Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon en  relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Aantal gepubliceerde inzendingen: 211
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Beenhouwer

| Lieven Vandekerckhove

Met een stem die scheurde tot in de Zuidstraat vloekte hij van zijn hakbank naar de kelders en van de kelders naar zijn hakbank. Steeds in dezelfde groezige kleren: de vaalgrijze muts die er om de haverklap afging om het klamme zweet van zijn wit vel te vegen, het beduimelde hemd, dat altijd openstond en waaruit onzedig zijn borstharen tierden, de overjarige broek die langs alle kanten versteld was, en last but not least het eeuwige blauwe kieltje, dat hij om het middel bond als een vodje om de rest van zijn plunje voor bloed- en vetvlekken te behoeden. Of hij ooit een vakopleiding genoot, durf ik betwijfelen. Zeker was dat ook niet nodig geweest: veel méér dan de karkassen versnijden, die voor de bevoorrading van het internaat en de inwonende leraars in het college werden aangevoerd, werd van hem niet verwacht.

            Eén van zijn aantrekkelijkheden voor ons was zijn keiharde stem. Een door merg en been snijdende stentorstem. Als hij ze daarenboven gebruikte om een heiligschennende resem krachtwoorden door het collegeruim te slingeren, was het feest compleet. Maar daarvoor moest hij aangewakkerd worden, een beetje opgehitst, een beetje toornig gemaakt eerst.  

            De leraar Nederlands had ons diets gemaakt dat de benaming beenhouwer fout was, en we enkel het bestaan van een vleeshouwer mochten erkennen. Kijk eens aan, onze held had dus al een  carrière lang zichzelf en de anderen belogen als hij zei dat hij beenhouwer was, want hij wás geen beenhouwer. Nee nee, beenhouwer? Geen sprake van. Bestaat niet. Je bedot de mensen als je zegt dat je beenhouwer bent! Nee hoor, ‘beenhouwer’, dat ben je niet. Dan was de maat vol.  Hij ratelde een hagel vloeken en scheldwoorden zó luid naar buiten, dat een geraamte het er koud bij zou gekregen hebben. Dan stoof de bende snaken als kippen uiteen, want het was toch maar beter dat de subregent niet zag wie het vuur aan de lont gestoken had.

            Een andere beproefde gelegenheid was er één waarop hij, vermoed ik zo, al even erg aasde als wijzelf. Om kwart over twee eindigde de middagstudie, en dan was de grootste stilzwijgendheid geboden om naar de leslokalen te stappen. Elke dag uitgerekend op dat moment voelde de slager zijn behoeften. Hij legde zijn messen opzij, kwam zich tussen ons nestelen terwijl de we speelplaats kruisten op weg naar de klaslokalen, en sjokte smoelen trekkend mee naar het witstenen urinoir. Daar luisterden wij ondeugend of het nu wel menens was met dat lozen van hem. Maar of hij nu al dan niet reden had om naar het urinoir te gaan, wij daagden hem toch altijd uit met de opmerking dat hij het alléén deed om ons aan de praat en aan het lachen te brengen, waarop voor ons straf stond natuurlijk. Dan gluurde hij eens over de schouders terwijl hij wijdbeens zijn werk deed, en als de gevaarlijke ogen van de subregent niet waakten, zat het godslasterende spel tot ons aller jolijt weer glansrijk op de wagen.  

            En daar op zekere dag lees ik in het collegeblad Contact, of waar was het ook weer, dat hij er niet meer is. Gestorven aan deze of gene ziekte, ik weet het niet meer, het doet er ook weinig toe. Als één van die vele onbelangrijke mensen, die komen en gaan zonder echt opgemerkt te worden, is hij er onderuit getrokken. Men schrijft er eens wat over als ze weg zijn. Een bidprentje. En veel later misschien een stukje als dit hier. Rumoerig en, zoals het spreekwoord het wil, ongecompliceerd watertje. Een stem als een mes, maar een hart als een malse steak. Voor mij hoor je er evenwel nog bij, beenhouwer, als ik mij omdraai en terugkijk. Je bent één van de kleuren die het plaatje af maken, het laatste vege streepje wellicht, dat men moeilijk identificeert – het is er ook zo onbedachtzaam bij geklad – maar dat plots zachtjes gaat twinkelen, als geen gevaarlijke ogen loeren, en ik alléén het zie. Voor mij hoor je er nog bij, beenhouwer, want ik heb ooit een wijs man horen zeggen dat iedere mens eigenlijk twee keren sterft: een eerste keer wanneer hij voor goed uit ons gezelschap verdwijnt, een tweede keer als hij voor goed uit onze herinnering verdwijnt.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 178

(De gemiddelde waardering is 4 door 2 stem(-men)

Reacties   

# RE: BeenhouwerHans Van Battel 09-03-2020 22:34
Vooral de laatste zinnen treffen me.
Maar toch: alhoewel ik me de 'beenhouwer' natuurlijk niet herinner, heeft hij nu toch een plaats bij me ingenomen. Het is niet alleen diegene die schrijft die blijft, maar ook datgene wàt je schrijft.
En daar ben jij een meester in!
# RE: BeenhouwerLieven Vandekerckhove 10-03-2020 09:33
Dank u, Hans.
# RE: BeenhouwerVera Bijma 02-03-2020 11:48
Je hebt een bijzondere schrijfstijl, Lieven.
# RE: BeenhouwerLieven Vandekerckhove 02-03-2020 17:50
Dat kan natuurlijk van alles betekenen, nietwaar Vera? :-)Maar ik neem het graag ter kennis. Dank je.
# RE: BeenhouwerVera Bijma 09-03-2020 14:33
Haha! Ja, dat is waar, Lieven. Laat ik iets preciezer zijn. Ik vind dat je een mooi beeldende schrijfstijl hebt. Door de details en manier van schrijven word je als lezer mee in het verhaal gezogen. De enige kanttekening wellicht is dat de wat jeugdigere lezer de woordkeuze wat ouderwets zou kunnen vinden. Maar je kunt nu eenmaal niet iedereen plezieren, toch?
# RE: BeenhouwerLieven Vandekerckhove 10-03-2020 09:37
Dank voor de toelichting, Vera. Interessant is je opmerking dat ik een wat ouderwetse woordkeuze heb. Ik ben niet meer van de jongste, en misschien heeft dit een invloed op mijn taal. Anderzijds vraag ik mij af of die indruk niet te maken heeft met mijn ‘Vlaams’ taalgebruik, dat door een Nederlandse lezer/es (die jij toch bent) als enigszins afwijkend wordt ervaren. Twee Nederlandse recensenten van mijn boekje "In schuinschrift" wezen daar expliciet op.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Cursiefje
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Oneerlijk

Geschreven door Martin Reekers. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
Er bestaan oneerlijke woorden. Woorden die je op het verkeerde been zetten en gewoon ronduit liegen waar je bij staat. ‘Gereedschap’ is zo’n uitermate verderfelijk woord. J...
Actuele Top 3 van deze rubriek

ZEN

22, mrt, 2020 Diane Thone

In haar blauwbebloemde kleed

30, apr, 2020 Lieven Vandekerckhove

Eerst even de wereld redden

23, apr, 2020 Vera Bijma
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!