Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

HET KAASRELAAS
Inzendingen: 427
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Het kaasrelaas
© Danny Vandenberk op .
Aantal hits: 54

Als ik een plakje kaas was, dan zou ik nu belegen zijn. Hartelijk. Een beetje pittig. Niet flauw. Jong kan je mij bezwaarlijk noemen. Hoeft ook niet. Ik heb al een heel rijpingsproces doorgemaakt. Bezwaarlijk... Wat een merkwaardig en bizar woord toch. Klinkt zo luguber. Bezwaarlijk doet me denken aan een in een of ander kanaal of water geworpen lichaam van een mollige man, eventueel nog verzwaard met een betonnen blok. Ja hoor, moordenaars verzwaren ook dikke slachtoffers. Elk dood lichaam zal in eerste instantie naar de bodem zinken als een baksteen. Het is immers zwaarder dan water, en naarmate de longen vollopen, verdwijnt de lucht die het lichaam drijvend kan houden. Toch komt een dood lichaam vroeg of laat aan de oppervlakte, omdat biljoenen bacteriën het zachte lichaamsweefsel afbreken en allerlei gassen gaan produceren. Die gassen hopen zich vooral in de buik op, die opgeblazen geraakt en na een paar dagen zal opstijgen als een ballon. Dus als je iemand koud maakt en je wilt dat het slachtoffer niet meteen ontdekt wordt, kan je het lichaam maar beter verzwaren. Of je schiet een kogel door het hoofd. Van het slachtoffer uiteraard. Op die manier kunnen de gassen langs dat gat ontsnappen en kan een lijk voor altijd onder water blijven. Ziezo. Dat weet je dan ook weer. Kaas zit trouwens ook vol bacteriën.

Belegen dus. Smaakvol, zo ben ik. Ik zou het helemaal niet appreciëren, zelfs een beetje zonde vinden, om in een sandwich genomen te worden, maar je mag me gerust op een bedje leggen met een jong, groen blaadje en iets wat uit een spuitbus of knijpfles komt. Of desnoods wat minder comfortabel op een plankje, maar dan wel met een lekker druifje of een groen olijfje erbij. Geen stokbrood, want dat klinkt zo oud. Geef mij maar een pistoletje, omdat het in geschreven vorm rijmt op een woord dat synoniem staat voor delletje of lichtekooi. Zo iemand als Cynthia uit mijn ingebeelde vriendenkring. Ze is jong, mooi en professioneel danseres die toevallig ook al in verlichte kooien en lichtbakken huppelde en swingde. ‘Ik verdien mijn boterham door wat ritmisch met mijn kont te schudden,’ zegt ze soms. Ik antwoord dan meestal dat ze niet zo neerbuigend mag doen over haar job, waarna ze doorgaans in de andere richting overdrijft en zichzelf wat te serieus neemt. ‘Door heel die coronatoestand word ik genoodzaakt om van thuis uit te werken. Het is toch niet hetzelfde als met een live publiek, dat teletwerken,’ vertelde ze laatst tijdens het skypen.

Even later lag ik in bed, naast mijn lieftallige echtgenote. Ze sliep al, dus maakte ik haar even wakker om te zeggen dat ik door mijn seksistisch of seksueel getint gewauwel en mijn stoppelbaard van een kalenderblaadje of vier in combinatie met mijn extreem zachte karakter, vaak het etiket van ‘ruwe bolster met blanke pit’ krijg opgekleefd. Is die uitdrukking nog wel van deze tijd, vraag ik me luidop af. Tegenwoordig mag je toch ook niet meer lachen met Zwarte Piet? Is pit dan blank? Ik vind dat een tikkeltje racistisch. ‘Ga slapen, mislukte Brad,’ zucht ze. Ze heeft gelijk. Van dat slapen tenminste. Ik heb niks tegen negerinnetjes, latina’s of Aziatische vrouwen, maar het valt me wel op dat ik al heel mijn leven (als een ruwe bolster) met een blanke pit. Met die gedachte viel ik in een diepe slaap.

Hoeveel uren, minuten en seconden later ik weer wakker werd, kan ik niet vertellen. Zelfs niet of ik überhaupt wel wakker was. Het leek een droom en toch weer niet. Die jeuk was er wel. Die was echt. Heel even toch. Ter hoogte van mijn anus. Ik vertel het niet graag, maar waarom zou ik het verbloemen? Het is een lichaamsdeel als een ander en dus evenzeer vatbaar voor kriebeltjes en prikkelingen. Evenzeer is trouwens erg geschikt als woordkeuze, want even deed het zeer. Daarna was het voorbij. Gelukkig. Ik voelde me opgelucht en verlost. Daar lag ik dan, op mijn rug. Klaarwakker, vermoed ik. Ik schrok me bijna dood toen er zomaar ineens een vreemd klein schepseltje op mijn buik zat. Het had iets van een lilliputter. Met een brilletje, gekleed als een van de zeven dwergen, maar veel kleiner en met het lichaam van een wormachtige. ‘Hello! How are you?’ sprak het zonderlinge schepseltje ineens in keurig Engels. ‘Can you tell me where I am? I escaped from Uranus.’ Ook dat nog, dacht ik, een buitenaars wezen. Opeens ontplofte het en was het weg. Ik draaide me opnieuw op mijn rechterzij. Toch weer een rare dag achter de rug, om nog maar te zwijgen van de nacht.

Belegen kaas... Wat een vergelijking ook. Oude ja. Droog en brokkelig. Alleszins niet meer samenhangend. Ik ben helemaal van mijn melk, maar gelukkig is mijn geweten zuivel.

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Het kaasrelaas"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
10.01.21
Feedback:
Goed gevonden!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !