Voor schrijvers, door schrijvers
500 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

85 Hits

Publicatie op:
Heet van de naald

Liefde is warmte. Als je ervoor moet betalen, voelt het onnatuurlijk aan. Ware liefde is het allermooiste wat er bestaat, maar tegen een aanhoudend Siberisch koufront is ze wat mij betreft niet opgewassen. Met pijn in het liefdevolle hart heb ik gisteren stookolie besteld. Mazout, zoals in onze contreien vaak wordt gezegd. Zowel ‘mazout’ als ‘contreien’ staan al jaren erg hoog in mijn lijstje van meest gehate woorden. Neem nu ‘contreien’ en verleg de klemtoon. Spontaan trek ik mijn neus op, mijn mondhoeken zakken in en ik krijg te veel speeksel in mijn mond. Vies. Doorslikken. Nog vreselijker vind ik ‘mazout’, dat je uitspreekt als ‘mazoet’, terwijl het geen ruk uitmaakt of het zout of zoet is. Mazout koop je niet voor de smaak, al zijn er cultuurbarbaren die het ook in een café bestellen en dan verwachten dat men edel Belgisch bier met ordinaire cola vermengt om het hen vervolgens met de glimlach voor te schotelen. Zulke mensen zou men daadwerkelijk moeten vervolgen! Bah! Daar gaan mijn mondhoeken weer. In wat voor een land leven wij? Ik vraag het me soms af.

Ik lees net dat stookolie in Nederland inmiddels grotendeels verdrongen is door aardgas. Dat doet me meteen denken aan onze zoektocht naar een woonst, een aantal jaren geleden. Op een bepaald moment bezochten we een potentiële woning. We werden rondgeleid door een zenuwachtige, in een opvallend streepjeshemd gehulde makelaar. Ik herinner het me als de dag van gisteren. Het huis had alles wat wij als belangrijk hadden aangevinkt op onze checklist: een rustige ligging, een praktische, maar toch speelse inrichting, een gezellige, grote leefruimte met open keuken, een prachtige, onderhoudsvriendelijke tuin… Perfect! Tot ik ineens dat ietwat nare luchtje opsnoof. Mijn vrouw had het nog sneller in de neus dan ik. Achter de rug van de makelaar keek ze me heel even aan, terwijl ze haar neuspuntje vluchtig tussen duim en wijsvinger klemde. Plots draaide de makelaar zich om. Enkele zweetdruppels op zijn voorhoofd. Okselvijvers in zijn streepjeshemd. ‘Wat ik nog niet verteld had,’ zei hij, nog steeds erg nerveus, ‘is dat de woning wordt verwarmd met aarsgas. Aardgas, sorry!’ Ongemakkelijke stilte. Kuchje. Mijn mondhoeken omlaag en meteen weer omhoog. Neiging tot proesten. Ook bij echtgenote, wed ik. Coïtus Interlachus, uit beleefdheid. Lukte nog net, op een klein knorretje na. We kochten uiteindelijk een andere varkenskooi. Een ander huis, bedoel ik.

Nostalgie. Noem me ouderwets, maar de warmte van een houtstoof benadert het dichtst die van de liefde, die van het warme nest. Wij hebben beide en dat besef maakt me gelukkig. Af en toe houd ik dus hout vast, al ben ik als de dood voor splinters. Telkens is het hout vasthouden dat ik geen splinter te pakken krijg, of erger nog...

Opnieuw een anekdote. Deze keer uit mijn kindertijd. Toen ik pakweg twaalf was, voorspelde ik uitslagen van wielerwedstrijden door vooraf de deelnemerslijst uit de krant te halen en elke naam van elke renner apart uit te knippen en daarna in een potje te steken en uit te loten. Had je bijvoorbeeld tweehonderd deelnemers, dan trok ik een eerste naam en die werd dan tweehonderdste in de eindstand. De naam die uiteindelijk het laatst uit het potje kwam, won. Uiteraard heb ik op die manier nooit een enkele koers juist voorspeld, maar in mijn beleving was het telkens bijzonder opwindend. Zo zat ik op een zaterdagochtend in de keuken te loten voor Milaan-San Remo. Gezellig. Mama maakte soep en papa haalde hout voor ons kleine stoofje in de keuken. Ik naderde de top 10 terwijl vader fluitend de stoof bijvulde met houtblokken. Top 3! Ik wist zelfs niet meer wie er nog in zit! Superspannend! Tijd om er eens lekker goed voor te gaan zitten, dacht ik zo. Ik keek naar mijn benen en op elke knie zag ik een grote, zwarte spin kruipen. Gillend als een waanzinnige cheerleader en gierend en wild in de rondte springend als een hysterische aap had ik zin om zelf naar Milaan of San Remo te rennen om maar zo ver mogelijk weg te zijn van die twee angstaanjagende monsters op acht poten, in totaal dus zestien, al heb ik ze zeker niet nageteld, noch de uiteindelijke winnaar voorspeld. ‘Meegekomen met het hout, waarschijnlijk,’ sprak papa veel te flegmatiek nadat ik uitgeraasd en in de mate van het mogelijke gekalmeerd was. Hij realiseerde zich de impact van het gebeuren in de verste verte niet. Nu, enkele decennia later, speur ik nog steeds argwanend en met knikkende knieën de omgeving af nadat ik of iemand anders een mandje hout bij de stoof heeft neergezet.

Was ik maar behendig en handvaardig, dan zou ik terstond wollen truien beginnen te breien voor alle gezinsleden die ondanks alles kou lijden of leden in het verleden. Het zachte tikken van de breinaalden zou me bijna net zoveel rust verschaffen als het knisperend vuurtje in de stoof. Helaas. Het enige wat ik breien kan is een einde aan dit schrijfsel. Ik noem het een abruptje.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Heet van de naald"

10.03.21
Feedback schrijfkwaliteit
Je schrijft beeldend en sfeervol, vind ik. Een liefdevol verhaal dit.
  • Waardering schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Machtsvertoon van een laptop (307) Edith E 18-04-2020

    Ze weet het niet, maar ik heb mijn eigenares volledig onder controle. Ze begint en eindigt de dag met mij. Zonder mij kan ze haar woorden niet kwijt in tekst, haar foto's niet overzetten noch...

    Lees meer: Machtsvertoon van een...