Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

71 Hits

Publicatie op:

Op zoek naar schrijfwedstrijden?

Een egokras
´Wie kan dit fietslampje laten branden, met maar een draadje?’
 
De kwekeling, zoals een Pabo-student toentertijd heette, keek de klas in. Enthousiast stak ik mijn vinger op. In de beweging al, realiseerde ik me dat die reactie wat te voorbarig was. Klasgenoten keken verbaasd en verwachtingsvol naar mij.

‘Kom maar voor de klas, en laat zien!’ zei de kwekeling.

Er was geen weg terug meer. Ik liep naar voren, kreeg het fietslampje, een fittinkje, een draadje en een platte Witte Kat batterij. Ik hanneste wat om het ene draadje aan het fittinkje te bevestigen, in een wanhopige poging tijd te winnen voor het bedenken van een uitweg. Ik keek de klas in en zag, onder ogen vol spot, lippen ‘Dat kan niet’ mimen. Ik voelde dat ik rood werd en kreeg het warm. Koortsachtig bedacht ik me hoe ik nog aan de hilarische spot van mijn klasgenoten kon ontkomen.

‘Je mag het ook zonder fittinkje doen hoor’, grapte de kwekeling.

Dat was mijn redding! Ik zette de onderkant van het lampje op een batterijpool en hield het draadje aan het ene uiteinde tegen de zijkant van het lampje en zette het andere op de tweede pool. Met het brandende lampje viel mij luid gejuich van mijn klasgenoten ten deel. Handen sloegen op mijn schouders toen ik terug liep naar mijn plaats. Ik was de held, de kwekeling de loser.

Toen jaren later twee van mijn, destijds in prille tienerjaren vertoevende, zwagertjes beweerden dat ze een jongen kenden die een tl zonder enige aansluiting kon laten branden, wist ik het zeker. Onmogelijk!

‘Nou’, vertelden mijn zwagertjes de volgende dag, ‘Hij zegt dat hij er een krat bier op zet dat hij het wél kan!’
‘OK’, zei ik. ‘Die staat!’

Enkele dagen later hadden we een afspraak met deze magische knaap. Hij bleek zendamateur te zijn. Hij haalde de antenne uit zijn zender, pakte een tl, hield die tussen duim en wijsvinger losjes in de lucht en… tot mijn verbijstering ging de tl aan. Het elektrische veld van zijn zender activeerde de tl. Een krat bier lichter en met een fikse kras op mijn ego erbij, bezwoer ik mezelf voortaan eerst beweringen te onderzoeken voordat ik mijn vinger opsteek omdat ik meen te weten hoe de wereld in elkaar steekt.

Auteur: Ik ontvang graag feedback

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Een egokras"

© Martin Reekers
06.06.21
Feedback:
Heerlijk, sympathiek verhaal, met de nodige zelfspot.
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
30.05.21
Feedback:
Heerlijk. En waar ook, ik maak me er ook wel eens schuldig aan.
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Martin Reekers 30.05.21
    Moeilijk he? Om te leren van je haastige oordelen... Soms denk ik: ik leer het ook nooit!
29.05.21
Feedback:
Leuk verhaal! En leerzaam.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: