Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

194 Hits

Publicatie op:
IK LAF

Geven. Ik gaf. Leven. Ik laf. Het Nederlands is niet meteen een logische taal, net zo min als ik een vanzelfsprekend mens ben. Dat laatste mag je heel letterlijk nemen. Spreken gaat me niet altijd even goed af. In het ijle kwetteren lukt normaliter vrij aardig, maar als het erop aankomt mijn mening of mijn gevoelens kenbaar te maken, blokkeer ik als een gekantelde vrachtwagen op de E313. Accidenteel en ongelukkig. Diep in mij zit een ingewortelde angst om spanning te veroorzaken. Ik loop hard weg van vluchtige stemverheffingen, mogelijk geweld en stresssituaties. Afschuwelijk vind ik het, hoe ze zo bliksemgewijs kunnen ontstaan, door een foute woordkeuze of een verwarrende intonatie. Mondeling communicerend heb ik wel eens het gevoel dat ik altijd en overal langs de kant blijf staan en zo neutraal mogelijk toeschouw. Dat ik in mijn broek zou plassen op de ijspiste. Bang om uit te schuiven, om fouten te maken. Klinkt zo laf. Perfectionisme, dacht ik vroeger. Autisme, weet ik nu. Gesproken woorden blijven veel te lang rondschaatsen in mijn baanbrekende brein, zeker de teruggekaatste woorden. Ze hameren in mijn hoofd, weerklinken als echo’s in de bergzone van mijn gedachten en in onverwerkte hekelheuvels van gek gekwebbelde gebeurtenissen. Mijn medemensen lijken veel sneller te vergeten. Ze zijn vlakker. Goed voor hen.

Stel mij schriftelijk om het even welke gevoelsvraag, peil naar mijn meestal merkwaardige mening of mijn zuiverste zielenroerselen en ik lepel ze met plezier voor je uit. Schriftelijk. In het schrijfhoekje van mijn allereigenste kamer. Daar stort ik mijn hart uit. In mijn hartkamer. Liefst met de deur dicht. Barricadeer ze desnoods. Sluit me op en neem me gevangen. Met mij zal het omgekeerde gebeuren. Vrank en obstakelvrij zal ik weergaloos woorden pompen of er moedwillig over struikelen, nee, schrijvend ben ik helemaal ik en rekening houden met de schenen waar ik tegen schop of met de bolletjes die ik aai is er dan niet bij. Ik volg mijn hart. Armoedig bedeeld met kennis van het dierenrijk, heb ik desondanks wel eens gehoord van ziekelijke katten die in een hoekje kruipen om te sterven. Bij mij gebeurt het omgekeerde: in mijn hoekje kom ik tot leven. Lachend, knuffelend, klauwend of bijtend... Sentimenteel, grof of ergens tussenin. Ik. Te nemen of te laten. Herkenbaar of totaal onbegrepen.

Of de wereld daar klaar voor is? Irrelevant. Wat wél als een paal boven water staat en voor mij belang heeft, is de aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat ik na achtenveertig levensjaren nog steeds niet klaar ben voor de wereld. Ik ben te dubbelzinnig. Of te dubbel onzinnig. Neem nu de uitdrukking ‘als een paal boven water staan’. Ik kan ze niet in een tekst integreren zonder te denken aan het nemen van een bad in geërecteerde toestand. Ook de wereld is hard. Te hard voor mij. Te hard en te onduidelijk. De mensen die erop rondhuppelen alleszins. Constant zijn ze op zoek naar lotgenoten, naar eerlijke, open en oprechte vrienden die geen blad voor de mond nemen. Je reinste onzin. Vroeg of laat komt het schuifmoment. De zo voorspelbare uitschuiver op de ijspiste. Het gebeurt gewoon. Men zegt iets dat de ander liever niet wilt horen, ook al is het de waarheid. Zijn of haar waarheid misschien, maar dat maakt niet uit. Hechte vriendschappen zijn broos en gek genoeg nog veel tijdelijker dan van voorbijgaande aard en op lange termijn hoogst uitzonderlijk. Net als je ontdooid bent, dooien ze doorgaans vanzelf. De enige remedie is een dagelijks lepeltje huichelarij, als hoogstnoodzakelijk hulpmiddel om de gedeelde dagelijkse zielenroerselen te aanhoren. In plaats van de hartsvriend blijf ik daarom in de regel liever een vriend op afstand. Omdat mijn lat te hoog ligt. Omdat ik volledige overgave verwacht. Op mijn manier. In een hartkamertje. Veelal geschreven vriendschap, vandaar dat ik net ‘in de regel’ zei. In mijn geval is dat de enige haalbare authenticiteit. Voor mij is ze warmer en nabijer. Doorsnee mensen vinden zulks onbegrijpelijk, of minstens heel erg raar, maar ik heb niet de behoefte om mijn vrienden dagelijks te zien of te horen, laat staan om doorsnee te zijn.

Vreemd, die wereld, dacht de wereldvreemde lafaard, terwijl hij weer een flink aantal blauwe plekken veroorzaakte op onbegrijpende scheenbenen. Of schijnbenen. Van schijnmensen. Of net mensen die normaal schijnen te zijn.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "IK LAF"

22.12.20
Feedback:
Mooi geschreven, Danny en mensen die zich kwetsbaar op durven te stellen, tonen juist lef.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig