Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 342

Hommage

Geen revue, geen blad, geen kinderboek kreeg tijdens mijn eerste collegejaren zulke belangrijke plaats in mijn lectuur als de ‘Vlaamse Filmkes”. Steeds vlasten we op het eind van de maand, want dan stormden we elke dag na klastijd de studiezaal binnen in de hoop er de subregent hoog op zijn katheder te vinden terwijl hij de boekjes telde en stapelde. Voor elke klas had hij een afgevaardigde aangesteld, de laatste schakel naar de lezertjes toe, en voor het vierde klasje was ik dat. Ik had er telkens plezier in, de duwende bende te overstijgen, en op de hoogste trede het stapeltje voor het vierde leerjaar in ontvangst te nemen, om mij dan, niet zonder jeugdige wellust, te vermeien in het besef dat het nu alléén nog maar van mij afhing. Want ik was de venter, de verdeler, de drukker, misschien was ik wel de schrijver zelf van het verhaal. In elk geval was ik baas over al die drummende kereltjes achter mij.

            Maar er was niet alleen de maandelijkse glorietocht. Er was ook de verantwoordelijkheid. Om het trimester moest het abonnementsgeld geïnd worden. Daarvoor kreeg ik thuis een beugeltje mee. Zo was het geld veiliger geborgen dan wanneer het losjes in mijn broekzak stak. Van mijn grootmoeder wist ik dat papieren geld omhoog kruipt in de kleren, hoewel ik dat, eerlijk gezegd, nooit ondervonden heb. Het zal de wijsheid geweest zijn van iemand die nooit veel papieren geld tussen de vingers kreeg, en in haar angstige verbeelding méér mogelijkheden zag om die kostbare blaadjes te verliezen dan er eigenlijk waren. Maar ik handelde naar die wijsheid, en hoedde mij ervoor om papieren geld los in mijn broekzak te steken. Twintig frank, de prijs van een abonnement, was voor mij een hele rijkdom, en ongerust telde ik dan ook tijdens iedere speeltijd het geld na, zolang ik het bij me hield.

            Hoe het gebeurd is, zal wel altijd een mysterie blijven, maar het moet tijdens één van die controletellingen geweest zijn. Ik stond, ach, midden op de rooster, midden op de speelplaats. Het geldbeugeltje hield ik kort bij de ogen, en tussen enkele biljetten door tastten mijn vingers de muntstukken af. Ik was bijna rond toen een onbekende oorzaak de beugel deed omkiepen. Een verlammende schrik sneed door merg en been, en verstomd vergewiste ik mij van de ramp. Door de spijlen van de rooster staarde ik vertwijfeld naar het modderige oppervlak onder mij, maar ik kon niets ontwaren, tenzij blubber, en blubber, en nog eens blubber. Pas na vergelijking van de intekenlijst en het geld dat ik al had ontvangen, wist ik dat ik er twee stukken van twintig frank had bij ingeschoten.

            Met lome benen ben ik het bij de subregent, de hogere schakel van het distributieapparaat, gaan opbiechten. Wat zat er anders op? Wel heb ik er toen aan toegevoegd dat iemand mij een por in de rug had gegeven, en dat ik ook niet wist wié mij die por in de rug had gegeven, maar dat het zeker niet kon gebeurd zijn indien die iemand mij die por in de rug niét had gegeven… Koel, onberoerd werd ik gehoord. Een licht fronsen van zijn wenkbrauwen was voor mij het sein tot de aftocht. Mijzelf overtuigend dat hij mijn fatalisme deelde, droop ik af. Thuis repte ik vooralsnog met geen woord over wat mij overkomen was.

            In de namiddag zag ik hem met kalme, vastberaden stap mijn richting kiezen. Mijn bloed stolde. Vast had hij na rijp beraad zijn beslissing getroffen, en kwam hij mij deze nu meedelen. God! Alles zal goed zijn als ik het thuis maar niet hoef te vertellen.

            “De knecht heeft één stuk kunnen ophalen.”

            “…”

Hij haalde het muntstuk uit zijn zak, gleed er zijn duim eens over, als boende hij een laatste restant van het papperige goedje, waarin nu dat andere stuk nog modderde, en borg het terug weg. Ikzelf kon het immers ook een tweede keer verliezen.

            “Het andere stuk blijft zoek.”

            “…”

Nog twintig frank dus. Vervloekt, de prijs van een abonnement. Het mijne?

            ´s Anderendaags vermeed ik hem zoveel mogelijk, en na schooltijd was ik één van de eersten op straat. Ik wist dat de tijd in mijn voordeel werkte, want had ik voor die twintig frank moeten opdraaien, dan had hij dat toch al gezegd? Als ik uit zijn omgeving was, voelde ik mij veilig. Maar de tijd die ik ´s avonds in de studiezaal doorbracht, was telkens weer een harde beproeving. Mijn hart stond stil als hij tussen de banken door wandelde. Elk moment kon hij naast mij staan en dan… Maar ook dat ging voorbij, en zo ging het verschillende dagen na elkaar. Elke dag was winst, dacht ik, en elke dag was er toch één. Doch de twijfel bleef knagen. Zolang het stuk niet gevonden was, kon hij het toch komen opvorderen?

            Op het eind van de maand kwamen de “Vlaamse Filmkes” weer binnen. Toen ik, bedeesd, het stapeltje voor de vierde klas ging ophalen, lag bovenaan, in weerwil van de gebruikelijke alfabetische orde, een exemplaar met in potlood daarop mijn eigen naam geschreven. Ik zag wel goed, eerst mijn voornaam en dan voluit mijn lange familienaam. Ik durfde niets zeggen. Ik nam het pakje aan, droop de treden af, en vooraleer de overal opduikende abonnees tegemoet te komen, liep ik langs mijn bank, en gleed het eerste exemplaar veilig in mijn boekentas.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Lieven Vandekerckhove
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 263
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "Hommage"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
08.03.20
Feedback:
Die kleine jongens van toen hé! Zo helemaal anders dan die van nu (?).
Erg leuk geschreven!
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!