Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 345

EEN SNEDIGE SALTO

Ik word al eens graag vertroeteld, in de watten gelegd, bemoederd en verwarmd. Vroeger gebeurde dat zelfs bij de warme bakker. Een plaats waar men je kende en verwende. Er was tijd voor een babbeltje, geen obligaat en hol weerpraatje op automatische piloot, maar een thema uit de actualiteit of je persoonlijk leven, op zondag voelde men met de hand of de uitgestalde croissantjes nog warm waren (mijn bakker wist dat ik graag warme had, zoals hij vele kleine aspectjes van mij kende en desnoods vroeg hij om even te wachten omdat hij wist dat er nog in de oven zaten), je brood werd keurig gesneden en ingepakt en indien nodig werd alles in een plastic zakje gestoken. Een zakje dat aangeboden werd met de openingetjes waar je je handen in moet steken mooi naar je toe gericht. Er werd mij met de glimlach een fijne dag gewenst en het was gemeend. Mijn bakker zou me de dag nadien zelfs vragen of het echt wel een goeie was geweest. We hadden een band.

Heden ten dage zijn bakkers een rariteit. Kilometers moet ik rijden om er een te vinden. En dan nog. Klantvriendelijkheid is niet meer wat ze ooit geweest is. De klant lijkt vaak niet langer koning, maar een schooier. Tenzij het een warme bakker is. In mijn buurt is er zo geen. Neppe grootbakkers wel, met in de winkels ongemotiveerd personeel in lage loondienst en brood dat in een fabriek van een band komt gerold. Bijgevolg kopen we vaak brood in de supermarkt. Ook al koud, kil en onpersoonlijk, maar je moet er tenminste niet voor omrijden.

Jarenlang heb ik het volgehouden. Gedaan alsof ik het kon, maar ik was doodsbang. Vele jaren geleden had ik een gruwelijke nachtmerrie. Mijn vrouw stuurde me naar de Carrefour omdat de bakker op dinsdag gesloten was. Een grijs gesneden, dat was de op het eerste gezicht ‘simpele’ opdracht. Enkele tellen later zat mijn hand vast in de snijmachine en in evenwijdige reepjes kwam ze er aan de andere kant weer uit. Met mijn linkerhand legde ik ze op het metalen houdertje, trok er een papieren zak omheen en liep er zo snel ik kon mee naar de dichtstbijzijnde spoedafdeling, maar de zak scheurde onderweg open en toen reden er auto’s over een aantal van mijn vingerreepjes en het regende al een tijdje en sommige dreven zo in de riolering en ik wist het allemaal niet meer zo goed. Meer nog. Ik panikeerde en zwetend in het bad werd ik wakker. Of nee. Badend in het zweet zelfs. Zie je? Ik word er nog steeds paniekerig, verward en benauwd van.

Ik had sowieso al een ernstige vorm van machinevrees, puur op basis van mijn gebrek aan technologisch inzicht, technische vaardigheid, mechanisch meesterschap en legendarische onhandigheid in het algemeen. Voor een keer niet louter psychologisch, maar gebaseerd op feiten. Toch durfde ik er niet voor uitkomen. Iedereen kon het. Er zat een beveiliging op. In feite kan je niks verkeerd doen. Superveilig zijn die dingen. Op die manier pepte ik me op. Tevergeefs. In plaats van het zelf te snijden grijs brood kwam ik thuis met de meest onmogelijke broodsoorten die al voorverpakt lagen te wachten en die me veilig toelachten. Lekker makkelijk.

Soms loog ik koudweg. Dat het grijs brood op was en dat er wel nog wit lag, maar dan kon ik net zo goed sandwiches meebrengen, want dat was al zo lang geleden. Of pistolets. Of nog eens rozijnenbrood, of een zonnepit volkoren, waarom eens niet gek doen? Of nee, ik ga er wel eentje halen straks bij de automaat een paar straten verder, ook al wist ik dat die maar sporadisch bijgevuld werd, en dan nog door een norse, dikke, besnorde, zweterige kaalkop met sproeten, die eruitzag alsof hij alleen zijn handen waste op hoogdagen of eventueel als hij door het wc-papier gegaan was met zijn wijs- en middelvinger en dan hield hij opzettelijk alleen die twee vingers heel even onder het kraantje, uit bokkigheid.

Mijn vrouw is allesbehalve achterlijk. Na een tijdje had ze het door. Ze nam me bij het handje en demonstreerde stap voor stap hoe je op een veilige manier zelf brood in de broodsnijmachine van de supermarkt stopt en er weer uithaalt. Vond ik leuk. Mijn angst nam af en verdween uiteindelijk. Overwinning op mezelf. Het gaf mijn zelfvertrouwen een broodnodige boost. Aanvankelijk ging het allemaal nog wat onwennig en houterig, maar op den duur werd ik een volleerde broodsnijder. Ander uiterste zelfs. Ik kreeg er plezier in. Vooral in het slotritueel. Eens het gesneden brood netjes in de papieren zak was verdwenen, nam ik de twee uiteinden samen en draaide het brood zwierig tweemaal in de rondte. Uiteindelijk kreeg ik zelfs een beetje last van sterallures. Tot ik op een keer opnieuw een showtje maakte van het hele gebeuren. Het denkbeeldige publiek applaudisseerde aanvankelijk nog enthousiast, maar toen de broodzak scheurde en er opeens twintig boterhammen wild door de lucht vlogen, waardoor ik bovendien, in een klungelige poging om er een paar op te vangen, voorover op mijn knieën viel, volgde er luid jolijt en hoongelach. Hoogmoed komt voor de val, wees daar maar zeker van.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Danny Vandenberk
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 92
Publicatie op .
Tags: Cursiefje

Geef een waardering voor: "EEN SNEDIGE SALTO"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
02.08.20
Feedback:
Een leuk en prettig leesbaar verhaal vol humor.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
30.07.20
Feedback:
Met plezier gelezen! Al eens aan gedacht om zelf brood te gaan bakken?
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...