Cursiefjes

Cursiefjes op Schrijverspunt
  • Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
  • meedoenWil je ook een cursiefje publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Harris Mopulu

We waren nog volop bezig, ons in de nieuwe woning te nestelen, kort na onze landing op Afrikaanse bodem, of Harris stond al aan de deur om te vragen of hij onze house boy mocht worden. Zijn hagelwitte, vooruitspringende tanden vormden een mooi contrast met zijn gitzwarte huid. Hij was blootvoets, en droeg een broek, waarvan de pijpen boven zijn knieën waren afgesneden. Een paar bijzonder gespierde kuiten gaven hem iets atletisch. Toen ik hem vroeg hoe oud hij was, zei hij dat hij het niet wist. Ik keek hem ongelovig aan, en herhaalde mijn vraag. Opnieuw zei hij dat hij het niet wist. Hoe kan een mens nu zijn leeftijd niet kennen? dacht de westerling in mij. Ik vermoedde dat hij zijn leeftijd om één of andere tactische reden verborgen wilde houden, en ik zei daarom dat hij echt niet bang hoefde te zijn om te zeggen hoe oud hij was. En dan plots wist hij het: „Tweeëntwintig“. Hij wás natuurlijk geen tweeëntwintig jaar, maar hij had gemerkt dat ik een antwoord verlangde, en allicht kwam het getal 22 het eerst bij hem op. Pas veel later drong tot mij door dat hij werkelijk niet wist, niet kón weten, hoe oud hij was, omdat niemand ooit zijn geboorte geregistreerd had. Niemand had dat gedaan, omdat het voor niets of niemand belangrijk was, dat te doen. ´s Morgens gaat de zon op, en ´s avonds gaat ze slapen; en als het steeds minder gaat regenen, is het droog seizoen in aantocht. Voor Harris en de hele gemeenschap rond hem volstond het ritme van de natuur om het leven in de tijd te organiseren.

                ´s Anderendaags hoorden we door de hor al vroeg geruis in de tuin. Het geluid van een machete, die door het gras gezwierd wordt. Harris was al ongevraagd begonnen met zijn kromzwaard het gras te maaien. Ik had hem gevraagd om tegen 9 h te komen, doch hij was al opgedaagd nog vóór de pepperbird zijn lied opzette. Misschien wilde hij tonen hoe vlijtig hij wel was, dacht ik, en op die manier zijn tewerkstelling veiligstellen. Maar met die gedachte zat ik er weer glansrijk naast. Hij was zo vroeg gekomen, omdat de zon niet tot 9 h had willen wachten om op te staan.

                Hij kookte voor ons wat hij in zijn eigen dorp had leren eten. In de houten mortier, die hij voor ons uit een boomstam had laten snijden, stampte hij de palmnoten om palm butter te bereiden, of maniok om er fufu of dumboy van te maken. De westerse keuken was hem helemaal vreemd. Toen ik hem eens een plakje Gouda liet proeven, spuwde hij de kaas meteen weer uit, want 'het smaakte naar zeep'. Hij waste en plaste, maaide veelvuldig het gras, zodat geen slang zich daarin voor de zon kon schuil houden, en als de kinderen hem op de vloer in de weg zaten, liep hij er niet omheen, doch hij tikte er met zijn blote voet tegen aan en commandeerde: "Move!" - uit de weg!

                Ik trof hem ´s avonds wel eens aan in de Libanese winkel van Paynesville. Het woordje 'winkel' doet de betonnen kist veel eer aan, want méér dan een hoge stelplaats was het niet. Tot ´s avonds laat stond de grote poort open, zodat de shop, verlicht door enkele plattebuislampen, van ver te zien was. Het was het énige lichtpunt langs de weg. Het karig loon, dat Harris bij ons verdiende, vloeide altijd voor een stuk naar de Libanees, die brood en rijst, vooral rijst, en Maggiblokjes en bier, vooral bier, verkocht. Ook medicijn sleet de Libanees: jenever, in groene, vierkanten flesjes, uit Holland ingevoerd. Het etiket op die flesjes moest de Afrikaantjes diets maken tegen welke ongemakken en ziekten deze medicijn zoal nuttige diensten bewees. Als ik Harris na zijn dagtaak bij de Libanees ontmoette, kocht ik steevast een brood voor hem, één van die watten toastbroden in cellofaanverpakking. Maar uitgerekend op die dagen had hij steevast ook maagklachten, en dus trok hij ´s avonds niet alleen met een brood, maar ook met het groene flesje medicijn naar huis.

