Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 371

Fluitend door het leven

Het bos schitterde door de miljoenen kleine druppels aan de bomen en de struiken. De opkomende zon begon haar warmte te verspreiden en de gemene koude te verdrijven. Ik blies rookwolkjes van mijn adem en genoot. De bosbessen die ik op de terugweg wilde gaan plukken, keken me laag bij de grond verlokkend aan. Vanavond zou ik er jam van gaan maken, maar eerst moest ik naar mijn werk.

Het was een fietstocht van een uur dwars door de bossen, iedere dag opnieuw. Behalve als het regende, want dan nam ik de bus of reed met een collega mee.

De regen en ik zijn nooit bevriend geraakt, tenminste niet zolang ik buiten ben. Ik ben dankbaar voor het water dat de aarde gratis besproeit en het prachtige groen nog groener maakt, de bloemen nog mooier laat bloeien en mijn geliefde bosbessen mooi dik maakt. Maar mijn gewrichten protesteren tot op de dag van heden als de wolken hun zegen laten vallen.

Wanneer ik na een uur bezweet en moe, maar toch fris en wakker bij het kantoor aankwam dat midden in de bossen van Doorn lag, had ik zin om aan het werk te gaan. Het was mijn eerste baan. Ik genoot ervan, na het jarenlange leven op school waar ik me doorheen had geworsteld omdat het moest. Ik wist dat ik zinvol bezig was, had dagelijks contact met allerlei mensen en leerde meer dan ooit tevoren. Ik schreef voor een christelijke maandkrant. Die krant maakten mijn collega en ik trouwens nog op met de hand. De teksten die we naar de drukker stuurden, kwamen per post terug op lange stroken papier. Die knipten we uit en plakten we op in de vorm van de krant. Zelfs over het afbreken moesten we nadenken, want de tekst moest wel precies uitkomen. Illustraties kopieerden we en plakten we erbij met de vermelding van het percentage dat de afbeelding vergroot of verkleind moest gaan worden. Bij de drukker hadden ze een (enorme) computer waarmee ze de uiteindelijke layout maakten. Internet hadden we nog niet, en lay-out programma's kostten aanzienlijk meer dan wat ons budget gedoogde.

Maar terug naar mijn fietstochten.

Ik had een collega die zich zorgen om me maakte. Een jonge vrouw alleen in het grote bos, dat moest een keertje mis gaan. Op een dag stelde hij voor dat ik een fluitje om mijn nek zou hangen. Dan kon ik tenminste lawaai maken als iemand me lastig wilde vallen. Over mobieltjes dachten we toen nog niet... Ik moest erg lachen om het idee. Natuurlijk wist ik dat mijn fietstochten niet geheel veilig waren, maar hard doortrappen leek me toch een beter idee dan stilstaan en op een fluitje blazen.

In alle jaren dat ik daar heb gewerkt, heb ik eigenlijk ook maar één persoon leren kennen die niet betrouwbaar was. En dat was deze collega van het fluitje. Hij bleek ziekelijk te liegen en te bedriegen. En toch was hij heel aardig en maakte zich oprecht zorgen om me. Twee personen in één.

Ik denk nog wel eens aan hem terug, nu ik bijna 50 jaar hoop te worden. Want nee, ik ben nog lang geen 80 en wat ik beschreef is recente geschiedenis, al kan mijn dochter dit maar moeilijk geloven. De wereld is veranderd, maar de natuur is onveranderd gebleven en ik kan er nog net zo van genieten als toen.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Janneke De Leeuw van Weenen
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 75
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "Fluitend door het leven"

Geschreven door Janneke De Leeuw van Weenen . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
01.10.20
Feedback:
Een mooie beschrijving met een eerste zin om U tegen te zeggen. Voor mij zijn de eerste en de laatste zin van een stukje
de belangrijkste. Alvast de eerste zin is hier een prijswinnaar .
Toch een paar bemerkingen. 'Mijn collega en ik maakteN de krant'. 'Ik hoop 50 JAAR te worden.'
En nog een suggestie: de zin 'En dat was deze man' deed bij mij meteen de vraag rijzen: welke man? Pas in de volgende zinnen wordt duidelijk wie je bedoelt. Misschien kan je dat éne moment van onzekerheid/onduidelijkheid vermijden door er kort aan toe te voegen 'die me dat fluitje aanbevool'. of iets dergelijks.
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Janneke De Leeuw van Weenen 01.10.20
    Hartelijk bedankt weer Lieven, de correcties zijn doorgevoerd! Ik moest even nadenken over de 50 jaren en kwam erachter dat ik het Hongaars terug had vertaald naar het Nederlands In mijn krantentijd maakte ik weinig fouten met de spelling en grammatica, maar 20 jaar Hongarije heeft me in dit opzicht niet echt geholpen

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!