Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 345

HET VERDRIET VAN DE CLOWN  

Idolatrie. Verafgoding. Persoonsverheerlijking. Ik doe er niet aan mee. Urenlang in dikke rijen staan wachten, duwen en wringen om een glimp op te vangen van iemand die toevallig goed kan zingen, fietsen, voetballen of wat dan ook… Nee, dat is niet aan mij besteed. Daarvoor relativeer ik waarschijnlijk veel te veel. Bovendien gruwel ik van volksophopingen en massagebeurtenissen. Massagebeurten vind ik echter des te leuker, maar dat heeft nu eventjes niet zo veel belang.

Als kind was dat allemaal toch wel enigszins anders. Ik was wild van Hennie Vrienten van Doe Maar, omdat hij zo’n leuk (Tilburgs) accent had en net op de juiste momenten in een bepaalde song van die leuke tussengeluidjes maakte. Het zit ‘m soms in de kleine dingen.

In die tijd werd er nog erg fanatiek naar de Nederlandse TV gekeken en dat was niet alleen bij ons thuis zo. Het was een algemene trend, ook al omdat de toenmalige BRT programma’s uitzond die qua spanning en amusementswaarde ongeveer de evenknie waren van een live-uitzending van de kwartfinales van het nationale kampioenschap schaken. Niet dat schaken oninteressant is voor insiders, maar voor een niet-schaker zijn er toch een ellendige hoop meer opwindende alternatieven. Ik was net te jong geweest om de glorietijd van Nonkel Bob en Tante Terry mee te maken, al heb ik wel nog al fopspeenzuigend naar ‘Klein, Klein, Kleutertje’ gekeken. Televisiegewijs stak ik, net als mijn ouders, bijna constant de grens over en op die manier leerde ik Bassie en Adriaan kennen. Ik had het vooral voor Bassie (de clown). Minder voor Adriaan (de acrobaat). Zelf moet ik het ook vooral van mijn humor hebben en veel minder van mijn lenigheid, en dan ben ik nog zo eufemistisch als de pest, want ik ben zo ongeveer de grootste hark die er in eender welk tuinhuis eender waar in de Benelux en ver daarbuiten te vinden is. Dat was als kind al zo.

Het absolute hoogtepunt uit mijn eerste negen levensjaren was de passage van hun circus in mijn geboortestad Lommel. Verrukt was ik toen ik die grote reclameborden zag! De spanning, het afwachten, het fantaseren over hoe het zou zijn om ze eens in levenden lijve te zien. Het kinderlijke toppunt van verkneukeling! Bijna ongezonde stress was het. Om toch enige gemoedsrust te vinden, moest en zou ik eerst de onvoorwaardelijke goedkeuring krijgen van mijn ouders. Dat ik mocht gaan. Dat ik moést gaan. Onvoorwaardelijk, zoals ik al zei. Ze stemden vlotjes toe. Dat was al een zorg minder, zou je zeggen, maar de geboden zekerheid was lang niet zeker genoeg. Enkele keren per dag reed ik met mijn fietsje naar de (toen nog stoffige) parking achter de kerk, waar hun indrukwekkende geelrode tent opgesteld stond.

De laatste dagen voor de circusvoorstelling ruimde ik altijd netjes mijn speelgoed op na het spelen, ging ik zonder tegenpruttelen mijn bed in, at ik netjes mijn bord leeg (ook als het spruiten waren, het leek wel of ze het opzettelijk deden) en holde ik van de ene winkel naar de andere. Was helemaal niet erg. Boodschappen doen vond ik niet onaangenaam. Ook nu nog doe ik het met alle plezier.

Mijn moeder was wel eens verstrooid. Zo verstrooid dat ze vergeten was dat ze het laatste keukenzout verstrooid had op de aardappelen eerder die dag en er moest ’s avonds ook nog zo nodig spek gebakken worden. Danny moest dus naar de winkel, maar Danny vond dat geenszins erg omdat Danny wist dat het keukenzout in de supermarkt gekocht kon worden. Ik koos uiteraard de ‘Alma’ (tegenwoordig Carrefour), omdat die naast de parking achter de kerk lag, waardoor ik nog maar eens naar de circustent kon turen.

