vijand van vandaag is sluw, sluwer dan ooit een vijand geweest is. Hij laat zich niet horen, hij laat zich niet zien. Hij is ijzig stil en minuscuul klein, zo klein, dat we zijn bewegingen niet kunnen volgen. Hoe is het mogelijk dat zo een onooglijk klein ding, een virus, de hele wereld in zijn greep kan houden? Waar verschuilt die vijand zich? Waar zal hij toeslaan? Het is simpel: hij is overal, en slaat overal toe. Want de verre oorlog, ontbrand op duizenden kilometer van bij ons, barstte uit zijn voegen, en werd een wereldoorlog. In die oorlog stond Isaura aan het front, in witte kiel, kwetsbaar, met weinig of geen munitie, maar moedig en strijdvaardig. Zij stond daar - verleden tijd.

Isaura is de eerste die in witte kiel gevallen is, althans in ons land. “Ik ben niet bang om te sterven”, had ze haar ouders gezegd. Maar zou het echt zo geweest zijn? Zou de schrik haar niet om het hart geslagen zijn, toen ze voelde dat ze geraakt was, en het ademen haar moeite kostte? Zou ze echt niet bang geweest zijn, toen ze in elkaar zakte, twee dagen nadat ze voor het eerst gevoeld had dat ze in het vizier van Magere Hein geraakt was? Haar moeder stond erbij: “Ik mocht haar nog even aanraken terwijl ze op de brancard lag, maar besefte dat ik haar kwijt was.” En haar partner, radeloos.

Uitgerekend vandaag kreeg ik op mijn schermpje een filmpje te zien uit Ieper. Daar blazen drie klaroeners van de brandweer elke avond om 20 u onder de machtige Menenpoort de ‘Last post’. Ze eren daarmee de duizenden vermiste soldaten die ons tijdens de eerste wereldoorlog vanuit het toenmalige Britse Rijk ter hulp gekomen waren. Op de muren van de Menenpoort staan méér dan vijftigduizend namen van soldaten, die in ‘Flander´s fields’ als kanonnenvlees aan flarden werden geschoten, en er nog niet eens een eervolle begrafenis voor kregen. Elke avond legt de politie het verkeer rond de Menenpoort stil, en brengen de klaroeners de helden van toen in herinnering. Het filmpje dat ik te zien kreeg, toont evenwel niet de drie klaroeners. Het toont ook niet de vele mensen uit binnen- en buitenland, die elke avond getuige zijn van dat prachtige eerbetoon. Het toont een verlaten Menenpoort en één enkele klaroener, die in stille mars naar voren stapt en doet wat al méér dan negentig jaar lang elke avond weer opnieuw gedaan wordt: hij blaast de ‘Last Post’. Hij doet het nu alleen. Allicht wisselen de drie klaroeners elkaar af dezer dagen, want het is weer oorlog, en de vijand loert.

Isaura is gestorven. Niet in kaki, maar in het wit. Een verpleegster. Ze is gestorven in de vuurlinie. Oók een oorlogsheld. Hoe mooi zou het zijn, mocht iemand de klaroener van onder de Menenpoort in het oor blazen haar naam op een bordje te schrijven, en dat morgenavond om zijn hals te hangen.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 118

3.65

(De gemiddelde waardering is 3.6 door 5 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Cursiefje
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

M'n eerste liefje (I)

Geschreven door Hans Van Battel. Geplaatst in Kort verhaal.
M'n eerste liefje Het was een miezerig weertje. M'n eerste dag op de unief zat erop en ik had net boodschappen gedaan in het boekenwinkeltje 'de Maretak', gespecialiseerd ...
Actuele Top 3 van deze rubriek

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove

Eerst even de wereld redden

23, apr, 2020 Vera Bijma
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!