SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE

Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon. Maximaal 750 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Eigenwijs

Publicatie: | Sylvia Schalken

Zoals zo vaak loop ik mijn wandeling vanuit huis naar het buitengebied. Ik heb er flink de pas in als ik voor mij een oudere man in een rolstoel tergend langzaam vooruit zie gaan. Aan zijn rolstoel is een blindenstok bevestigd. En zie ik dat nou goed? Hij trippelt slechts met één been; het andere been ontbreekt. Steeds stopt de man even om met zijn stok te voelen hoe het pad verder gaat. Niet om aan te zien. Hier moet wat hulp geboden worden.

“Wilt u een handje”, vraag ik hem in het voorbijgaan. “Graag”, zegt de oude heer zachtjes. “Ik geloof dat ik op het verkeerde pad zit.” Ferm grijp ik de handvatten van de rolstoel en duw hem vooruit. “Waar moet u heen?”, vraag ik en de man noemt een straat die ik niet ken. “Voorlopig recht vooruit”, zegt hij, “en bij de eerstvolgende kruising zal ik wel even voelen waar ik ben.”

“Wie ben jij eigenlijk?”, vraagt hij, “en wat brengt je hier?” Ik zeg hem mijn naam en vertel hem op hoofdlijnen waarom ik regelmatig een wandeling maak. “En wie bent u?”, vraag ik hem, “en wat brengt u hier?” In een tas aan zijn rolstoel zitten flink wat boodschappen. Hij is dus op eigen gelegenheid helemaal naar de winkel gegaan en dat moet een pittige tocht zijn geweest. Hoe krijgt deze man dat voor elkaar en hoe gaat het verder? “Ik heet Frits”, vertelt hij. “Door die verdomde suikerziekte ben ik geleidelijk aan blind geworden. En drie jaar geleden is mijn linkerbeen geamputeerd. De wonden genazen niet meer en de kans op bloedvergiftiging werd te groot. Ik heb een prothese waar ik prima mee kan lopen hoor! Maar vorige week ben ik gestruikeld en heb ik mijn schouder geblesseerd. Heel vervelend; ik kan nu even niet op mijn stokken leunen. Vandaar die rolstoel. Gaat best, maar wel wat langzaam.”

Terwijl de man vertelt, kijk ik verbaasd naar de boodschappen. In de tas ontwaar ik suikerbrood, koekjes en het nodige snoepgoed. En alsof de man mijn verbazing voelt, zegt hij: “ja jongedame, ik ben me er eentje. Zo eigenwijs als de nacht. De meisjes van de thuiszorg worden ook steeds boos op mijn gesnoep. ‘Of het nog niet ellendig genoeg is’, vragen ze me dan. Maar ik kan het niet laten hè; het is een verslaving. Die eigenwijsheid bedoel ik.”

En meteen stopt hij, gaat met zijn stok over het pad en bedankt mij voor de lift. “Vanaf hier red ik het wel”, zegt hij resoluut. “Fijne dag nog en tot een volgende keer.” Verbouwereerd laat ik de man gaan. Uiterst langzaam vervolgt hij zijn pad. Trippelend met één been en steeds even voelend met zijn stok. Het is duidelijk: Frits wil niet meer hulp dan strikt noodzakelijk. Na enige aarzeling wandel ik dan toch maar verder. Als ik twee uur later thuiskom, kan ik alleen maar hopen dat ook Frits weer veilig thuis is.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
09.04.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Ik ben het met Ewald eens. Trippelen en tegelijkertijd in een rolstoel zitten kan ik ook niet volgen. Zonder die verwarring was het vier sterren geweest.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Sylvia Schalken 09.04.22
    Zie mijn opmerking bij Ewald. Jammer dat ik je in verwarring heb gebracht. Ik had natuurlijk graag die vier sterren van je gekregen.
08.04.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Niet helemaal duidelijk, Sylvia. Eerst zit hij in een rolstoel, dan trippelt ie, dan rijdt hij weer in een rolstoel en uiteindelijk trippelt hij weer.

Twee puntjes:
jonge dame - jongedame (jonge dame is een omschrijving, jongedame een aanspreektitel)
2 uur - twee uur (in een geschreven tekst worden getallen beneden de tien doorgaans voluit geschreven).
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
  • Sylvia Schalken 09.04.22
    Och dat is goed dat je dit opmerkt. 'Trippelen' is blijkbaar vakjargon. Als iemand zittend in een rolstoel met de voeten loopbewegingen maakt noemen we dat 'trippelen'. Deze man deed dat dus met een been. Het klopt dus wel maar mogelijk hebben meer mensen deze verwarring. Ik ga er nog even naar kijken. Andere twee correcties voer ik meteen door.
    • Ewald Hagedorn 09.04.22
      Dat zal inderdaad vakjargon zijn, Sylvia. Zekerheidshalve Van Dale erop nageslagen en daar staat: met lichte tred en vlugge pasjes gaan.
      Vooral in het begin van je verhaal bevreemdde het mij: 'Hij trippelt slechts met één been.'
      Nu, na je uitleg, begrijp ik het.

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.