1 post

Het kan altijd nog erger

304 Hits.

Ik ben onhandig. Onhandig in de zin van verstrooid of zenuwachtig. Onhandig in de zin van te veel, te weinig of te snel.

Het is een familiekwaal. Op familiefeesten wordt de eerste die een glas omstoot over de mooi gedekte tafel bijna als een held onthaald. ‘Oef, de kop is eraf!’hoor je de anderen denken, blij dat zij het deze keer niet zijn. Vervolgens wordt er overgegaan tot de orde van het feest.

Ik heb er toch mee moeten leren leven. Het is niet altijd om te lachen, toch niet voor mezelf.

Ik herinner me mijn eerste vakantiewerk op de Diamantbank, eind jaren 80 nog alsof het gisteren was. De eerste dag, ik was een beetje zenuwachtig. Netjes uitgedost was ik, in nieuwe kleren die ik me speciaal voor de gelegenheid had aangeschaft.

In een landschapsbureau ‘avant la lettre’ werd ik neergepoot tussen professionals. Ik zat aan een bureautje met ellenlange lijsten met namen en getallen die moesten gecheckt en gedubbelcheckt worden op hun correctheid. Het vroeg mijn opperste concentratie om dat eentonige werk vol te kunnen houden.

Om 10 uur was het eindelijk koffietijd. Een dame, die me deed denken aan Madame Arabelle van ‘De collega’s, kwam langs de bureaus met een koffiekarretje.  Ze bood me een koffietje aan in een, toen nog niet verguisd, plastic bekertje. Ik nam het dankbaar aan, maar ik kneep te hard, was al snel duidelijk. 
De hete koffie gutste langs alle kanten uit het bekertje.  Ik schrok van de warmte die zich branderig over mijn hand verspreidde, en van het schrikken sprong ik recht. Maar door het rechtspringenvloog de koffie in het rond. Het bruine vocht vloog, in mijn herinnering dan toch, in slow-motion over het bureau met de papieren lijsten, over mijn mooie–nieuwe-muntgroene-mantelpakje, en op het tapijt op de grond.  Nooit geweten dat er zoveel koffie in een klein bekertje konHet zag er massaal uit.

Het werd doodstil, iedereen keek me nieuwsgierig, verbijsterd, misnoegd of lacherig aan.  De koffiedame hielp me zoveel mogelijk uit de nood met een twintigtal papieren servetten om het onheil te beperken. 
Er volgde een vlucht richting toilet, en een terugtocht met rood hoofd in het besef dat ik aan de situatie niet veel kon veranderen. Het werk moest gedaan worden, zelfs op papieren vol met bruine plekken.

Ik heb geen koffie meer gedronken tijdens de nog 29 lange dagen van mijn eerste vakantiejob. 

En af en toe, als ik op mijn huidige kantoorbaan een tas koffie omstoot, ze over mijn toetsenbord gulpt en mijn collega’s me toesnellen met handdoeken of wat er eerst binnen handbereik ligt, denk ik, ‘het kan altijd nog erger.’

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

De auteur van dit artikel Tina Van Der Layen:

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
ijsjes aan zee
364
Lezen?