                Hij had wel méér talent, onze Harris. Hij kon namelijk tegelijk de duivel en de engel uithangen, een beetje zoals de pyromaan, die als eerste klaarstaat om het huis te helpen blussen, dat hij eerst zélf in de fik heeft gestoken. Een fijn gesneden Dan-masker, dat nog steeds in mijn woonkamer prijkt, herinnert me daaraan.

                Op een avond klopte een venter aan met twee grote koffers, waarin hij een hele souvenirwinkel meezeulde: sculpturen allerlei, maskers, weefsels en tapijtjes, en wat nogal. We lieten hem de hele last op de grond uitstallen. Nieuwsgierig als hij was, liep Harris heen en weer, keuken in, keuken uit. Af en toe boog hij zich ook over de koopwaar, en gaf commentaar bij de vermeende of echte authenticiteit van het goedje. Of het nu authentiek was of niet, het Dan-masker vonden we zo mooi, dat we het als énig stuk eruit haalden. Toen de venter het boeltje weer had ingepakt, zei hij plots: "One piece is missing." Hij had wel geen inventaris bij, maar hij had zijn stukken geteld, en blijkbaar was hij niet alleen het Dan-masker lichter geworden. We zochten in alle hoeken en kanten, en Harris werkte daarbij ijverig mee. Doch nergens was het kleinood te vinden. Pas als we in het duister de weg naar buiten inspecteerden, vonden we een beeldje op de muur die de tuin omzoomde. Hoe zou dat daar toch terechtgekomen kunnen zijn?

                Op een keer opende ik een lade in de keuken, waarin ik enkele muntstukken had weggelegd. Toen ik het geld daar niet vond, twijfelde ik een moment of ik het wel degelijk dáár had achtergelaten. Doch ik onderdrukte de twijfel, ik wist zeker dat ik het daar gelegd had. Al vlug vond ik de muntstukken terug, in de kast boven de lade. Ik liet ze liggen waar ze lagen. ´s Anderendaags lagen ze er nog, en weer eens een dag later lagen ze er immer nog. Tot ze op een dag verhuisd waren naar het kastje ernaast. En zo verging het die muntstukken meerdere keren, van het éne kastje naar het andere. Tot ze op een dag in geen enkele lade en in geen enkele kast te vinden waren. Ben ik te streng geweest? Ik heb hem toen de deur gewezen. Ach Harris, waarom heb ik dat niet anders aangepakt?

                Kort daarop liep ik hem bij de Libanees opnieuw tegen het lijf. Hij had nog steeds maagklachten. Niet elke dag, maar net dié dag. Dus gingen opnieuw het wattenbrood en het groene flesje medicijn over de toonbank. Hij vertelde dat hij nu in het hospitaal werkte, waar hij de gangen dweilde. En als hij onder het weekend naar zijn dorp trok, verdiende hij daar ook nog een cent. Hij genas er namelijk de zieken. Want in het hospitaal 'vond' hij geregeld spuiten en kleine, ronde flacons medicijn. En hij had goed toegekeken hoe zo een spuitje werd toegediend, zodat hij dat feilloos kon nadoen. Harris, a jack of all trades.

               

Harris Mopulu, wat is er van jou geworden? Heb je die verschrikkelijke burgeroorlog overleefd, die jouw land gegeseld heeft? Heb je ook zelf de wapens opgenomen? Of ben je er voor gevlucht, het regenwoud in, waar zovelen niet meer durfden uitkomen en bladeren van de bomen aten, omdat er niets anders, niets anders, absoluut niets anders te vinden was? Harris, wáár in godsnaam verwijl je nu? En wat richt je daar uit?

                And by the way, Harris, hoe oud ben je intussen geworden?

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 404
(Gemiddelde waardering 4.7 met 6 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Top 10: Hoogste beoordeelding in deze rubriek

Top 10 : Meest gelezen in deze rubriek

Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Recente inzendingen voor schrijfactiviteiten met een hoge waardering van bezoekers.

Kortsluiting

okt 26, 2019 Schrijfopdracht Connie van Vuuren

DOOR WINTERMAGIE BEVANGEN

okt 30, 2019 Poëzie Rebelle van Reymerswael, schrijfgek

Het pluizenvisioen

nov 05, 2019 Column Reinder Veelinx

De pedante Peugeot

nov 01, 2019 Cursiefje Dorine Van der Marel

Meer schrijfactiviteiten