Voor schrijvers, door schrijvers
500 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

171 Hits

Publicatie op:
Hotdogs

Hoeveel hotdogs kan een mens in tien minuten eten? Ik hoorde de radioman die vraag stellen aan een maag- en darmspecialist, en spitste de oren. Niet dat het antwoord op die vraag mij op zich zo interesseerde, maar ik wilde wel eens horen hoe een hooggeleerde man op zo een vraag zou reageren. Wonder boven wonder kwam hij met een ernstig antwoord voor de pinnen: 84, zo was uit een studie gebleken. Maar, zo voegde hij er aan toe, die 84 werden in werkelijkheid nog nooit gehaald. Tja, hoe kon hij dan weten dat de grens op 84 lag? Die wijsheid had hij bij een andere hooggeleerde gehaald, die dat namelijk met wiskundige modellen berekend had. Zo zie je maar weer, de menselijke nieuwsgierigheid kent geen grenzen.

            Het record dat tot nog toe gehaald werd, blijkt 75 te zijn. Record? Worden er dan officieel pogingen ondernomen om in tien minuten tijd zoveel mogelijk hotdogs naar binnen te wringen? Jaar na jaar is het aantal toegenomen, ging de medicus verder. Vorig jaar was het 71, en het jaar voordien was het onder de 70. Lange tijd was de winnende prestatie relatief stabiel gebleven, maar een gestage stijging werd ingezet als de deelnemers aan de wedstrijd zich daarenboven ook begonnen te trainen. Trainen? Hoe vaak vreten ze zich dan wel in spoedtempo vol vooraleer ze zich voor de wedstrijd aanmelden? Als de recordhouder in tien minuten tijd 75 hotdogs naar binnen schrokt, hoeveel stuks moeten de magen dan in de gezamenlijke voorbereidingstijd wel verteren? En hoe zien de gebombardeerde levers er dan wel uit?

            Ik heb in mijn leven al van meer bizarre recordpogingen gehoord, maar dit? Lang geleden ben ik in mijn geboortestad eens laat op de avond naar een café gestapt, waar blijkens het plaatselijke weekblad een jongeman zou proberen om langer dan wie ook ter wereld een batterij slagwerk te bespelen. De onderneming was al goed een dag bezig toen ik er binnenstapte. Spijts het late uur troepte nog een massa supporters lawaaierig samen. Het gerstenat animeerde de gesprekken, maar in geen van de groepjes kon ik enige commentaar opvangen op de recordpoging die bezig was. Allicht waren ze het geroffel al moe gezien en gehoord, geen enkele bezoeker had nog oog voor de sukkel die op een verhoog al trommelend tegen de slaap zat te vechten. Omgeven door een rookwolk ging de moedige jongeling zijn tweede nacht in. Of hij eeuwige roem gehaald heeft, weet ik niet, minstens heeft de kastelein daar een aardige duit binnengerijfd.

            Het maximum aantal hotdogs dat een menselijk wezen tot nog toe in tien minuten door het strot kon jagen, bedraagt dus 75 stuks. Die prestatie werd op 4 juli 2020 neergezet door een zekere Joey Chestnut, die daarmee voor de dertiende keer wereldkampioen werd. Al jaren zet de Amerikaanse keten van fast food restaurants Nathan´s de Amerikaanse nationale feestdag met die wedstrijd luister bij. Op You Tube zag ik het grandioze festijn van 2018, toen Chestnut dus voor de elfde keer gelauwerd werd. 

            Op een wijd uitgestrekt podium stonden achter een lange tafel een twintigtal mannen, jong en oud, in wit-rode T-shirt met op de borst een afbeelding van Uncle Sam, en boven diens hoge hoed in rode letters: Nathan´s, organisator en sponsor van het gebeuren. Op de achtergrond over de hele lengte van de scène een reuzegroot doek, waarop Nathans opschepte ‘the original famous Franfurters’ te serveren. Op het plein vóór deze scène een enorme massa supporters, alle getooid met een wanstaltig plastic hoofddeksel in de vorm van een  hotdog. Vóór elke deelnemer een paar borden, beladen met een hoop hotdogs, en een aantal bekers water, waarop Nathan´s eigenzinnig declareerde: It’s our food that makes us famous. (Dat is nog niet eens gelogen, want nooit heb ik zulke obesitasexemplaren gezien als in Amerika, en ook nooit danig gevulde borden als in de Amerikaanse restaurants). Achter elke deelnemer stond een jongedame die ter attentie van de massa op het plein een houten teller in de hoogte hield, waarop ze cijfermatig de race van de schransende man vóór haar bijhield. Telkens die man naar een nieuwe hotdog greep, draaide ze, zoals bij een scheurkalender, het getal de hoogte in. Vóór de deelnemers stond, een trapje lager om het zicht van de massa op het plein niet te beperken, een rij jongemannen die met een gelijkaardig gerief naar de deelnemers gekeerd hetzelfde deden, zodat ook zij op ieder moment konden volgen hoeveel stuks er al ingegaan waren.

