SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE

Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon. Maximaal 750 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Examen

Publicatie: | Lieven Vandekerckhove

‘Ik was wel even van mijn melk deze namiddag,’ zuchtte hij. Ik nipte nog eens aan mijn glas, en keek hem vol verwachting aan. De hele dag had hij mondeling examens afgenomen, en daarom vermoedde ik dat hij met een ongewone examenervaring voor de dag zou komen. Hij keek me een poosje stilzwijgend aan, alsof hij nog overlegde hoe hij het nu zou vertellen.

             ‘Vanmiddag had ik er weer zo eentje,’ stak hij van wal. ‘Het kind had zich heel rustig gepresenteerd, ik verwachtte een vlot gesprek. Maar soms mispak je je daar wel aan. Ik vroeg haar om me te vertellen wat ze geleerd had uit de lezingen, waarin ik uiteengezet had hoe het er eeuwen geleden in onze samenleving aan toe ging wanneer iemand zelfmoord gepleegd had. Weet dat de reactie van onze verre voorouders op een zelfdoding ronduit genadeloos was: wie zichzelf had durven doden, kon op de wreedste vergelding van de maatschappij rekenen. Het lijk van de suïcidant werd op de brutaalst mogelijk manier aangepakt, en zelfs de familie van de overledene moest het ontgelden, want diens erfenis werd geconfisqueerd. Het is geen smakelijk verhaal, geloof me, we kunnen ons dat alles niet meer voorstellen.’

            ‘Juist omdat het zo uitzinnig lijkt, moet het toch makkelijk blijven hangen bij uw studenten?’ vroeg ik ietwat verwonderd.

            ‘Het spectaculaire gedoe zelf, dat kon ze goed samenvatten, dat is inderdaad maar een fluitje van een cent. Maar het gaat in die lezingen niet op de eerste plaats om de historische feiten als zodanig. Het gaat finaal om de vraag wát die feiten ons leren over het wezen zelf van de straf? Ik wilde uit haar mond horen hoe juist deze zogezegd onbegrijpelijke straf wel degelijk begrepen kan worden, en vooral: hoe vanuit dat begrip élke straf, het straffen als zodanig dus, kan begrepen worden. Welke maatschappelijke motor schiet daar in gang?   

            ‘En daar liet ze verstek gaan?’ vroeg ik hem.

            ‘Ze had het er moeilijk mee. Zo lang ze het historisch verhaal kon vertellen, de feiten op een rijtje zetten, liep het allemaal vlot. Maar dat interesseerde mij natuurlijk niet op de eerste plaats. Ik kén dat verhaal, zeg ik dan, ik heb het jullie toch zelf verteld? Ik wilde horen of ze begrepen had wat er áchter dat verhaal te zien is: hoe is niet alleen dit ‘barbaarse’ straffen van onze verre voorouders, maar iédere straf, in welke context dan ook, te verklaren? Welnu, op dat punt ging het gesprek de mist in. Ze was heel behendig om met korte, minimalistische antwoorden een rookgordijn op te trekken, niet makkelijk om te peilen. Die tactiek wordt wel méér aangewend, we kennen onze pappenheimers toch?  Als het mij dan te gortig wordt, omdat ik in dat kopje niet binnen geraak, verlaat ik al eens vlug met een eenvoudige zin het platgetreden pad: ‘Vertel het mij eens zoals je dat aan je eigen vader zou vertellen.’

            ‘Het lijkt me geen slechte strategie,’  zei ik instemmend.

            ‘Alle vakjargon overboord en vertellen maar. We zien wel waar we uitkomen. Doch in dit geval zei ik het lichtjes anders. Ik wist namelijk dat haar vader in een ongeval om het leven was gekomen, en ik kon nog net de variante formuleren: vertel het mij eens zoals je dat aan je eigen moeder zou vertellen.’

            ‘En?’

            ‘Ze keek een poosje dromerig voor zich uit, en zegde dan: “Mijn moeder is overleden.” Ik herpakte mij, en meende een zeker excuus te kunnen leggen in de mededeling dat ik daarvan niet op de hoogte was. Ik bleef nog even bij het incident en vroeg, wat onhandig, hoe lang dat geleden was. “Ze heeft verleden jaar zelfmoord gepleegd,” zei ze.’

            ‘En toen werd het stil?’

            ‘Toen werd het stil. Ze keek me aan met een blik die ik langs geen kanten kon ontgrendelen.’ Hij pauzeerde, gleed enkele keren met duim en wijsvinger over het geribde glas, en nam dan traag een paar slokken van het koele bier.

            ‘Wat zullen we eten?’ vroeg hij, en hij schoof de spijskaart naar me toe.

.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.