Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Aantal gepubliceerde inzendingen: 342

Voor eeuwig

'Of eeuwige liefde bestaat? Nee, dat weet ik niet.'

Samen eten we aan tafel. Mijn vriendin zit tegenover me, terwijl er rond de tafel een rode lichtgloed zweeft, alsof de zon net ondergaat, maar buiten is het al lang donker, dus de gordijnen zijn al dicht. Nu de duisternis buiten zegeviert, schijnt hier stiekem de zon, als één brandende kaars in een lege, donkere ruimte.

Omdat het lijkt alsof haar ogen erom vragen, stel ik een vraag: 'Denk jij dat eeuwige liefde bestaat?'
Ze weet het niet. 'Laten we er tot die tijd van genieten,' voegt ze toe.
'Tot we sterven, ja,' grap ik, 'maar ik geloof werkelijk in eeuwige liefde.'

En met haar vonkelende, hoopvolle ogen, vol enthousiasme, enthousiasme dat in ieder verliefd stel dat net samen is schuilt, kijkt ze me liefdevol aan. Bij ons blijft dit enthousiasme echter honderd jaar, hoop ik. Ik neem een hap.

'Jij gelooft in eeuwige liefde?' spot ze. 'Vertel.'

Dit soort vragen stel ik vaak aan mezelf; ik filosofeer erover en de onzin die ik dan in mijn hoofd verkrijg, deel ik graag, hoewel ik niet veel praat.

'Zeker,' zeg ik. 'Toch beken ik: ik ben eerder verliefd geweest. Jij toch ook?'
'Tuurlijk. Iedereen.'
'Toch geloof ik in eeuwige liefde.'
'Oké...' Ze neemt een slok, afwachtend op toelichting.
'Liefde verdwijnt, sterft, pas als je je geliefde niet meer kunt bereiken.'

Zo ging het bij mij tenminste. Anders moet je leren echt verliefd te zijn, denk ik.

'Of als de ander jou niet accepteert. Zo was ik jarenlang verliefd op een meisje, maar het contact verslechterde. Ik was te verliefd. Waarom vond ze mij niet leuk? Tja, voor haar was ik enkel een vriend, slechts een verlangen. Trouwens, wij zaten hier anders niet.'

Eeuwen heeft het geduurd dat verdriet te onderdrukken. Zelfs nu mis ik haar, het eerste meisje met wie ik veel contact had. Dat begrijpt mijn vriendin hopelijk. Vindt ze het erg dat ik hierover begin?

'Ik wilde je niet jaloers maken, hoor, overigens. Het spijt me.' Ik beloof een knuffel. Nu ben ik bij haar, het verleden achter me latend. Er heerst hier vreugde, die altijd zal blijven. Je kunt elkaar niet vaak genoeg aankijken of vasthouden. Daar is een mensenleven te kort voor. Zij vindt het fijn dat ik me tegenover haar kwetsbaar opstel. Dan houdt ze me stevig vast en geeft me een zoen, zo lang ze wil. Pas na een eeuwigheid is het goed, wat ik accepteer. Elkaar de liefde bewijzen, zoals blinde vogels dat doen, lief zijn. Ja, lief zijn, durf lief te zijn.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Eduard Brand
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 308
Publicatie op .
Tags: Cursiefje
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Voor eeuwig"

Geschreven door Eduard Brand . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!