Voor schrijvers, door schrijvers
Cursiefje

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 378

Cava

Zo een stoet van rolstoelen zie ik wel vaker, voortgeduwd door personeelsleden van de instelling of door familieleden die worden opgetrommeld als het voor een uitstap met de sukkels aan assistentie mangelt. Elk jaar trekken ze op de sluitingsdag van de kermis voorbij. Dan ben ik daar met mijn kleinkinderen ook, omdat op die dag rondjes gedraaid kunnen worden tegen halve prijs. Voor een productieve familie als de mijne is dit een uitgelezen kans om eens niet krenterig te doen op dat kinderfestijn. Een heksenketel is het daar dan. Waarom ook de hummeltjes in hun rolstoel uitgerekend die woensdagnamiddag naar de kermis gebracht worden, is mij een raadsel. Want voor hen is rondjes draaien zelfs tegen volle prijs niet mogelijk, en dus lijkt het me beter om hen op een rustigere dag naar de kermis te loodsen. Toch zijn ze er ieder jaar weer als ik er op de ‘dag met verminderd tarief’ mijn nageslacht op wat vermaak onthaal. Ik vraag me af wat ze eraan hebben om gekluisterd aan hun wagentje in dat lawaaierige circus opgevoerd te worden. Mijn kleintjes bekijken hen verbaasd en argwanend, als waren het marsmannetjes. Lachen doet geen van alle in de rolstoel, wat hebben ze er toch aan?  

            In de megahotels aan de Spaanse kusten zou je ze ook niet meteen verwachten. Nochtans bleken twee bijeen geschoven tafels in de eetzaal van ons hotel voor zo’n groepje gereserveerd te zijn. Ze trotseerden de blikken uit alle richtingen als ze door enkele begeleidsters de zaal werden binnengereden. Of merkten ze niet dat ze bekeken werden? Zelf keken ze niet in het rond, hun blik  steevast gefixeerd op ik weet niet wat, als op een dood punt dat gestaag mee schuift met de processie. Hun leeftijd viel moeilijk te schatten. Eén vrouwtje leek behoorlijk ouder dan de rest. Ze had grijze lokken, ik schatte haar boven de vijftig. De groep kwam uit Duitsland, zoals bijna iedereen  in de zaal. Duits was in het hotel de voertaal, dat is bijna standaard op Mallorca. Het lijkt wel alsof de Duitsers het eiland gekoloniseerd hebben. Je kunt er geen winkel binnenstappen of je wordt er in het Duits aangesproken nog vóór je zelf de mond opent.

            Routineus bereidden de begeleidsters de maaltijd van hun zorgenkinderen voor. Hier en daar werd een deel van het bestek weggenomen, meestal alleen het mes. Enkelen kregen een slabbetje voorgebonden. Van één man werd de Barbiepop uit de hand genomen. De begeleidster plooide de pop in een hoek van negentig graden, en zette haar rechtop achter het bord van Barbies aanbidder. De man liet begaan, boog zich ver naar voren, en bleef zijn Barbie minuten lang star in de ogen kijken.

            Als allen netjes geïnstalleerd waren, gingen de begeleidsters naar het buffet, en vulden de borden voor hun volkje. Een man, die zich blijkbaar alleen kon behelpen, ging zelf opscheppen. Vóór hij zich weer aan tafel  zette, toonde hij zijn tot de rand gevulde bord aan zijn begeleidster, als wilde hij haar vragen of hij niet te gulzig was geweest. De vrouw knikte goedkeurend zonder iets te zeggen. Dan keerde zij zich weer tot haar buurman, die onder een schreeuwerig blauwe helm wat weggezakt in zijn gemotoriseerde rolstoel zat. Hij hield zijn armen stijf voor de borst, de misvormde handen naar binnen gekeerd. Met engelengeduld gaf zijn toeverlaat hem het eten op. Tussen twee happen door streelde ze met haar vinger eventjes zijn kin. Hij keek haar aan, en glimlachte.

            Eén van de begeleidsters had zich aan het buffet een fluitje cava ingeschonken, een aperitiefje waaraan ze spaarzaam nipte terwijl ze links en rechts aan tafel hand- en spandiensten verrichtte. Evenals enkele collega´s wachtte ze met eten tot ze de handen vrij had. Als haar overbuur zijn glas naar haar uitstak, goot ze er de helft van haar parelende drankje in. Hij beefde flink, en morste als hij het glas naar de mond bracht. Misschien wist hij, misschien wist hij niét wat hij gekregen had, want hij proefde behoedzaam. Dan keek hij naar haar, en lachte gelukzalig, als een kind dat een snoepje had gekregen. In één teug dronk hij het goedje op. De begeleidster bracht een servet naar zijn mond, waarmee hij verder zelf zijn kin droog wiste.

            Langs de andere kant van de tafel zat er eentje met het hoofd heel ver over zijn bord gebogen. Zeker zag hij niet goed waar hij zijn vork moest prikken. Plots zette hij zich recht, vouwde zijn handen in gebedshouding, en keek zwijgend vóór zich uit. Na een poos wees hij met gestrekte vinger naar buiten, waar alles roerloos bleef. Geen van zijn gezellen keek met hem mee door het venster. Als er eentje ietwat te luid begon te praten, deed een begeleidster hem met de vinger op de mond teken wat stiller te zijn.  Als zijn bord leeg was, stond de vriend van Barbie recht, en ging er met zijn vriendinnetje van door. Hij stak zijn hoofd ver vooruit, en bracht de pop tot vlak voor de ogen. Zo liep hij tussen en soms tegen de tafels, de namiddag  tegemoet. Maar geen van de begeleidsters scheen zich zorgen te maken.

            Op weg naar de uitgang van de zaal kwam ik langs de buffettafel, waarop in twee omgekeerde halve wereldbollen de flessen cava tussen ijsblokjes lagen te koelen. Een kokette dame, die met een vers bord nog eens de overvloed ging opzoeken (waarvan straks de overschot toch in de vuilnisbakken zou worden gekieperd), passeerde daar eveneens. Ze sprak een haastige kelner aan, en vroeg hem waarom die dag een ander merk cava werd aangeboden. Toen viel mij inderdaad op dat de flessen een goudgeel etiket hadden, terwijl ze de dag ervoor in een zwart jasje staken. Ze wachtte niet op het antwoord van de kelner, die gegarandeerd niet wist waarom die wisseling gebeurd was, maar foeterde droogjes: ‘Der Andere schmeckt mir besser.’ En zonder de kelner verder nog een blik te gunnen, ging ze met wiegende heupen kieskeurig haar bord vullen.   

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Lieven Vandekerckhove
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 108
Publicatie op .
Tags: Cursiefje
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Cava"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
04.10.20
Feedback:
U schrijft heel mooi. Lees u altijd graag.
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Nicole Schilder 04.10.20
    Ik gaf u 5 sterren. Vreemd. Nu zijn het er 4.
    • Lieven Vandekerckhove 05.10.20
      Toch van harte bedankt, Nicole.
02.10.20
Feedback:
Weer heerlijk om te lezen. ?
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 04.10.20
    Van harte dank voor je waardering, Annemarie. Het is fijn, zulke trouwe lezers te hebben.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!