1 post
  • images/deelname/Cursiefje.jpg
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
    528 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Feestvarkens

Publicatie op : 21-03-2021

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Feestvarkens

156 Hits.

De lucht is grijs. Het regent, het zegent, de pannetjes worden nat… In mijn geval het hersenpannetje. Het transpireert, interpreteert en balanceert weer op een slappe koord. Het twijfelt. Aan zoveel waarheden dat het zwaarheden worden. Het jongleert, zoals steeds, met lettertjes en woorden. Natte dromen beleef ik hier niet, nee, in de regen worden uitsluitend donkere gedachten aaneengeregen.

De natuur lijkt even met me mee te twijfelen. Plots verschijnt een miezerig zonnestraaltje. Heel even, tussen alle donkere wolken door. Motregen nu. Mot, mottig, motten. Woorden met ‘mot’ zijn afstotelijk, agressief, platvloers en taalverarmend. Terwijl er zo’n prachtig alternatief bestaat: nachtvlinder. Ik voel me wat nachtvlinderig. Het nachtvlindert momenteel. Hemelstrelend mooi. Klinkt zoveel geraffineerder, verfijnder en zijdezachter dan dat foeilelijke ‘motregen’.

Met mijn zachte hand sla ik mensen gade. Om de haverklap. Vanop afstand, of toch minstens vanop anderhalve meter. Corona houdt ons al meer dan een jaar in de ban. Leen mijn oren en koop mijn bril. Kijk om je heen, zie wat er gebeurt en luister. Ook als luisteren voor jou overkomt als gehoorzamen. Omdat regeltjes volgen niet aan jou is besteed, omdat je vrijheid wordt beperkt, omdat rebelleren stoer is of omdat je de pandemie staalhard ontkent. Vind ik vreemd. Door mijn bril zie ik grote zorgen in ziekenhuizen, miserie, familiale drama’s, ellendig veel zieken, doden zelfs. Tegelijkertijd aanschouw ik mensen die het schandalig vinden dat ze een mondmasker dienen te dragen als het druk is of dat ze verplicht hun handen moeten ontsmetten in een winkel. Waarom? Voor een griepje dat enkel voor zwakkeren en voor ouderen gevaarlijk kan zijn? ‘Veel is er niet aan verloren. Lockdown party!’

Net zomin als de regen is verscheidenheid altijd en overal een zegen, zoveel is duidelijk. Leven en laten leven. Vooral die laatste twee woorden. Hou ouder ik zelf word, hoe groter mijn respect voor mensen op leeftijd. Niet uit zelfmedelijden, maar omdat ik tegenwoordig vaker stilsta bij het aanpassingsvermogen dat ouder worden vereist. Gisteren zag ik een stralende vrouw van 85 op tv. Hele dagen zat ze in haar zetel, aan een krakkemikkig tafeltje bij het venster. Knikkend en glimlachend naar voorbijgangers. Vroeger had ze hard gewerkt, maar ook veel gelachen en gedanst. Geleefd. Stappen kon ze inmiddels al een tijdje niet meer. Nu bad ze rozenkransjes voor haar familie, voor de zieken en voor mensen die het moeilijk hadden. Tussendoor keek ze wat televisie of belde ze met haar dochters en tien kleinkinderen, die ze helaas niet meer op bezoek kreeg in deze tijden van corona. Zichtbaar gelukkig, sprak ze met krakende stem de vurige wens uit om 105 jaar te mogen worden, of ouder, als God het belieft. Omdat het leven zo mooi is, als je er altijd en overal het beste van maakt. Mijn ogen nachtvlinderden. Horen en zien werden zwijgen en nadenken.

Op datzelfde scherm zag ik een uurtje later een oude, harige, halfnaakte man die al ettelijke jaren in een smoezelig appartementje samenwoonde met een varken genaamd Jean-Pierre, een grote hond en een paar kippen. Hij zou dringend eens grondig en uitgebreid moeten poetsen, oordeelde hij niet geheel ten onrechte, maar hij twijfelde enigszins om de zwabber ter hand te nemen omdat hij het zo zielig vond dat Jean-Pierre en zijn vriendjes dan waarschijnlijk een tijdje zouden moeten wennen aan de algemene properheid, zodat ze zich eventueel ongemakkelijk zouden voelen om nog vrank en vrij en ongegeneerd te kakken in de keuken en aanpalende vertrekken. Dat was zijn grootste bekommernis. Hij leefde zonder televisie, internet en luxe. Jean-Pierre oinkte gelukkig en zwaaide parmantig met zijn krulstaartje. Als een supervarken. Neerslachtigheid kende hij duidelijk niet. Geslacht zal hij nooit worden. Opgeofferd en verwaarloosd evenmin. Altijd zal er rekening worden gehouden met zijn gevoelens en varkenverlangens. Geruststellende gedachte. Iedereen verdient het om te vergrijzen zonder afgrijzen. Zoals Jean-Pierre. Think big!

 

 

 

 

                                  

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

27.03.21
Feedback:
Mooi, haast poëtisch beschreven. Tweede zin: een slappe koord, moet dat niet een slap koord zijn?
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 27.03.21
    Dank je wel, Annemarie. :-) Een slappe koord is helemaal correct. Een slap touw is eveneens juist.

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
OVER VALLEN, OPSTAAN EN EEN UITGEREKT BESTAAN
545
Lezen?
Ei
459
Lezen?
DE BOEIENDE BIB VAN RONKEND REUTELGEM
369
Lezen?
ERGENS
355
Lezen?
HET VERDRIET VAN DE CLOWN  
354
Lezen?