Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE
Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Maximaal 750 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Glas

Publicatie: 23 november 2021

Glasscherven liggen verspreid op straat. Blauwe zwaailichten weerkaatsen op de gevels. Van een afstand zie ik mannen en vrouwen in zwarte kleding met gele streep rennend van mij af bewegen. Door een megafoon klinkt een dwingende oproep. Wat er gezegd wordt, versta ik niet. De boodschap laat zich raden: oprotten allemaal. Een dame op leeftijd houdt naast mij stil: ‘Het is me wat. Het lijkt wel oorlog vindt u ook niet? Hoe kom ik nu aan de overkant?’ zegt zij. 

‘Dat gaat nu niet. Ik denk dat u beter naar huis kunt gaan.’

‘Maar ik wil juist naar huis, ik woon daar,’ ze wijst naar de  plaats des onheils.

Ik denk aan het verhaal van mijn buurman. Tijdens de oorlog woonde hij in het centrum van de stad met zijn ouders en twee zussen. Hij hoorde de vliegtuigen boven de stad, de doffe dreunen en het gefluit van projectielen terwijl hij onder de tafel lag. Dat maakte indruk, maar dat zijn moeder ineengedoken in een hoekje in de kamer zat met de handen voor de oren… Haar angstige blik vlak voordat een bom in de straat belandde, zal hij nooit vergeten. Hij heeft alleen nog een foto van haar: een jonge vrouw van in de dertig die glimlachend in de camera kijkt.

‘Dit zijn slechts rellen. Morgen is alles voorbij’, zeg ik om haar een beetje gerust te stellen.

‘Ik mag het hopen’, zegt zij. ‘Mensen zijn snel gekwetst tegenwoordig. Ze kunnen niets hebben: ze zijn zo breekbaar als glas. Ze gooien ieders ruiten in… ja ook hun eigen, als u begrijpt wat ik bedoel.’

Ik knik instemmend: ‘U heeft gelijk al zijn het niet alleen gekwetste figuren en korte lontjes die hier de boel vernielen. Er zitten ook ordinaire reltrappers tussen, denkt u ook niet?’

‘Het zal zo zijn. Ik wacht wel even tot de kust veilig is’, zegt zij. 

Na een paar minuten is het plein schoongeveegd. Zij groet mij en loopt naar huis. Broos is ze, maar breekbaar…

WAARDERING
HITS
114
AANGEPAST: 23-11-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!