            Van bij de start nam Joey Chestnut de leiding. Om de snelheid op te drijven, duwde hij de worsten en de broodjes afzonderlijk naar binnen. In tegenstelling tot de meeste andere deelnemers dronk hij geen enkele keer van de bekers water om het voer gemakkelijker door te slikken - zeker omdat drinken teveel kostbare tijd kostte. De worsten duwde hij steeds per twee tegelijk in de mond.  Zijn hand trilde hevig terwijl hij met de snijtanden in ijltempo, als een konijn, oppervlakkig de worsten in het vel beet. Tijd om door te bijten had hij niet. Terwijl hij met de linkerhand de worsten binnenduwde, hield hij met de rechterhand het ene broodje na het andere in de beker water gedompeld, om het dan als een papperig goedje zonder knabbelen snel door te slikken. Zodra hij in de mond ruimte wist, keilde hij de smurrie erin. Zijn wangen stonden onophoudelijk bol zoals de kaken van een hamster die zijn voorraad opslaat. Ook als zijn mond nog volgepropt was, lag zijn gevulde hand al weer klaar tegen de lippen. De brokken die uit de mond dreigden te vallen, dwong hij er met de platte hand weer in. Als een uitgehongerde beer stond hij te schransen dat het een lieve lust was. Maar de machine kon nauwelijks volgen, zodat de brei vaak van achter zijn hand naar links en rechts weg spatte, en er regelmatig vlokken kruim naar beneden vielen. Dat mocht wel niet te vaak gebeuren, want reglementair diende het hele broodje erin te gaan. Hij hield de ogen gesloten en het hoofd lichtjes achterover gebogen om de brokken nóg sneller te laten zakken. Het zweet stroomde over zijn gezicht en mengde zich met het water dat hij met de hand tegen de mond enigermate uit het kruim perste. Nog vóór hij het goedje had doorgeslikt, greep hij al met de linkerhand opnieuw naar twee worsten. Toe jongen, naar binnen ermee!

            Zodra de borden leeg waren, werd de deelnemers een nieuwe lading lekkers voorgeschoteld. Telkens een toren opengesneden broodjes met daartussen behoorlijk dikke worsten, vers uit Nathan´s cloaca gedraaid.   

            Na vijf minuten stond de teller voor Joey Chestnut op 37, ver op voorsprong. Ofschoon op dat moment de klad er wat in geraakte bij Joey, bleef de commentator van dienst het publiek opjutten. Hij bejubelde de man als ‘een ongelooflijke atleet’, ‘de glanzende gladiator’, die – met vibrerende stem - ‘de koningen van Egypte heeft afgetroefd.’ Als de teller na 8 minuten op 54 stond, wist de commentator dat de vraag niet meer was óf hij zou winnen, maar ‘met hoeveel worsten in zijn maag!’ Terwijl de massa zijn naam scandeerde, joeg Joey immer verder de hotdogs paarsgewijs door zijn keel. Toen hij na 9 minuten 58 stuks had naar binnen gewerkt, schreeuwde de commentator het uit: ‘He is blowing te field.’ Helemáál door het dak ging hij als hij met zekerheid wist te vertellen dat dit ‘de echte reden is waarom de aliens niet binnenvallen op Independence Day.’  Waarvan akte.

            Tijdens het interview dat na de wedstrijd nog snel vóór het ceremonieel werd afgenomen van de wereldkampioen, merkte de  commentator op dat hij, Joey, na de vijfde minuut wel wat was beginnen vertragen, en vroeg of hij enig idee had hoe dat kwam. ‘Euh…’ aarzelde Joey diep nadenkend, ‘misschien waren het wel die 60 hotdogs in mijn buik’. Maar ook een wereldkampioen kan zich vergissen: na vijf minuten waren het er nog maar 37.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Hotdogs"

09.12.20
Feedback schrijfkwaliteit
Dat mensen dit echt doen he? Ongelooflijk.
Goed en beeldend geschreven, Lieven.
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Jammer (364) Robert Beernink 16-04-2020

    ‘Hoi! Ik moet de jammer opruimen.’‘De jammer?’‘Deze rommelzolder. Die staat vol spullen die jammer zijn om weg te gooien.’‘Je werkt toch vanuit huis dezer dagen?’‘Ja, wij allebei, maar na twee weken …...

    Lees meer: Jammer