1 post
  • images/deelname/Cursiefje.jpg
    Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    533 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 03-01-2019

Hits: 1378

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

'Dag van...'

Aangepast: 16-05-2020

 In de krant vernam ik vanmorgen dat het vandaag wel een heel bijzondere dag is. Geen feestdag, geen hoogdag, geen verjaardag, maar wel weer eens een ‘dag van …’. Zijn de 365 dagen van het jaar dan zo saai, vroeg ik mij af, dat we ze te hooi en te gras boven hun alledaagsheid moeten uit tillen door er een ‘dag van …’ te maken? Telkens weer vinden we een reden om op die manier de banaliteit van de doordeweekse dagen te overstijgen. Ieder jaar op de internationale vrouwendag worden alle vrouwen op een sokkeltje geplaatst, zowaar voor de hele dag. ´s Anderendaags staan ze weer met beide voeten op de grond. Voor zover ik weet, hebben we voor de andere helft van de wereldbevolking nog geen datum gevonden. Ook het kind heeft zich op die manier in de spotlights weten te plaatsen: op de ‘dag van het kind’ steekt ieder ukje het vingertje op om de goegemeente eraan te herinneren dat het er nu ook heel en al bij hoort. Vastberaden klimt de peuter op datzelfde sokkeltje, en houdt zich daar, eveneens voor de rest van de dag, flink recht. ´s Avonds valt de dreumes dan van moeite omver, zoals dat met de kleintjes wel méér gebeurt.

De lijst is lang. Er is een ‘dag van de landbouw, een ‘dag van het slachtoffer’, een ‘dag van de wetenschap’, een ‘dag van de jeugdbeweging’, en ga zo maar door. Ook beroepsgroepen hebben zich op die kalender weten te nestelen: er is een ‘dag van de leraar’, een ‘dag van de logopedist’, een ‘internationale dag van de verpleegkunde’, en wat nog al. Het zal wringen worden als elke beroepsgroep zijn ‘dag’ wil verwerven. Tenslotte zijn er maar 365 kansen te grijpen, en veel daarvan zijn al toebedeeld. Geen zorg, als we uitgeteld zijn, kunnen we met de 52 weken van het jaar verder gaan. Daarvan zijn er ook al enkele gecapteerd: de ‘week van de vrijwilliger’, de ‘week van het bos’, de ‘week tegen het pesten’, enzovoort. Ooit hadden we hier te lande een ‘week van de soldaat’, maar die vecht er niet meer voor.

En kijk nu eens welke ‘dag’ vandaag plaatsvindt: de ‘wereldtoiletdag’. Waaraan zouden we dát te danken hebben? Ik lees in de krant dat méér dan 2 miljard mensen geen goede sanitaire voorzieningen, lees: geen toilet, hebben: ‘892 miljoen mensen ontlasten zich in openlucht, 856 miljoen gebruiken een emmer of een put in de grond, en 600 miljoen delen een toilet met andere huishoudens.’ De Verenigde Naties hebben ze allemaal geteld, daar zijn ze lang mee bezig geweest.

Ook bij ons wordt de Grote Boodschap wel eens buiten het gebruikelijke winkeltje afgehandeld. Een moedige onderzoeker met een fijne neus voor merkwaardige ontdekkingen heeft vastgesteld dat 36 procent van de Vlamingen ooit daarvoor de bosjes is ingedoken. Behoudens voor 1 respondent was dit steeds uit noodzaak, rapporteerde hij. De boeiendste vraag voor mij is, waar het die éne respondent dan wel om te doen was. Wat motiveerde hem om zijn comfortzone te verlaten, en onder een blauwe hemel of onder een hemel vol sterren moeder aarde met zijn drollen te verrijken? Als het niet uit noodzaak was, wat dan wel? Heeft hij zijn buurman, met wie hij over de haag ruziede, letterlijk een loer willen draaien voor diens deur?

En zeg nu eens, wat is er eigenlijk mis met dat feest in openlucht? In het oude Rome waren op vele plaatsen onder de blote hemel zelfs collectieve openbare toiletten gebouwd zonder schotten tussen de zitjes. De Romeinen konden daar dus gezellig met elkaar keuvelen terwijl ze ongegeneerd hun ochtenddeposito afgaven. En de geur dan, zal je vragen, hinderde die dan niet? Antropologen getuigen dat keutels niet altijd en overal vies bevonden werden, ofschoon ze natuurlijk altijd en overal zichzelf gelijk gebleven zijn. Het is dus maar een kwestie van smaak, nietwaar, en die wordt ons cultureel verschillend aangeleerd. Trouwens, scatologen, dat zijn geleerde mensen die zich in ernst over de drollen buigen (nu ja, buigen...), beweren dat alleen de ruft van een ander niet zo lekker geurt. Ieder ruikt graag zijn eigen stukkie, heet het.

Zelf ben ik één van die 36 procent Vlamingen, die het al eens buiten geriskeerd hebben. Neen, ik ben niet die éne, die dat niet uit noodzaak deed. Integendeel, ik deed het omdat ik geen andere uitweg zag; of beter, omdat mijn oom geen andere uitweg zag. Ik was als bengel met hem meegegaan naar de akker, waar hij de hele dag te doen had. En dan moet het natuurlijk gebeuren dat je daar, ver van huis, de aandrang voelt, die je je, als alles goed gaat, in de beslotenheid van de bestekamer doet terugtrekken. Maar van een bestekamer was mijlen in de omtrek geen sprake. Ik huilde van radeloosheid, want ik kon het boeltje nauwelijks ophouden. ‘Trek uw broek af en ga ginder tussen de bieten hurken’, riep nonkel René. In géén tijd zat ik geplooid tussen de lange bladeren, die mijn problematische bezigheid veilig aan het zicht van de wereld onttrokken. Pas als het te laat was, besefte ik dat ik het daar zonder papier moest stellen. Ik riep mijn oom om hulp, maar die had natuurlijk ook niet meteen de galantste oplossing. ‘Trek een paar bladeren van de bieten af’, riep hij terug. Een betere oplossing zag ik ook niet, en volgde dan maar die aanbeveling. Oh gruwel, wat brandde mijn holleke daarvan, alsof er duizend naalden in gepriemd werden. Ik stopte meteen de schoonmaakoperatie nog vóór ze tot een goed einde gebracht was. Wenend van ellende ben ik naar huis gewaggeld, choreografisch vermijdend dat de schade alsmaar groter werd.

Ik had er geen benul van dat ik vele jaren later zou leren hoe mijn lijden tussen de bieten niet voor niets geweest is. Niet alleen heb ik de bietenakker voor een weelderige oogst een vlokje biomassa geschonken, vandaag weet ik dat ik daarmee zelfs de wetenschap een handje heb toegestoken: want zonder mijn bijdrage zou die geleerde curieusneus misschien nooit aan zijn 36 procent gekomen zijn.

V

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

03.01.19
Feedback:
Correctie ivm oude waarderingen
Show more

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Column
Cursiefjes
1598
Lezen?
Harris Mopulu
1064
Lezen?
55 woordenverhaal
Entrée
996
Lezen?