Lieven Vandekerckhove

Dag voor dag

© Lieven Vandekerckhove op 19.02.2022.

Dat ze in de najaarsaanbieding van de uitgeverij mijn naam hadden gezien, en dat ze hem gevraagd hadden mij voor een gesprekje over dat boek te contacteren, en dat ik hem misschien nog wel kende, want dat hij één jaar na mij kwam op het college; dat hij nu als freelance werkte, en dat het dus kwam doordat ze mijn naam in de najaarsaanbieding van mijn uitgever hadden gezien, en ze hem gevraagd hadden om mij... Ik kon helaas niet meteen een gezicht op die stem plakken, deed dus alle moeite om tegelijk bij de freelancer aan de lijn te blijven én om ver in het verleden op de speelkoer, in de studiezaal, in de collegekerk, op de trappen, en waar nog al, op zoek te gaan naar die leerling van weleer.  Maar zoals wel vaker gebeurt als men twee zaken ineens wil doen, lukte noch het één noch het ander.  Aan de andere kant van de lijn stond iemand op een antwoord te wachten.

            "Met wie heb ik ook weer de eer?", begon ik opnieuw van vooraf aan.  De uitleg kwam er rijkelijk uit, in een taal die vlot pendelde tussen het gestileerde niveau van de geschaafde collegepiet en de unieke klankrijkdom van de spontane Westvlaming.  Ondertussen kwam langs mijn kant zeer langzaam, ofschoon aarzelend, zijn profiel van weleer uit de mist: een blonde, goedlachse, maar timide leerling uit een klas ná de onze. Geen dikkerd weliswaar, maar met een zekere aanleg in die richting.  Héél zeker was ik echter niet.  Ik keek dus nieuwsgierig uit naar onze ontmoeting, die hij als gewiekst interviewer al had vastgelegd vóór ik het zelf goed en wel besefte.

            Het etablissement waar we afspraak hadden, bleek op de bewuste dag gesloten te zijn.  Dus stond hij mij buiten op te wachten.  Ik herkende hem niet.  Vanop  de andere stoep deed ik tussen het verkeer, dat ons nog scheidde, lichtjes teken, in de verwachting dat hij mij wel uitvoeriger zou groeten als het inderdaad om de man ging met wie ik hier afspraak had.  Zijn arm vloog zo waar hoog in de lucht, ik kon dus recht op hem afgaan.  Ongelovig en eigenlijk geschokt stapte ik naar hem toe.

            " Je bent wel wat veranderd", opende ik.

            " Tja", lachte hij, en hij klopte een paar keren tegen zijn corpus aan, "er is wat bijgekomen, nietwaar?"

Was dit ongetwijfeld juist, dát was nu niet wat ik bedoeld had.  Ik bedoelde: ik herken je niet meer.  En dat ik daar danig veel moeite mee had.  Dát bedoelde ik.

            Het gesprek verliep een beetje stokkerig.  Er werd voortdurend van spoor gewisseld.  Van het heden naar het verleden, van dat boek van mij naar dat college van ons. Voortdurend probeerde ik op zijn gelaat het portret te leggen, dat ik mij nu steeds levendiger uit die collegetijd voor de geest kon halen.  Maar hoe méér ik dat deed, hoe méér ik mij ergerde: de jonge man die ik zocht, lag wel degelijk heel en al onder het stof van de geschiedenis begraven.  De aanpak van de journalist verried daarenboven ook een andere persoon. Hij was dominanter geworden.  Hij sprak al evenveel als hij luisterde. Eén enkele keer had ik zelfs de indruk dat hij ook sprak wanneer hij eigenlijk hoorde te luisteren, alsof hij mij het antwoord op zijn vragen als het ware voorkauwde.  Ik ben dus wel wát nieuwsgierig naar de gedrukte uitkomst van dat gesprek.

            "We zullen het mooi aankleden", zei hij op het eind, "al uw vrienden en bekenden zullen het graag lezen".

            We wisselden nog wat collegeherinneringen uit, lieten ze de revue passeren, de tenoren van weleer, en namen dan afscheid van elkaar.  Ik was niets kwijt van de verbijstering die me bij de confrontatie in de greep had gekregen. Goed dertig jaar geleden was het, dat ik de deur van het college achter me had toegetrokken.  Goed dertig jaar geleden dus ook, dat ik hem het laatst gezien had.  Weinig of niets in zijn figuur correspondeerde met het oude beeld dat zich nu bijna fotografisch bleef opdringen. Kon hij het nog wel zijn?

            Ook van mijn eigen klas heb ik menige knaap nooit meer teruggezien. Hoe zouden ze er uitzien? Zou ik ze nog herkennen?  Zijn ze nog wie ze waren, die goede bende ‘collegepieten’? "Wo sind sie geblieben? Sag mir wo sie sind."

         Zou het twee jaar geleden zijn?  Ik stond in het station van Kortrijk op de trein te wachten, toen ik plots in de hal een blonde krullebol van om en bij de vijftig herkende, als stond hij daar in die stofjas, die hij nimmer placht toe te gespen op school.  Eén jaar vóór mij op het college, deze keer.  Ik stapte op hem toe, en zei zonder boe of bah: "Dag Jan".  Hij keek mij vragend aan.  Ik zag hem peilen.  Zoeken en tasten.  En hopeloos verloren lopen. Ik liet eerst plagend begaan, maar hielp hem dan vlug uit de impasse, en stelde me voor.  Zijn rimpels trokken weg, maar de verwondering kon hij niet verbergen.  Was het wel verwondering?

            "Ach ja ... ", trok hij zich uit de slag, "en hoe gaat het met u?"

Wat vraagt een mens in zo'n situatie anders dan: "Hoe gaat het met u?"  En vervolgens al even onvermijdelijk, van weerszijden: "En wat doe jij nu?"  Hij importeerde koffiemachines, van die grote automatische buffetapparaten. Dan, na een poosje, kwam het eruit : "Mens toch, ik had je nooit kunnen herkennen." Zou hij zich toen ook zo geërgerd hebben?  Geërgerd aan het leven dat zo ongemerkt zijn zetten plaatst, dag na dag, week na week, jaar na jaar?  Of zou alleen ik dit nu zo vreemd ervaren, als een seizoensmijmering die me door de winter, de februarikilte, werd ingeblazen? 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 413
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Corinne Vlaminckx: Beklemd

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.