Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 354

EI

Schrijven is mijn ding. Altijd al geweest. In elke vorm. Voor elke reden. Als er geen reden tot schrijven was, verzon ik die. Soms ben ik een echte verzinner. Soms ook niet. Zolang ik maar kan schrijven.

Sinterklaas, de paashaas, de kerstman, mijn meter en peter en mijn ouders brachten en gaven me honderden balpennen en schriftjes. In allerlei soorten en maten. Voetballen vond ik ook wel leuk, maar terwijl ik voetbalde of net gevoetbald had, voelde ik een onweerstaanbare drang om hierover een verslag te schrijven, scores te noteren, te registreren. Ik legde het spel er zelfs voor stil, indien mogelijk. Misschien is schrijven voor mij wel vasthouden aan leuke momenten, ze optekenen om mezelf op die manier in staat te stellen ze te herbeleven.

Geboren ben ik in 1972. Ideaal. Ik heb de mechanische schrijfmachine nog meegemaakt. Een handige Harry ben ik nooit geweest (understatement!), maar met mijn schrijfmachine was ik in de jaren tachtig een tovenaar. Het was dan ook mijn lievelingsinstrumentje. Urenlang kon ik ermee bezig zijn. Een lettertje inhouden en kijken hoe het hamertje zich richting blad bewoog, het gevoel van de spatiebalk, de wagen die bij elke toetsaanslag een beetje naar links schoof, de trots om een hele bladzijde foutloos te kunnen typen ... Voor mij in die dagen het equivalent van onevenaarbaar genot.

Met Tipp-ex had ik een haat-liefdeverhouding. Aanvankelijk vond ik het vooral lekker ruiken en een fantastische uitvinding, want van een typfout kon ik wel rotten en het witte verfje was destijds het enige redmiddel tijdens momenten van tikpaniek. Doorstrepen was o zo slordig. Verven met Tipp-ex camoufleerde, maar als je achteraf je blad naar het licht hield en je zag zevenentwintig vlekjes, voelde je je niet bepaald happy.

De elektronische typemachine vond ik nog niet half zo leuk. Ik had er nauwelijks een band mee, want voor ik het wist was er de tekstverwerker! Zonder schaamtegevoelens fouten verbeteren, lettertypes veranderen, woordjes terugzoeken, backspacen ... Noem maar op. Een openbaring! Ik blijf al eens graag in het verleden hangen, maar soms is de evolutie der techniek toch o zo prachtig.

Soms gluur ik naar mijn scherm, knijp ik m’n ogen even dicht en geniet ik van de indeling in alinea’s, de lettertjes op zich, het totaalbeeld. Heel veel inhoud hoeft het hele ding dan geeneens te hebben. Ik noem het Chinees staren. ‘Ik wil turen, Ik Will Tura!’ zeg ik dan tegen mezelf en dan kijk ik spleetgewijs naar mijn geproduceerde teksten, terwijl ik een live-versie van ‘Mooi, ’t leven is mooi!’ ten berde breng. De zon, muziek en de kinderen (toch een beetje een rare, enigszins pedofiele song als je ’t mij vraagt) vervang ik dan door een alternatieve tekst, naargelang de mood. Woorden, bier en leestekens bijvoorbeeld.

‘Schrijven met de hand’ lijkt hoe langer hoe meer gereserveerd voor speciale gebeurtenissen. Op die momenten kan ik ervan genieten om heel hard mijn best te doen om heel mooi te schrijven. Als ik een beetje moeite doe, heb ik een heel verzorgd, bijna perfect handschrift. Ik krabbel wel nog dagelijks allerlei ditjes en datjes in mijn agenda. Het is mijn logboek. Erg vaak vind je die heel dicht in mijn buurt. Agenda-nabijheid biedt veiligheid. Noteren, weet je wel. Ingevingen. Ze vasthouden. Als ik TV kijk, ligt mijn agenda liefst naast me, zodat ik eventueel kan optekenen wat mij prikkelt, gedachten kan noteren of nog meer van dat fraais. Soms ook gewoon praktische zaken.

Naargelang mijn gemoedsgesteldheid past mijn geschrift zich aan. Als ik boos ben, schrijf ik hoekig. Vrolijk is zwierig, nonchalant (gebeurt zelden) is vrij slordig en in de andere negentig procent van de gevallen gewoon uiterst netjes en mijn best doend.

Is schrijven blijven? Wellicht niet. Iedereen lult maar raak op de sociale media en ik doe er lustig aan mee, al lijk ik net iets meer moeite te doen dan de doorsnee-tokkelaar. Ik ben een schrijfkip. Ik tok en tokkel. Opeens vind ik het een beetje jammer dat ik de tijd van de schrijfveer niet heb meegemaakt. Och ja, ik weet niet eens wat mijn DRIJFveer tot schrijven is, maar mijn ei is weer gelegd. Kan me weinig schelen wie het vindt, leest of opeet.

 

 

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Danny Vandenberk
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 88
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "EI"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
17.08.20
Feedback:
Mooi geschreven!
(ik zou de twee tekstfragmentjes tussen haakjes weglaten, ze lijken me overbodig).
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
31.07.20
Feedback:
Wederom genoten van hetgeen je geschreven hebt. Ben het ook eens met Critico Punt dus blij dat je het ook bij 'Ik, schrjjver" hebt ingediend. Kijk uit naar je volgende verhaal!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...