Ik was exact zevenendertig seconden in de winkel zelf, voor ik begon aan te schuiven aan de kassa. Gelukkig niet al te veel volk. De ietwat geblokte man die net voor mij aan de beurt was, gooide nonchalant drie pakken peperkoek op de lopende band. Zelf zette ik mijn pak zout op een respectabele afstand, want ik vond niet direct zo’n scheidingsdingetje. Een ‘beurtbalkje’ heet zoiets volgens mij officieel. Toen de kassierster zei hoeveel mijn voorganger moest betalen, haalde hij met een vlotte zwaaibeweging een dikke, in twee geplooide geldbundel uit zijn redelijk losse broek. Wat een geld! Zoveel cash had ik nog nooit samen gezien! Allemaal briefjes van vijftig en honderd frank. Hij gaf de kassierster prompt twee briefjes van honderd en zei dat ze met de rest maar iets voor zichzelf moest kopen. Maar ... die stem! ‘BASSIE!’, zei ik traag en geluidloos lippend terwijl hij de drie pakken peperkoek fluks onder zijn linkerarm stak. Hij keek me aan, zag wat er gebeurde, glimlachte en gaf me een dikke knipoog. Ik wist niet wat me overkwam. Ik moet hem bekeken hebben zoals ik enkele weken voor dit hele gebeuren voor de eerste keer een blote, of toch minstens halfblote vrouw op de TV zag. Dat was Bo Derek geweest in de film ‘10’, met de Bolero van Ravel als achtergrondmuziek. Het leven was mooi, Bo Derek was mooi, Bassie als burger objectief gesproken eigenlijk helemaal niet, maar daar had ik geen aandacht voor. Bassie was Bassie en wat Bassie deed of zei was heilig.

’s Avonds smaakte het spek beter dan ooit. Met veel enthousiasme legde ik in familiale kring uit wat me allemaal overkomen was. Niemand geloofde me (kon me weinig schelen), behalve ons ma. Met veel liefde veegde ze met een stuk keukenrol het spekvet van mijn wang, want ik had geen aandacht meer voor tafelmanieren. Ze werden verdrongen door huppelende binnenpretjes en imaginaire vreugdesprongetjes. De circusvoorstelling zelf was gedegradeerd tot bijzaak, maar ik genoot alsnog met volle teugen. De eerste twee weken daarna at ik elke dag een stuk peperkoek. Vreselijk, want ik lustte het spul helemaal niet, maar Bassie at het, dus ik ook.

Een paar maanden geleden, op een vrijdagavond toen we gezellig zaten te cocoonen, zapte ik zomaar wat rond omdat er even weinig op TV was. Ik bleef even hangen bij één of andere praatshow en plots werden Bassie en Adriaan aangekondigd. Het enige wat ik nog herkende was hun typische kleding. Wat duurde het lang voor ze op hun stoelen zaten. Ze bewogen moeizaam. Allememachies! Wat zagen ze er ineens oud, toegetakeld en afgeleefd uit! Met alle respect, dat spreekt voor zich, maar ik schrok me verrot. Adriaan leek krachteloos en opgeblazen als een heliumballon. Hij vertelde met enige moeite hoe hij kanker overwonnen had. Ook Bassie had al een hoop miserie meegemaakt en was nog een schim van zichzelf. Hij sprak over depressies, helse pijnen en gevoelloze benen en dacht hardop na over euthanasie. Tussendoor lachten ze nog wel, maar zelfs dat leek pijn te doen.

Hun optreden -dat woord krijgt plots een hele andere betekenis- maakte mij helemaal stil. Ik weende inwendig. Ik voelde me rotslecht en egoïstisch, omdat ik vooral leek in te zitten met het feit dat ik zelf ook niet meer zo piep kon zijn als je bedacht dat deze heren ondertussen bejaard en hulpbehoevend waren. Ik mijmerde over verdriet, aftakeling en doodgaan. Mijn vrouw sloeg een liefdevolle arm om me heen. Ze wist exact hoe ik me voelde. Zoals altijd.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Danny Vandenberk
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 103
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "HET VERDRIET VAN DE CLOWN  "

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
29.08.20
Feedback:
Na twee stukken gelezen te hebben, ben ik al wel een beetje fan hoor. Heerlijk om te lezen. Alleen het einde vond ik een beetje jammer na verder zo'n sterk stuk. Dat had ik pakkender verwacht.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
29.08.20
Feedback:
Wederom genoten van je verhaal!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...