Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Cursiefje
Inzendingen: 414
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

Inbreken: een goede daad

Tags: Cursiefje

Meer dan 10 jaar geleden woonde ik in een rijtjeshuis met tuin.

M’n gebuur van twee huizen verder was een stokoude vrouw die al wel eens wat vergat. Bijvoorbeeld die keer toen zij tot haar grote consternatie buiten voor haar voordeur stond zonder huissleutel. Toevallig kwam ik op dat moment thuis en zag haar vertwijfeling. Of ik haar alstublieft kon helpen?

Dat hoef je me geen twee keer te vragen! Nu had ik bij mezelf al enkele keren ingebroken door m’n arm door m’n brievenbus te wurmen en zo de binnenklink beet te pakken. Nadat er wat wantrouwige blikken werden geworpen door voorbijgangers, begon het me te dagen dat ik net zo goed een briefje op de buitendeur kon plakken met instructies. Dus had ik m’n brievenbus langs binnen voorzien met een metalen veiligheidskap. Helaas loste dit m’n vergeetachtigheid niet op. 

Geen nood, zo bleek: ik kreeg m’n arm dan wel niet meer door de brievenbus, maar na enig vakkundig gepruts aan de verroeste binnenketting van het kelderrooster en wat gewrik aan het kelderraam erachter, kon ik me langs een boel stof-en spinnenwebben, en met m’n buik ingetrokken, net toegang verschaffen tot m’n –overig ‘inbraakbestendige’- woning. Ook dit manouvre werd na de derde keer onthaald op nieuwgierige blikken die een zeker ‘Aha!’-Erlebnis uitstraalden…

Dus, nadat ik mezelf ook deze noodtoegang had ontzegd door middel van een nieuwe roosterketting, zat er nog maar één ding op (buiten m’n geheugen wat bij te vijzelen, maar dat was onbegonnen werk): bellen bij m’n naaste buur. Die was haast altijd thuis, ietwat dementerend en dus vol begrip. 
Met een ladder kon ik dan achteraan het huis makkelijk over onze gemeenschappelijke tuinmuur klauteren. Daar aangekomen kon ik me dan gelukkig prijzen met m’n gesternte: m’n terrasdeur vergat ik zowat altijd op slot te doen. 

Of ik haar alstublieft kon helpen?

Haar brievenbus kon ik wel vergeten: veel te smal. Het kelderrooster idem ditto. Bellen bij haar naaste buren leverde niet-thuis op.  Familie of kenissen die misschien een reservesleutel hadden? Daar had ik blijkbaar een teergevoelige snaar aangeraakt: nee, die waren er niet… Een slotenmaker dan? Tja, maar dat is zo duur hé… 

Er ging me een licht op: misschien als ik nu met twee ladders via de twee hoge tuinmuren zo …? Tja, maar haar achterdeur deed zij altijd op slot. Blijkbaar had ze overal aan gedacht, behalve aan haar sleutel. Zeer herkenbaar...
Er ging hààr een licht op: het WC-raampje stond altijd open. Na een vorsende blik op m’n mager postuur (we schrijven anno jaren stillekes hé) wist zij stellig dat dit voor mij geen probleem kon zijn.

Zo gezegd, zo gedaan. In mijn tuin klom ik met één ladder in de hand de andere op, liet de eerste zakken aan de andere kant van de muur waar ik me dan halvelings schrijlings op posteerde om zo de opgeklommen ladder over de tuinmuur te heisen… Nu ja, je ziet het plaatje… X 2.
Et voilà! Na het nodige ladderwerk bevond ik me voor haar open toiletraampje dat uitnodigend wagenwijd open stond, maar waar zelfs Magere Hein nog danig wat wringwerk aan zou hebben. Maar nu ik eindelijk zo ver was, duwde m’n trots me met schaven en schampen door het onding tot ik ondersteboven in haar pot belandde.

Oef! Effe bekomen. 
Wauw! Wat een prachtige broccante glazen WC-deur! In het melkglas was een idyllisch herderstafereeltje geëtst. Moest een fortuin waard zijn!

Vol eigendunk omwille van m’n goede-daad-van-de-dag zwaaide ik de deur naar binnen toe open... en bleef aan de grond genageld staan: met een knal versplinterde het bucolisch landschap en viel in scherven voor m’n voeten. Door het gebroken venstergat, waar m’n geest nog wanhopig terug het antieke glas trachtte in te plaatsen, stak de klink van de keukendeur. Twee deuren die tegen elkaar in draaien, zijn geen probleem als je alleen binnen in huis bent: dan moet je de ene sluiten om in de andere kamer binnen te geraken.  De laatste deur die m’n buurvrouw had open gezet was helaas niet die van haar toilet. 

Schoorvoetend opende ik haar buitendeur…

 
 
 
 
Dit artikel delen?

Hans Van Battel

Avatar

Publicatie op .
Hits: 315

geef een waardering voor: "Inbreken: een goede daad"

Geschreven door Hans Van Battel . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
26.12.19
Feedback:
Erg leuk verhaal! Zo zie je maar hoe vindingrijk een inbreker is!
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Diane Thone 26.12.19
    Inbreken: eerder een kunst lijkt me
    • Hans Van Battel 26.07.20
      De kunst van het kraken...
      A
  • Hans Van Battel 27.12.19
    Wie vergeetachtig is, moet slim zijn!
    Merciekes voor je leuke reactie!
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !