Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

83 Hits

Publicatie op:

Op zoek naar schrijfwedstrijden?

Duigen

Ik kan bij manier van spreken geen twee stenen op elkaar zetten, of ze vallen om. Gegarandeerd. Als ik zie wat voor wonderen sommige mensen met hun handen kunnen verrichten, word ik jaloers om zoveel kunde. En als ik bovendien besef dat de mensheid voor een comfortabel overleven al altijd grotendeels afhankelijk is geweest van wat die twee handen kunnen uitrichten, ben ik verlegen om mijn eigen onnut. Want mijn handen staan zó, je weet wel, scheef.

            Mijn grootvader was kuiper, en tot de kuiperij door één van zijn zonen die zich rijk geboerd had, gemechaniseerd werd, en wegens de vele nieuwe machines die het werk voortaan tegelijk wat lichter en wat sneller moesten maken, ergens anders werd ondergebracht, had hij zijn werkplaats thuis – een schamel hokje met één enkel venster: het “werkhuis”. Thuis, dat was voor de dorpelingen “te kuipers”. Daar verrichtte hij dagelijks wonderen, met het eeuwenoude werktuig van de ambachtsman, op de eerste plaats dus: met zijn twee handen. De stiel had hij geleerd in Geraardsbergen, bij een andere kuiper, waar hij elke dag naartoe gestapt was, ´s morgens 8 km heen en ´s avonds 8 km terug, om er te leren hoe hij uit een stuk van een boom een kuip of een ton kon toveren. Toveren is het juiste woord, want een kuip is geen kist, en geen bak, geen hoekige constructie van aan elkaar genagelde planken. Wie beweert dat vaten en kuipen gemaakt zijn van planken, doet de kuiper oneer aan. Vaten en kuipen zijn gemaakt van duigen, en er zit daarenboven niet één enkele nagel in. Is dat geen wonder? Maar verricht dat wonder maar eens. En probeer maar eens van een plank een duig te maken, hoe krijg je dát voor mekaar? En hoe krijg je die duigen zonder nagels en zonder lijm aan elkaar vast?  Mijn grootvader stookte daarvoor een vuurtje op het hof, verwarmde om en rond de vlammen het hout, dat hij met zijn ruige kuipershanden in een perfecte cirkel plaatste tot alle duigen haarfijn op elkaar aansloten. Daarna verrichtte hij nog het grootste wonder: hij assembleerde de duigen tot een vat of tot een kuip, waaruit niet één druppel zich nog door de spleten naar buiten kon werken. Ik zie nog hoe hij in de kuiperij een papje van zemelen maakte, dit in een gespleten strohalm streek, dat hij dan waterdichtend tussen de duigen schoof. Zijn sluitend geheim. Wie staat bij dát wonder nu nog stil?

            Het zal wel voor een stuk de leerschool zijn, die de kuiper tot kuiper maakt. En toch, ik vraag me af of ik ooit tot zulke wonderlijke dingen in staat zou geweest zijn indien ik als jonge man het kuipersambacht geleerd had. Ik twijfel eraan. Want mijn handen staan zó, je weet wel, scheef. Om met dié frustratie te kunnen leven, maak ik mezelf nu wijs dat mij zó vaak verweten werd dat mijn handen scheef stonden, dat ze dáárdoor ook daadwerkelijk scheef gegroeid zijn. Ik heb er, met andere woorden, geen schuld aan dat ik geen twee stenen op elkaar kan zetten. En dat meer bepaald álles wat ik met mijn handen maak, vroeg of laat… in duigen valt.


Auteur: Ik ontvang graag feedback

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Duigen"

© Lieven Vandekerckhove
06.06.21
Feedback:
Mooi relativerend en herkenbaar. Dat je handen zó staan kan m.i. inderdaad versterkt worden doordat je omgeving het altijd heeft benoemd.
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
30.05.21
Feedback:
Mooi beschreven. Wat ik het mooie vind van zo'n oud ambacht is dat je ziet hoeveel liefde en vakmanschap er in gestoken is. Zo'n ton, die kan heel oud worden. Dat kun je van kunststof niet zeggen.
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
29.05.21
Feedback:
Ieder zijn vak toch? Niet iedereen beschikt over dezelfde talenten. Zelf ben ik ook totaal onhandig, dus herkenbaar. Overigens een prachtig stuk, graag gelezen.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
29.05.21
Feedback:
Mooi beschreven! Met plezier gelezen.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: